بخشهایی از بیانات رهبر انقلاب
بخشهایی از بیانات رهبر انقلاب
* بعثت پیغمبر خب مظهر تمدن واقعی بشر است؛ یعنی اگر بشریت بخواهد به بهترین وجه زندگی کند، باید با برنامهای که در بعثت ارائه شد، با آن برنامه است که میتواند خوب زندگی کند. اما این حادثه، این رویداد در کجا اتفاق افتاد؟ در بدترین شرایط قابل تصور بعثت اتفاق افتاد؛ در میان مردمی که ازلحاظ اخلاقی و ازلحاظ عملی، ازلحاظ فکر، ازلحاظ دل بدترین، شقیترین، لجوجترین، عصبیترین، ظالمترین، زورگوترین افراد در جوامع آن روز محسوب میشدند. عربستان اینجوری بود. در یکچنین فضایی مبعث به وجود آمد، اسلام متولّد شد، قرآن نازل شد.
خب اسلام بر پایهی عقل و ایمان است. کلّ برنامههای اسلامی را با عقل و ایمان باید سنجید و فهمید و عمل کرد. اینها نه عقل داشتند، نه ایمان. پیغمبر وارد این جامعه شد؛ یعنی این بیانات الهی را، وحی الهی را، کلام خدا را برای یکچنین مردمی تلاوت کرد و توانست در طول مدّت ۱۳ سال ــ که زمانی نیست ۱۳ سال ــ از بین همین مردم عمّار درست کند، ابوذر درست کند، مقداد درست کند، از بین همین مردم. یعنی قوّت اسلام، قوّت دین الهی، قوّت احکام و معارف الهی اینقدر است که میتواند از آنچنان انسانهایی آنچنان شرافتهای بینظیری را به وجود بیاورد.
* روز بعثت رسول اکرم روز بسیار مهمی است؛ یعنی مهمتر از آن، هیچ روزی را در طول تاریخ بشر نداریم. روز بعثت در واقع روز تولد قرآن است، قرآنِ سراپا حکمت و سراپا نور. روز تربیت انسان کامل است؛ یعنی از این روز برنامهریزی برای تربیت انسانهای کامل که مصداق اتمّش ائمهی هدیٰ (علیهمالسّلام) هستند فراهم شد.
روز نقشهی تمدن اسلامی است؛ یعنی در این روز بود که در واقع تمدن اسلامی آغاز شد و نقشهی عظیم و تاریخی و ماندنی آن که امروز هم در دسترس من و شما است، آن روز به عالم وجود آمد. روز برافراشتن پرچم عدل و برابری و برادری است و از این قبیل. شما مراجعه کنید به نهجالبلاغه، خطبهی دوم نهجالبلاغه دربارهی بعثت پیغمبر، او را چگونه مبعوث کرد و در چه شرایطی با چه وضعیتی؛ و در بقیهی بعضی از خطب دیگر نهجالبلاغه هم ذکر شده است این معنا.
* مطلب آخر من: در این حادثه، در مبارزهی با این فتنهی آمریکایی و صهیونی مسئولان انتظامی و امنیّتی و سپاه و بسیج حقیقتاً جانفشانی کردند، واقعاً جانفشانی کردند، شب و روز نداشتند تا توانستند فتنه را که با مقدّمات فراوان، با هزینهی فراوان دشمن به وجود آمده بود، فتنه را بکلّی پاک کنند، از بین ببرند.
مسئولین کشور هم همه همکاری کردند. ملّت ایران هم حرف آخر را زد، به طور قاطع قضیّه را تمام کرد امّا با وحدت! من توصیهی همیشگی را میخواهم عرض بکنم. اوّلاً وحدت بین مردم حفظ بشود؛ دعواهای جناحی و سیاسی و خطّی و غیره بین مردم رواج پیدا نکند؛ با هم یکی باشیم؛ همه با هم در دفاع از نظام اسلامی، در دفاع از کشور ایران، ایران عزیز، همه با هم باشند در کنار هم باشند.
مسئولین هم، مسئولین ذیربط در بخشهای مختلف هم، حقیقتاً کار کردند. رئیسجمهور محترم، دیگر رؤسای کشور فعّالیّت کردند، وسط میدان بودند و کار کردند. اینجور نباشد که چون بنده خبر ندارم از کاری که دیگری کرده، همینطور هی ایراد کنم که «آقا چرا چنین؟ چرا فلان؟» نه، همه کار کردند.
من از اینکه به رؤسای کشور، به رئیسجمهور و دیگران در یکچنین شرایط مهمّ بینالمللی و داخلی اهانت بشود بشدّت پرهیز میکنم و نمیگذارم و منع میکنم، نهی میکنم کسانی را؛ حالا ممکن است در مجلس باشد، ممکن است بیرون مجلس باشد، ممکن است هر جا باشد. قدر اینها را بدانیم ما، قدر مسئولینی که وقتی یکچنین حادثهای برای کشور پیش میآید، از مردم کناره نمیگیرند. گاهی داشتیم ما در گذشته، مردم وسط میدان بودند، مسئولین تماشا میکردند، گاهی هم علیه مردم یک حرفی میزدند. این دفعه، نخیر، مسئولین در کنار مردم بودند، توی مردم بودند، با مردم حرکت کردند، با همان هدف تلاش کردند، کار کردند. این قدرشناسی باید بشود. این خیلی مهم است.
من توصیهی مؤکّدم نسبت به شخص رئیسجمهور و مسئولین قوا، رؤسای دیگر قوا و رؤسای فعّال کشور است: بگذارید اینها کارشان را بکنند، تلاششان را بکنند، خدمت بزرگی را که بر عهده دارند انجام بدهند. البتّه وضع اقتصادی وضع خوبی نیست، معیشت مردم حقیقتاً مشکل دارد. بنده میدانم این را. باید آنها هم در این زمینهها بایستی دو برابر کار کنند. برای کالای اساسی، برای نهادههای دامی، برای ارزاق لازم، برای نیازهای عمومی مردم مسئولین دولتی باید دو برابر همیشه کار کنند، با جدّیّت بیشتری باید کار کنند. در این تردیدی نیست. هم آنها وظایفی دارند، هم ما مردم وظایفی داریم. باید به وظایفمان عمل کنیم. اگر ما به وظایف عمل کردیم خدای متعال به کار ما برکت خواهد داد. پروردگارا این برکت را به کار ما عنایت بفرما.
* من از اینکه به رؤسای کشور، به رئیسجمهور و دیگران در یکچنین شرایط مهمّ بینالمللی و داخلی اهانت بشود بشدّت پرهیز میکنم و نمیگذارم و منع میکنم، نهی میکنم کسانی را؛ حالا ممکن است در مجلس باشد، ممکن است بیرون مجلس باشد، ممکن است هر جا باشد.