فرهنگی

فضای مجازی، دیگر فقط یک صفحه‌ی سرگرمی نیست. میدانی است که در آن، همان‌قدر که می‌شود بادید و فهمید، می‌شود گم شد و گم کرد. فرمانده معظم کل قوا می‌فرماید: «فضای مجازی را برای دشمن ناامن کنید.» و این جمله، بیش از آنکه یک شعار باشد، یک وظیفه‌ی ساده و روزمره است.

ناامن کردن این فضا برای دشمن، لزوماً کارهای عجیب و پیچیده نیست. همین‌که خبر را قبل از بازنشر، یک بار دیگر بخوانیم. همین‌که اضطراب را با پرسیدن و فهمیدن جایگزین کنیم. همین‌که در برابر روایت‌های آماده، روایت خودمان را داشته باشیم؛ روایتی از یک کشور که هنوز سرپاست، هنوز می‌سازد، هنوز می‌خندد. دشمن در فضای مجازی دنبال شکاف است؛ دنبال دلی که بلرزد، دنبال صدایی که پخش شود. و ما، با هر انتخاب کوچک، می‌توانیم آن شکاف را پر کنیم یا بازتر.

این میدان، سنگر نمی‌خواهد؛ چشم باز می‌خواهد و دل گرم. هر یک از ما، به اندازه‌ی خود، می‌توانیم چراغی باشیم که فضا را برای دشمن تاریک و برای خودمان روشن نگه دارد. و شاید معنای «ایران قوی» همین باشد: نه فقط در خیابان و ورزشگاه و دانشگاه، بلکه در همان صفحه‌ی کوچک گوشی، هر روز و هر لحظه.

إِنَّكَ مُدْرِكٌ قِسْمَكَ وَ مَضْمُونٌ رِزْقُكَ وَ مُسْتَوْفٍ مَا كُتِبَ لَكَ فَأَرِحْ نَفْسَكَ مِنْ شَقَاءِ الْحِرْصِ وَ مَذَلَّةِ الطَّلَبِ وَ ثِقْ بِاللَّهِ وَ خَفِّضْ فِي الْمُكْتَسَبِ»

همانا تو به قسمَت (و سهم مقرر) خود خواهی رسید، روزیِ تو تضمین شده است و آنچه برایت نوشته شده، به تمامی دریافت خواهی کرد. پس خود را از رنجِ آزمندی و خواریِ تکدی و درخواست (از مردم) آسوده کن، و به خدا اعتماد نما و در کسب (و تلاش برای معاش) میانه‌رو و سبک‌بار باش.»

 غرر الحکم و درر الکلم.ج۱، ص۳۹۲

· پیام آرامش‌بخش: عبارت «فَأَرِحْ نَفْسَكَ» (پس خود را آسوده کن) دقیقاً همان نقطه اطمینان‌بخش و آرامشی است که شما به آن اشاره کردید؛ زیرا وقتی انسان یقین کند روزیِ او تضمین شده و با حرص و ولع بیشتر نمی‌شود، قلبش آرام می‌گیرد و از اضطرابِ رقابت‌های فرساینده رها می‌شود.

📝 ورزشکارانی که بر اقتدار ایران عزیز می‌افزایند و سرزنده بودن ملّت غیور ایران را به رخ همۀ جهان می‌کشند؛ بانوان ورزشکاری که نشانۀ افتخارآمیز پوشش زن ایرانی را در جهان تلألؤ می‌بخشند؛ مدال‌آوران ورزشی که پرچم سرافراز ایران اسلامی را عزّت می‌بخشند؛ هر یک به اندازۀ خود در معنابخشی به ایران قوی، سهیم و مؤثّرند.

✍🏻 رهبر معظم انقلاب | ۴/آبان/۱۴۰۵

این روزها گوشی‌ام شده است مثل یک روزنامه‌ی جنگ که هر لحظه شماره‌ی جدیدش منتشر می‌شود. پر است از خبرهای انتخاباتی که آن‌طرف آب‌ها سر و صدا می‌کنند و از سایه‌ای که این سر و صداها روی آسمان ایران می‌اندازد. از قطعی اینترنت تا هزار جور حرف و حدیث درباره‌ی جنگ. فرقی هم نمی‌کند کجای شهر باشی؛ در تجمعات، در مسجد، در اتوبوس، در صف نان، انگار همه یک حرف را زمزمه می‌کنند: «حمله‌ی غریب‌الوقوع.» و من مانده‌ام میان این همه صدای بلند، با دل کوچکی که هر شب قبل از خواب یک بار دیگر اخبار را چک می‌کند.

اما دیشب با دخترم رفتیم مشاوره‌ی کنکور. مردی پشت میز نشسته بود که شاید حرفش اول‌به‌آخر برای درس‌خواندن بچه‌ها بود، اما ندانسته یا دانسته، تمام استرس جنگ را از دلم شست. حرف‌هایی که شاید هزار بار شنیده بودم، این بار جور دیگری به دل نشست. گفت: «بچه‌ها، درس بخوانید. وظیفه‌ی شما همین است.» و بعد چیزی گفت که مثل میخ در ذهنم فرو رفت: «من می‌نویسم و امضا می‌کنم که جمهوری اسلامی حداقل تا پنجاه سال آینده هست. جنگ باشد یا نباشد، شما باید عزمتان را جزم کنید تا بتوانید برای کشورتان کاری کنید.»

نمی‌دانم آن مرد چه دید که چنین حرفی زد؛ شاید فقط می‌خواست بچه‌ها را از اضطراب درآورد. اما من در آن لحظه فهمیدم ترس و استرس و جنگ روانی، یعنی علیه خودت و کشورت وارد جنگ شدن. یعنی قبل از آنکه دشمن کاری کند، خودت سنگر را خالی کرده باشی. و چه ساده است این خالی کردن، وقتی هر روز گوشی‌ات پر است از صدای انفجار و تحلیل و پیش‌بینی.

آن شب، در راه برگشت، به دخترم گفتم: «درس بخوان. نه برای اینکه جنگ نشود؛ برای اینکه اگر هم شد، تو سهمت را از ساختن این خانه ادا کرده باشی.» و او لبخند زد، همان لبخندی که در این روزهای پر از اخبار تلخ، خودش یک خبر خوب است.

حالا من هم امضا می‌کنم. نه روی کاغذ، روی دلم: که وظیفه‌ی من در این روزها، فقط ترسیدن نیست. وظیفه‌ی من این است که چراغ خانه را روشن نگه دارم، حتی وقتی بیرون باد می‌آید.

📌 در سال ۱۳۴۳، لایحه‌ای دربارهٔ برخورداری مستشاران نظامی آمریکا و افراد مشمول از مصونیت قضایی در ایران مطرح شد. این لایحه در ۲۱ مهر همان سال در مجلس شورای ملی به تصویب رسید؛ تصمیمی که به دلیل محدود کردن صلاحیت قضایی ایران، با مخالفت‌های جدی روبه‌رو شد.

🗣️ در چهارم آبان ۱۳۴۳، امام خمینی در قم سخنرانی کرد و به‌شدت به این مصوبه اعتراض کرد. محور اصلی سخنانش، دفاع از استقلال ایران، اعتراض به امتیاز قضایی اتباع خارجی و انتقاد از تصمیم حکومت پهلوی بود. او این موضوع رو مسئله‌ای مرتبط با عزت و حاکمیت کشور می‌دونست، نه صرفاً یک اختلاف حقوقی.

🔥 اما ماجرا به همون سخنرانی ختم نشد. در سحرگاه ۱۳ آبان ۱۳۴۳، مأموران حکومت امام خمینی رو در قم بازداشت کردن و به ترکیه تبعید کردن. این اتفاق، هزینه‌ای مستقیم برای اعتراضش بود و مسیر زندگی سیاسی او رو وارد مرحلهٔ تازه‌ای کرد.

🌍 اقامت اجباری در ترکیه حدود یک سال طول کشید. سپس در مهر ۱۳۴۴، امام خمینی به عراق منتقل شد و در نجف اقامت پیدا کرد؛ جایی که سال‌های طولانی بعدی زندگی‌اش رو در تبعید گذروند و ارتباطش با جریان مخالف حکومت پهلوی ادامه یافت.

💡 اهمیت تاریخی این ماجرا فقط در یک سخنرانی یا یک تبعید خلاصه نمی‌شه. کاپیتولاسیون به نمادی از بحث بر سر استقلال قضایی و رابطهٔ ایران با قدرت‌های خارجی تبدیل شد و اعتراض چهارم آبان نیز جایگاه مهمی در روند مبارزات سیاسی منتهی به انقلاب ۱۳۵۷ پیدا کرد.