فرهنگی

۱. سرزنش خود

   - پذیرش بی‌چون‌وچرای انتقاد و تحقیر خود (مثلاً: «من آدم بدی هستم!»).  

   - پیامد: کاهش عزت نفس، احساس گناه و افسردگی.  

۲. سرزنش دیگران  

   - واکنش تهاجمی و مقابله‌به‌مثل (مثلاً: «خودخواه واقعی تو هستی!»).  

   - پیامد: افزایش تنش و ایجاد چرخه خشمت.  

۳. درک احساسات و نیازهای خود  

   - مکث، بررسی احساسات شخصی و بیان آن به طرف مقابل (مثلاً: «ناراحت می‌شوم چون تلاشم دیده نمی‌شود»).  

   - پیامد: کاهش تنش و ایجاد فضای گفتگو.  

۴. درک احساسات و نیازهای دیگران (بهترین روش)  

   - جستجوی ریشه انتقاد (نیاز برآورده‌نشده طرف مقابل) و حل مسئله (مثلاً: «آیا نیازت نادیده گرفته شده؟»).  

   - پیامد: تقویت رابطه و حل تعارض.  

۱. تاحساس گرسنگی نکرده‌ایند، غذا میل نکنید.    

۲. همراه غذا مایعات ننوشید.  

۳. آب را به قدر رفع تشنگی بنوشید.  

۴. قبل از سیر شدن، دست از غذا بکشید.  

۵. غذا را به خوبی بجویید.  

۶. همراه با غذا ماست میل نکنید.  

۷. اگر وعدی غذای قبل را در معده احساس می‌کنید، وعدی بعد را تاهضم شدن غذای قبل به تعویق بیندازید.  

۸. از نوشیدن مایعات بسیار سرد و بسیار داغ صرف نظر کنید.  

۹. با انواع غذاهای کنسروی قهر کنید.  

۱۰. قندهای قندان را ریزتر کنید.

۱۱. ساعت طلایی خواب بین ۱۰ شب تا ۲ صبح است، این زمان را از دست ندهید.  

۱۲. دیرتر از ساعت ۹ شب شام نخورید.  

۱۳. هر روز حداقل ده دقیقه تنفس عمیق انجام بدهید.  

۱۴. هر روز نیم ساعت پیادهروی کنید.  

۱۵. همراه میوه‌ها آب ننوشید.  

۱۶. از گیاه‌خواری محدود و طولانی‌مدت صرف نظر کنید. بدن انسان به مواد گوشتی هم نیازمند است.  

نتایج تحلیل مصاحبه‌ها با زوجین جدا شده نشان میدهد که دخالت خانواده‌های اصلی در زندگی زناشویی زوجین در شش دسته اصلی طبقه‌بندی می‌شود:  

۱. دخالت در امور شخصی زوجین  

۲. دخالت در نوع ارتباط با همسر و خانواده‌ی همسر  

۳. دخالت در امور فرزندان  

۴. انتظارات، تفکرات و رفتارهای غیرمنطقی خانواده‌ها  

۵. دخالت در حریم خصوصی فرد  

۶. ارتباطات بی‌مرز و نامشخص  

علل این دخالت‌ها

نیز در پنج گروه اصلی جای می‌گیرند:  

- وابستگی عاطفی یا مالی  

- خطاهای شناختی (مثل تفکر «ما بهتر می‌دانیم»)  

- فرهنگ سلطه‌گری در خانواده‌ها  

- نیت کمک به موفقیت زندگی زوجین  

- تفاوت‌های فرهنگی یا ارزشی بین زوجین و خانواده‌ها  

حکمرانی علوی مهمترین الگوی نظام سیاسی در اسلام است. این حکمرانی دارای اصول و مؤلفه‌هایی است که شناخت و بهره‌مندی از آن به ویژه برای جمهوری اسلامی ایران حائز اهمیت است. انطباق مبانی حکمرانی کشور با این مؤلفه‌ها یکی از ضرورت‌های امروز جامعه است. همانطور که رهبر معظم انقلاب فرمودند «مشکل امروز بشریّت، فقدان عدالت و اسلام و حکومت علوى و روش و منهاج امیرالمؤمنین(ع) است.» (۱۳۷۱/۳/۳۰)

همچنین حق مردم و حاکم بر یکدیگر در حکمرانی و سلوک سیاسی امیرالمؤمنین (ع) از جایگاه ویژه برخوردار است.

جایگاه شفافیت در حکمرانی علوی

امام علی (ع) از نخستین روز حکومت خود تبیین‌گری و شفاف‌سازی تصمیمات خود را برای مردم در دستور کار قرار دادند و از همان ابتدا گفتند من با این شروط روی کار می‌آیم و این کارها را می‌خواهم انجام دهم، حتی اگر شده باشد اموال غصبی را به صاحبانش بازمی‌گردانم، طبقه ثروتمند و غیرثروتمند نمی‌شناسم و عدالت را برقرار می‌کنم. پس ایشان در ابتدا تبیین‌گری انجام دادند. این یکی از مهمترین مؤلفه‌های حکمرانی علوی است.

مرحله دوم حکمرانی امام علی (ع) شفافیت است یعنی هنگامی که ایشان به معاویه نامه می‌نویسند بسیاری از نامه‌هایشان را پخش می‌کنند و مردم از محتوای آن آگاه هستند یا اگر معاویه به ایشان نامه می‌نویسد آن را برای مردم می‌خوانند. پس شفافیت رکن دیگر حکمرانی است که امام علی (ع) نسبت به آن پایبند است.

مرحله سوم اقناع است.

چرا در نهج‌البلاغه بیش از ۲۳۰ خطبه کوتاه و بلند است؟ چرا امام علی (ع) در هر جمعه خود شخصاً خطبه می‌خواند؟ شما عدد خطبه‌های نهج‌البلاغه را به همین میزان که اینک به ما رسیده البته بیش از اینها بوده است، تقسیم به هفته‌های حکومت امام علی (ع) کنید، خواهید دید یک تناظر یک به یک برقرار است؛ یعنی تقریبا هر هفته ایشان یک خطبه دارد. این همان اقناع‌سازی و میزان اهتمام ایشان به این امر است. یعنی مولای متقیان علاوه بر تبیین‌گری و شفافیت، می‌خواهند مردم را قانع کنند.

۱. تواضع و فروتنی

امام علی(ع) تواضع را نخستین ویژگی انسان کامل میدانند و میفرمایند:  

«خوشا به حال کسى که در نزد خود کوچک است و در نظر مردم بزرگ».  

- تکبّر (نقطه مقابل تواضع) سرچشمه گناهان است، مانند تکبّر شیطان که نخستین معصیت بود.  

- در دعای روز هفدهم رمضان آمده: «خداوندا! مرا در درون خود متواضع و در نظر مردم بزرگ کن». 

۲. کسب حلال

«خوشا به حال کسى که کسب و کار او پاک و حلال باشد».  

- کسب حلال شرط استجابت دعاست:  

  - امام صادق(ع): «کسى که میخواهد دعایش مستجاب شود، کسب خود را پاک کند».  

  - پیامبر(ص): «پاکىِ غذا و کسب، مقدمه استجابت دعاست». 

۳. صلاح باطن

«خوشا به حال کسى که باطن او پاک و صالح است».  

- صلاح باطن شامل خلوص نیت، پاکى فطرت و خیرخواهى برای همه انسانهاست.  

- اعمال نیک، نتیجه مستقیم صفای درون است.  

۴. حسن خلق

«خوشا به حال کسى که اخلاق او نیکو است».  

- حُسن خلق دو تفسیر دارد:  

  ۱. پاکی باطن و شر نرساندن به دیگران.  

  ۲. گشادهرویی و برخورد نیکو با مردم.  

- پیامبر(ص): «حُسن خلق، نیمی از دین است» و «برترین موهبت خدا به انسان، خُلق نیکوست».  

۵. انفاق در راه خدا

«خوشا به حال کسى که اموال اضافى خود را در راه خدا انفاق مىکند».  

- انفاق، مانند بذر پربار است که برکاتش چندین برابر میشود (قرآن، سوره بقره).  

- انفاق از مال مورد علاقه، شرط رسیدن به مقام «بِرّ» است (آل عمران).  

- پیامبر(ص): «آنچه انفاق میکنید، نزد خدا باقی میماند». 

۶. کنترل زبان

«خوشا به حال کسى که سخنان زاید زبانش را نگه مىدارد».  

- «فضولات لسان» شامل غیبت، تهمت و شایعات است.  

- حفظ زبان، نشانه ایمان است: پیامبر(ص): «هیچکس از گناهان در امان نیست، مگر اینکه زبانش را کنترل کند».  

۷. عدم آزار رسانی

«خوشا به حال کسى که آزار او به مردم نمىرسد».  

- مؤمن واقعی کسی است که دیگران از شر او در امان باشند.  

- نرساندن شرّ به دیگران، وِجه با ارزشهای ایمانی است.