فرهنگی

زیارت با معرفت؛ در کلام آیت الله بهجت

🔺آن مرحوم درخواب موافقِ اعتبار،گفت:

همه کارهای ما رد شد و مورد قبول درگاه حضرت حق قرار نگرفت و به ما گفتند:

«درکارها محتاط نبودی،تقلید هم نمیکردی و دروقت اجتهاد نیز دقت کافی در استنباط نداشتی» 

🔺حتی #زیارت سیدالشهدا را با آن عظمت #قبول_نکردند و گفتند:

▫️«آن وقتی که از افراد عادی بودی زیارتت مثل دیگران و نظیر انعام و #بهائم[حیوانات]بود.

▫️و آن زمان که معرفت به حق ما پیدا کردی، #برای_خدا نبود وتنها برای حفظ عنوان و شخصیت خود زیارت میکردی»

🔺وی میگوید: به هر حال کاملا محکوم ملائکه شدیم، ولی مرواریدی به من دادند تا بفروشم.گفتم: این چیست؟گفتند:

▫️هنگام #پیاده_روی به سوی زیارت #کربلا خسته شده بودی، با خود گفتی: آیا مثل منی باید پیاده برود؟ بعد از آن فکر کردی و گفتی: الحمد_لله. این گوهر، همان حمد میباشد.

🔺خلاصه انسان باید انواع و اقسام مختلف #کارهای_خیر را استقصا کند و از هر راهی توانست خود را در آن ثبت نام کند، ولو به اندازه نخود باشد، که روزی به همان یک نخود محتاج می شویم.

📚رحمت واسعه،ص238

شفاى هر درد و ايمنى از هر ترس!

  #امام_صادق_علیه_السلام :

✓ «إنَّ اللّهَ تَعالى جَعَلَ تُربَةَ جَدِّي الحُسَينِ عليه السلام شِفاءً مِن كُلِّ داءٍ، وأمانا مِن كُلِّ خَوفٍ».

 «خداوند متعال، تربت جدّم حسين عليه السلام را شفاى هر درد و ايمنى از هر ترسى قرار داد».

 📚 الأمالى، طوسى: ص۳۱۸ ح۶۴۶

چرایی اختصاص این فضیلت به تربت امام حسین (ع):

سؤال اساسی این است: چرا خداوند این اثر تکوینی عظیم را تنها در تربت حسین (ع) قرار داده است؟ بر اساس معارف شیعه، این امر دلایل متعددی دارد که همگی به عظمت مصیبت و اوج مقام بندگی امام حسین (ع) در واقعه کربلا بازمی‌گردد:

· تکمیل مقامات پیشین: بر اساس روایات، خداوند به سبب صبر عظیم حضرت ایوب (ع)، چشمه آب شفابخشی برای او جوشاند. همچنین خداوند به حضرت عیسی (ع) قدرت شفای بیماران لاعلاج را عطا کرد. امام حسین (ع) در کربلا تمامی این مقامات صبر و شفا را یکجا و در عالی‌ترین سطح ممکن به نمایش گذاشت. صبر او بر عطش، مصیبت فرزندان، اصحاب و اسارت خاندان، فراتر از تصور بشری بود. از این رو، خداوند به پاس این «صبر جمیل» و «مقام رضا»، به عنوان پاداشی پیش از قیامت، این اثر شفابخشی را در تربت پاک او قرار داد. این یک کرامت الهی و مزد رسالت پیامبر (ص) است که در وجود نوه‌اش تجلی یافت.

· عوض الهی بر شهادت مظلومانه: شهادت امام حسین (ع) آن‌قدر سهمگین و مظلومانه بود که آسمان‌ها و زمین بر آن گریستند. خداوند حکیم برای تسلّی قلب پیامبر (ص) و خود حضرت و برای آنکه این خون به هدر نرفته باشد، جبرانی عظیم قرار داد. یکی از جلوه‌های این جبران، قرار دادن شفا در تربتی است که با خون پاکش آمیخته شده است. این تربت، نماد جسم پاره‌پاره‌ای است که در راه توحید قربانی شد.

· تربت، نماد فرهنگ شهادت و توحید ناب: امام صادق (ع) خود نحوه استفاده را آموزش داده‌اند و آن را با ذکر خدا و اقرار به ولایت همراه کرده‌اند. این نشان می‌دهد که شفابخشی تربت، یک اثر مادی صرف نیست، بلکه اذن تکوینی خداوند در گرو ارتباط معنوی با صاحب تربت و مکتب اوست. کام گرفتن نوزاد با تربت، همراه با تلقین شهادتین و ولایت اهل بیت (ع)، نماد آمیختگی سرشت یک شیعه با عشق به حسین (ع) و آرمان‌های اوست.

۳. تفسیر فراز «شفاء من کل داء» (شفای هر درد):

منظور از «هر دردی»، هم دردهای جسمانی و هم دردهای روحانی و معنوی است:

· دردهای جسمانی: اذن خداوند بر این تعلق گرفته که تربت امام حسین (ع) در حدّ یک داروی شفابخش مادی عمل کند، مشروط بر آنکه استفاده‌کننده به آن اعتقاد قلبی داشته باشد و از روی یقین تناول کند.

· دردهای روحانی و اخلاقی: «داء» اصلی بشریت، بیماری‌های قلب همچون شک، نفاق، کبر، بخل و غفلت از خداست. تربت امام حسین (ع) که از سرزمین طفّ و از خاکی برآمده که شاهد اوج اخلاص، ایثار، توکل و عبودیت بوده، داروی شفابخش این امراض روحی است. زیارت و ارتباط با تربت، دل را از زنگار گناه و غفلت پاک می‌کند و آن را به صفات حسینی می‌آراید.

۴. تفسیر فراز «و أمانا من کل خوف» (ایمنی از هر ترس):

این فراز به جنبه‌ای عمیق‌تر و اخروی‌تر از اثر تربت اشاره دارد:

· ایمنی در دنیا: انسان مؤمنی که با تربت امام حسین (ع) مأنوس است، از بسیاری از ترس‌های دنیوی مانند ترس از دشمنان، فقر، و ناملایمات در امان خواهد بود، زیرا روح او به جایی وصل شده که مرگ در راه آن، «جز سعادت» نیست. این اتصال، شجاعت و طمأنینه‌ای وصف‌ناپذیر به مؤمن می‌بخشد.

· ایمنی در لحظه مرگ و عالم برزخ: بر اساس روایات متعدد، همراه داشتن تربت امام حسین (ع) در کفن و دفن میت، موجب ایمنی از عذاب قبر، وحشت عالم برزخ و فشار قبر می‌شود. فرشتگان الهی با بوی خوش تربت بر او نازل شده و او را بشارت می‌دهند.

· ایمنی از خوف اکبر (روز قیامت): بزرگترین ترس، ایستادن در پیشگاه عدل الهی در روز حساب است. تربت سیدالشهدا (ع) که بهایش ریخته شدن خون خدا در راه توحید است، شفیعی است که در آن عرصه هولناک، به اذن خدا صاحبش را در پناه خود گرفته و از سختی‌های محشر ایمنی می‌بخشد.

نتیجه‌گیری تفسیری

تربت امام حسین (ع) تنها یک خاک مقدس نیست؛ بلکه حقیقتی است آمیخته با خون خدا، تجلی‌گاه صبر جمیل، و نمادی از بالاترین درجه فداکاری در راه توحید. خداوند به پاس این همه عظمت، آن را پناهگاه جسم و جان مؤمنان در دنیا و آخرت قرار داده است. شفابخشی و امان‌بخشی آن، ناشی از اذن و قدرت الهی است که در این کانال نورانی جاری شده، تا پیوند عاطفی و معرفتی شیعه با مظهر ایثار، یعنی اباعبدالله الحسین (ع)، جاودانه و ناگسستنی بماند.

چشمش را روشن و جانش را شادمان كن

  #امام_مهدی_علیه_السلام :

✓ «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ وَلِيِّكَ المُحيي سُنَّتَكَ، القائِمِ بِأَمرِكَ، …اللَّهُمَّ أعطِهِ في نَفسِهِ، وذُرِّيَّتِهِ، وشيعَتِهِ، ورَعِيَّتِهِ، وخاصَّتِهِ، وعامَّتِهِ، وعَدُوِّهِ، وجَميعِ أهلِ الدُّنيا، ما تَقَرُّ بِهِ عَينُهُ، وتَسُرُّ بِهِ نَفسُهُ، وبَلِّغهُ أفضَلَ أمَلِهِ فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ، إنَّكَ عَلى‌ كُلِّ شَي‌ءٍ قَديرٌ».

 «خدايا! بر وليّت، زنده كننده سنّتت، قيام كننده به امرت، …درود فرست.

 … خدايا! چيزى در جان و فرزندان و پيروان و مردمان و خاص و عامّش و در باره دشمنان و همه اهل دنيا، به او عطا نما كه چشمش را روشن و جانش را شادمان كند و او را به برترين آرزويش در دنيا و آخرت برسان؛ كه تو بر هر كارى توانايى».

 📚 الغيبة، طوسى : ص۲۷۳ ح۲۳۸«اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ وَلِيِّكَ المُحيي سُنَّتَكَ، القائِمِ بِأَمرِكَ»:

  این فراز اشاره به مأموریت اصلی حضرت حجت (عج) دارد. عبارت «زنده‌کننده سنت تو» (المُحيي سُنَّتَكَ) ناظر بر دوران غیبت است که بدعت‌ها در دین آشکار و سنت‌های الهی به فراموشی سپرده می‌شوند. وظیفه امام زمان (عج) در هنگامه ظهور، احیای اسلام ناب محمدی (ص) و سنت فراموش‌شده پیامبر (ص) و اهل بیت (ع) است. «قائم به امر تو» یعنی تنها اوست که فرمان الهی را به طور کامل و تام بر روی زمین جاری می‌سازد و حکومت عدل الهی را تشکیل می‌دهد.

· «اللَّهُمَّ أعطِهِ في نَفسِهِ… و جَميعِ أهلِ الدُّنيا، ما تَقَرُّ بِهِ عَينُهُ»:

  این بخش از دعا، اوج نگاه جهان‌شمول و رحمانی امام مهدی (عج) را به تصویر می‌کشد. حضرت در حق خود دعا می‌کنند، اما مصداق روشنی چشم و شادمانی جان ایشان، در گرو برخورداری همه طبقات مردم از خیر و سعادت است. این نشان می‌دهد که امام (ع)، پدری مهربان برای تمام بشریت است و شادی‌اش را در شادی و هدایت همگان می‌جوید. تفکیک قائل شدن میان این گروه‌ها بسیار پرمعناست:

  · «نفسه، ذریته، شیعته»: ابتدا از خود و خاندان و پیروان خاص خود (شیعیانی که در دوران غیبت بر ولایتش ثابت‌قدم مانده‌اند) یاد می‌کند. در روایات ما، شادمانی و روشنی چشم اهل بیت (ع) به شیعیانشان، به ویژه در آخرت و هنگام شفاعت، بسیار تأکید شده است.

  · «رعیته، خاصته، عامته»: این عبارت اشاره به حکومت جهانی حضرت دارد. «رعیت» همه مردمان تحت حکومت اویند، «خاصه» خواص و نخبگان جامعه مهدوی هستند و «عامه» توده‌های مردم.

  · «و عدوه»: این شگفت‌انگیزترین بخش دعاست. امام مهدی (عج) برای دشمن خود نیز طلب «قرة العین» می‌کند. اما چگونه؟ روشنی چشم امام نسبت به دشمن، نه در بقای آن‌ها بر کفر و عناد، بلکه در هدایت شدن و گرویدن آن‌ها به مسیر حق و نجات از عذاب الهی است. همان‌طور که پیامبر اکرم (ص) از هدایت مشرکان ناامید نمی‌شد و غصه گمراهی آن‌ها را می‌خورد. شادی امام در این است که دشمنش به واسطه مشاهده عدالت و کرامت مهدوی، دست از دشمنی برداشته و به سعادت ایمان نائل شود. این همان رحمت للعالمین بودن امام است. البته برای کسانی که بر دشمنی خود تا پای جان اصرار ورزند، اجرای عدالت الهی خود مایه خشنودی امام است، اما اولیٰ و آرمان امام، هدایت است.

  · «و جمیع اهل الدنیا»: این فراز جامع، نگاه جهانی امام را نشان می‌دهد. هدف نهایی ظهور، پر شدن زمین از قسط و عدل است و این امر، برای تمام ساکنان زمین، صرف نظر از نژاد، دین و ملیت، خیر و برکت و شادمانی به همراه خواهد داشت.

· «و بَلِّغهُ أفضَلَ أمَلِهِ فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ»:

  برترین آرزوی امام مهدی (عج) در دنیا، تشکیل حکومت عدل الهی، نابودی ظلم و شرک و حاکمیت کامل دین خدا بر زمین است. برترین آرزوی ایشان در آخرت، شفاعت از گنهکاران امت و رسیدن به بالاترین مقامات قرب الهی در کنار پیامبر (ص) و ائمه پیشین (ع) است.

نتیجه‌گیری تفسیری

این دعا نشان‌دهنده اوج رأفت، مهربانی و نگاه پدرانه حضرت حجت (عج) به تمام بشریت است. امام نه تنها به فکر نجات شیعیان خود از رنج‌ها و محنت‌های آخرالزمان است، بلکه شادی واقعی خود را در نجات و بهروزی حتی دشمنان جاهل خود می‌جوید. این همان تجلی کامل اسم «الرحمة للعالمین» در وجود مقدس آخرین حجت خداست.

▫️إِنْ أُعْطِىَ مِنْهَا لَمْ یشْبَعْ، وَإِنْ مُنِعَ مِنْهَا لَمْ یقْنَعْ

🟠از کسانى مباش که) اگر چیزى از دنیا به او برسد سیر نمى شود و اگر نرسد هرگز قانع نخواهد بود.

✍اشاره به این که در زندگى قانع باش. اگر گرفتار محرومیت شدى صابر و اگر مواهب الهى شامل حالت شد شاکر باش. نه مانند دنیاپرستان که هرگز از دنیا سیر نمى شوند و هرقدر بیشتر از مواهب دنیا در اختیارشان قرار بگیرد تشنه تر مى گردد، همان گونه که در حدیثى از امام صادق(علیه السلام) آمده است: «مَثَلُ الدُّنْیَا کَمَثَلِ مَاءِ الْبَحْرِ کُلَّمَا شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشَانُ ازْدَادَ عَطَشاً حَتَّى یَقْتُلَه; مَثَل دنیا همچون آب شور دریاست که هر قدر تشنه اى از آن بیشتر بنوشد بیشتر گرفتار عطش مى شود تا او را در کام مرگ فرو برد».

📚حکمت۱۵۰

❗️ خاک بر سر آن‌هایی که ایران را مقصر برهم زدن تفاهم‌نامه میدانند

درحالی‌که داستان اینطور است؛

1️⃣ بعد از امضای تفاهم‌نامه، آمریکا با حیله مین‌روبی از تنگه هرمز، ائتلافی از ۳۳ کشور تشکیل می‌دهد و از آن‌ها می‌خواهد با ناوهای مین‌روب (جنگی) خود در این طرح مشارکت کنند.

2️⃣ همزمان، آمریکا اعلام می‌کند که تنگه در اختیار اوست و از آن پول زیادی کسب خواهد کرد و برخی کشورهای اروپایی هم مدعی می‌شوند که ایران باید هزینه مین روبی آن‌ها را بدهد.

3️⃣ ایران از طریق مجاری دیپلماتیک، اعلام می‌کند که این ائتلاف، مخالف تفاهم‌نامه است و مین‌روبی از این منطقه، طبق تفاهم‌نامه بر عهده ایران است.

4️⃣ آمریکا به این موضوع توجه نمی‌کند و به‌دنبال افزایش حضور نظامی خود، تحت پوشش مین‌روبی، در تنگه هرمز است.

5️⃣ نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، با قدرت، مداخله می‌کنند که منجر به درگیری گسترده دو هفته‌ای در دریا، سواحل ایران و پایگاه‌های آمریکایی می‌شود.

👈 تنگه هرمز، همان گردنه‌ای است که اگر کسی بخواهد به ما زور بگوید، در آن‌جا خفتش خواهیم کرد. لذا مهم‌تر از منبع درآمد، ابزار تغییر نقش ایران در عرصه جهانی است.

❗خاک بر سر آنها که «ایران را مقصر بر هم زدن تفاهم‌نامه معرفی می‌کردند.»