فرهنگی

💛 چهارشنبه‌های امام رضایی

دل‌نوشته‌ای برای سلطان خراسان

سخت دلتنگ هوای حرم سلطانم…  

دوری نوکر از ایوان طلایی سخت است.  

تو بگو جان جوادش نظری اندازد،  

هر کجا جز در این خانه گدایی سخت است…

چهارشنبه‌ها، دل‌ها پر می‌کشد به سوی مشهد.  

به سوی گنبد طلایی، به سوی صحن گوهرشاد، به سوی پنجره فولاد…  

دل‌نوشته‌ها، اشک‌ها، و زمزمه‌ها همه یک مقصد دارند:  

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

در این روز، عاشقان امام رضا علیه‌السلام، از هر کجا که باشند، دلشان را روانه حرم می‌کنند.  

چهارشنبه‌ها، روزی‌ست برای عهد، برای عرض ارادت، برای گدایی در خانه کرامت.

❤️قلب اگر کور باشد

🌏دنیا، تماشاگه راز است و راز را با چشم نمی توان دریافت.

آن دنیایی که چشم همه را به خود خیره کرده و مردمان را مسحور خویش نموده، فقط یک برهوت است که تو را توفیق ندیدن آن داده اند.

💫بهشت، در هستی توست؛ در هزار توی دلت که به منبع لم یزل نور، روشن است.

دل اگر تاریک باشد، هزار چراغ الوان و نئون، نمی تواند وجود آدمی را روشن کند.

قلب اگر کور باشد، هیچ دیده ای نمی تواند لطف و زیبایی هستی را ببیند.

آدمی، رویین تن هم که باشد، شیطان می تواند چشم هایش را نشانه بگیرد.

نهایت کمال انسان در این است که از همه چیز جز خدا چشم بپوشد و بر خواسته هایش دیده فرو ببندد.

پس چه جای افسوس و حسرت که چشم های تو را به روی دنیا بسته اند؛ تو به پنجره علاقه بیندیش که باز است و چراغ رابطه که روشن است.

عشق، راز است؛ راز رسیدن به خدا.

و خدا را با چشم نمی توان یافت؛ او را دل های شکسته منزل است، نه دیده های باز!

ما بیناهاهم نیاز داریم همانند نابینایان برای سلامتی روح و روان خود خیلی از مواقع به چشم دلمان رجوع کنیم.

احتمالا نابینایان با نابینایی الهام بخش هستند و خود عصای سپیدی برای بیناها.

✨🦯روز عصای سپید را گرامی میداریم💐💐💐

صالح جعفراوی، صدای خندان مقاومت، با هفت گلوله خاموش شد. اسرائیل او را شهید کرد، اما نتوانست روایتش را خاموش کند.

در میان چهره‌های رسانه‌ای مقاومت، صالح جعفراوی نامی بود که پس از انتفاضه ۷ اکتبر در دل‌ها جا گرفت. با همان جلیقه سرمه‌ای «پِرِس»، دندان‌های ارتودنسی و لبخندی که تمام صورتش را روشن می‌کرد، او نه فقط خبرنگار، بلکه چشم و صدای مردم غزه بود. در کنار وائل الدحدوح، معتصم مرتجی و أنس الشریف، صالح روایت‌گر جنایاتی بود که اگر نبودند، جهان در سکوت خبری اسرائیل غرق می‌شد.

در رمضان ۱۴۰۳، اسرائیل با انتشار تصویری از صالح در صفحه رسمی نخست‌وزیری، او را «نفوذی» خواند. موجی از تهمت و فحاشی در فضای مجازی به راه افتاد. اما ساعاتی بعد، همان منبع اعلام کرد که این‌ها «دروغ سیزده» بوده و صالح هیچ ارتباطی با اسرائیل ندارد. این عقب‌نشینی، نه‌تنها صالح را از زیر بار تهمت بیرون آورد، بلکه محبوبیتش را چند برابر کرد.

اما شب گذشته، خبر تلخ دیگری منتشر شد:  

«استشهاد الصحفی صالح جعفراوی»  

او در محله الصبره غزه، هنگام تهیه گزارش، با هفت گلوله از فاصله بسیار نزدیک به شهادت رسید. پیکر او با همان جلیقه خبرنگاری پیدا شد، در حالی که لبخندش هنوز در عکس‌ها زنده بود.

صالح، خبرنگار مستقل و مردمی، در روزهای سخت جنگ، با وجود آوارگی و گرسنگی، صدای ایستادگی مردم فلسطین بود. ویدیوهایش امید می‌داد، روایت‌هایش افشاگری می‌کرد، و حضورش در کنار کودکان و آوارگان، تصویر واقعی غزه را به جهان نشان می‌داد.

شهادت او، پس از آتش‌بس، نشان داد که حتی سکوت رسمی هم امنیت را برای صدای حقیقت نمی‌آورد. صالح جعفراوی، با لبخندش، با دوربینش، و با شجاعتش، تا آخرین لحظه ایستاد. و حالا، نامش در کنار شهدای رسانه‌ای غزه ثبت شده است؛ در کنار ۲۵۵ خبرنگاری که جانشان را برای حقیقت دادند.

💠 چشم و راهنما؛ نگاهی ایمانی به روز جهانی عصای سفید

در روز جهانی عصای سفید، که به احترام نابینایان و روشندلان گرامی داشته می‌شود، حدیثی نورانی از پیامبر اکرم ﷺ می‌تواند چراغ راهی برای بازنگری در مسئولیت‌های اجتماعی و ایمانی ما باشد:

> «المُؤمِنُ أخُو المُؤمِنِ ، عَينُهُ ودَليلُهُ»  

> مؤمن، برادر مؤمن و چشم و راهنمای اوست.  

> 📚 الکافی، ج۲، ص۱۶۷، ح۱۰

این حدیث، فراتر از یک توصیه اخلاقی، بیانیه‌ای اجتماعی است:  

در جامعه ایمانی، هر فرد مسئول دیدن، راهنمایی، و حمایت از دیگری است. اگر کسی ناتوان از دیدن است، دیگری باید چشم او باشد. اگر کسی راه را نمی‌داند، دیگری باید راهنما شود. این نه لطف، بلکه وظیفه‌ای ایمانی است.

🔹 روز جهانی عصای سفید؛ فقط برای نابینایان نیست

این روز، یادآور آن است که در جامعه‌ای سالم، هیچ‌کس تنها نیست. همان‌طور که عصای سفید نماد استقلال و احترام به روشندلان است، حدیث پیامبر ﷺ نماد مسئولیت و همدلی در امت اسلامی است.

🔹 چشم دل باشیم، نه فقط چشم سر

در دنیایی که بسیاری با چشم باز اما دل بسته زندگی می‌کنند، این حدیث ما را دعوت می‌کند به «دیدن» با دل، و «راهنمایی» با محبت. مؤمن واقعی کسی است که روشنی راه دیگران باشد، نه فقط تماشاگر مسیر خود.

فرزندپروری آسان‌گیر نیست، هوشمند است.

بسیاری از والدین به اشتباه تصور می‌کنند که سخت‌گیری و کنترلِ بی‌وقفه، مترادف با تربیت صحیح و اصولی است. آن‌ها فکر می‌کنند با ایجاد محدودیت‌های شدید، در حال ساختن آینده‌ای درخشان برای فرزندشان هستند. اما حقیقت این است:

سخت‌گیری، سمِ آرام و کشنده‌ای است که ریشه سلامت روان و شادی کودک را می‌خشکاند.

تحقیقات روانشناسی به وضوح نشان می‌دهند که والدین سختگیر، اغلب دو نوع شخصیت کاملاً متمایز و آسیب‌دیده را در فرزندان خود پرورش می‌دهند:

🔹 فردی مضطرب و کمال‌گرا (Perfectionist)

این کودک،همیشه در ترس از اشتباه و تنبیه به سر می‌برد. او یاد می‌گیرد که “بودنش” منوط به “بی‌عیب و نقص بودنش” است. در بزرگسالی، حتی با وجود موفقیت‌های چشمگیر، هرگز احساس رضایت و لذت نمی‌کند. او دائماً نگران قضاوت دیگران است، به خودش سخت می‌گیرد و ممکن است به اختلالات اضطرابی و وسواس فکری-عملی مبتلا شود. این فرد، برای خودش ارزش ذاتی قائل نیست و ارزشمند بودنش را در گرو عملکردش می‌داند.

🔹 فردی لجباز و فراری از مسئولیت (Rebellious):

در نقطه مقابل،برخی کودکان در برابر کنترل شدید، دیواری از لجبازی و مقاومت می‌سازند. آن‌ها برای حفظ استقلال و هویت خود، شروع به جنگ قدرت با والدین می‌کنند. این گروه، از کار و مسئولیت فراری می‌شوند، چون آن را برابر با اجبار و محدودیت می‌دانند. در نوجوانی و بزرگسالی، این رفتار می‌تواند به صورت طغیان‌های ناگهانی، دروغگویی و دوری از خانواده خود را نشان دهد.

پس راه حل چیست؟ آیا باید کودک را به حال خود رها کرد؟ قطعاًنه! پاسخ، “آزادی در چارچوب” است.

🍀 نکته طلایی توسعه یافته

کودک برای رشد سالم هیجانی،اجتماعی و شناختی، نیاز به کشف دنیای اطراف دارد. هرگاه مطمئن هستید که کودک به خود، دیگران یا محیطش آسیبی نمی‌رساند و حریم حقوق دیگران را نقض نمی‌کند، بهتر است به او “آزادی عمل” بدهید.

· اجازه دهید در انتخاب لباسش (در چارچوب معقول) تصمیم بگیرد.

· بگذارید گاهی خودش غذایش را بریزد و کثیفکاری کند (این بخشی از فرآیند یادگیری است).

· به او حق انتخاب در بازی‌هایش را بدهید.

این آزادی کنترل‌شده، به کودک می‌آموزد که: مسئولیت‌پذیر باشد، قدرت تصمیم‌گیری پیدا کند، خلاقیتش شکوفا شود و مهم‌تر از همه، اعتماد به نفسش بر پایه‌ای محکم استوار گردد.

تربیت موفق، هنر برقراری تعادل میان “محبت” و “قانونمندی” است، نه اعمال زور و کنترلگرایی. بیایید به جای ساختن زندانی برای کودکانمان، بال‌هایی به آنان ببخشیم تا در آسمان زندگی پرواز کنند.