فرهنگی

مرحله دوم جنگ ۱۲ روزه، هسته‌های مسلح در قالب فراخوان رضا پهلوی اقدام به حمله کردند

هسته‌های مسلح تروریستی در قالب فراخوان رضا پهلوی اقدام به حملات مسلحانه و به آتش‌کشیدن اماکن عمومی و اموال خصوصی در مناطق مختلف کشور کردن

همان‌گونه که پیش‌بینی می‌شد، تجربیات جنگ‌ ۱۲ روزه آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، باعث شده طراحی آنها علیه ایران تغییر کند. در جنگ ۱۲ روزه، اسرائیل نتوانست ایران را به جنگ داخلی بکشاند اما حالا با فعال کردن همه گروهک‌های تجزیه‌طلب تروریستی و نیز عناصر مزدور خود که در قالب حامیان رضا پهلوی فعالیت می‌کنند، این هدف را دنبال می‌کند.

در جنگ ۱۲ روزه، رژیم صهیونیستی ابتدا با حملات تجاوزکارانه تلاش کرد برنامه هسته‌ای و موشکی ایران را تخریب کند و حتی امیدوار بود این حملات به آشوب داخلی و ناامنی فراگیر هم منجر شود اما نتیجه معکوس و دور از انتظار صهیونیست‌ها رقم خورد و حملات تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل به جای ایجاد شکاف داخلی، وحدت ملی ایرانیان را تقویت کرد.

تلاش اسرائیل و آمریکا برای کشاندن ایران به جنگ داخلی، از این جهت مهم است که آنها آشوب و ناامنی در ایران را پله‌ای برای حمله نظامی می‌بینند. این راهبردی است که اسرائیل بعد از جنگ ۱۲ روزه اتخاذ کرده. در جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی اول حمله نظامی کرد و بعد خواست ایران را به جنگ داخلی بکشاند اما به واسطه آگاهی جامعه از این پروژه، ناکام ماند.

اکنون موساد به دنبال ایجاد آشوب و ناامنی گسترده در ایران است تا زمینه برای حمله نظامی فراهم شود. این راهبرد جدید، شامگاه پنجشنبه به صورت عینی و در شفاف‌ترین حالت ممکن، به نمایش گذاشته شد.

شامگاه پنجشنبه، برخی مناطق ایران با آشوب‌های خیابانی پراکنده و البته سازمان‌یافته روبه‌رو بود که به رغم پراکنده بودن در برخی شهرها، یک نقطه اشتراک داشت: تخریب اموال عمومی، رعب‌آفرینی و آسیب رساندن به اموال شخصی مردم؛ سازمان‌یافته از آن جهت که در روزهای گذشته رئیس‌جمهور آمریکا و مقامات رژیم صهیونیستی به صراحت از این آشوب‌ها حمایت کرده‌ و در این میان ربع پهلوی نیز با توجه به دستور کاری که از سرزمین‌ اشغالی به او رسیده بود، مردم ایران را به آشوب و اغتشاش فراخوانده بود.

به همین دلیل، اتفاقی که در قالب فراخوان رضا پهلوی در تهران و البته در برخی شهرها، از جمله رشت، کرمانشاه، ایلام و قزوین و دیگر مناطق کشور رخ داد، مشخصا جهت تکمیل پازل رژیم صهیونیستی و آمریکا علیه ایران بود. در برخی نقاط تهران هسته‌های اغتشاش بدون برخورداری از همراهی مردم عادی، شروع به تخریب اموال عمومی، آتش زدن سطل‌های زباله و سنگ‌پراکنی به برخی مساجد و پایگاه‌های بسیج کردند.

دادستان مرکز فارس از شهادت ۶ تن از نیروهای حافظ امنیت در شب‌های اخیر در فارس خبرداد و گفت: متاسفانه بیش از ۱۲۰ تن از ماموران انتظامی و سایر ضابطین نیز مجروح و مصدوم شدند.

به گزارش مشرق، کامران میرحاجی شامگاه شنبه بیان کرد: ۲ مسجد و ساختمان، چهار شعبه بانک، ۲ ساختمان شهرداری، یک ساختمان کمیته امداد، ۸۳ ایستگاه اتوبوس و صدها تابلو و نماد شهری و تابلوهای راهنمایی و رانندگی در ۲ شب اخیر در شیراز توسط اغتشاشگران تخریب شده است.

وی ادامه داد: در جریان اغتشاشات اخیر در شیراز، تعدادی از مساجد، شعب بانک‌های مختلف، ساختمان‌های مساجد، شهرداری و برخی دیگر از اماکن عمومی و خصوصی و ۸۳ ایستگاه اتوبوس و صدها تابلو و نماد شهری، تابلوهای راهنمایی و رانندگی توسط اغتشاشگران تخریب شده است.

دادستان مرکز استان فارس با اشاره به اینکه خویشتنداری ماموران انتظامی در برخورد با اعتراض‌کنندگان به مشکلات اقتصادی و معیشتی در روزهای ابتدایی در دستورکار قرار گرفته بود، گفت: متاسفانه افراد معلوم‌الحال وابسته به دشمن و اغتشاشگر مسیر مطالبه بحق مردم را به سمت و سوی اخلال در نظم و امنیت عمومی تغییر دادند.

میرحاجی با اشاره به خسارت‌های وارده به ابنیه عمومی و اموال بیت المال در شیراز گفت: اهداف و نیت شوم اشوبگران مشخص است و برخورد قانونی، قاطع، سریع، حداکثری و بدون ارفاق با این افراد حتمی است.

وی با بیان اینکه مجموعه قضایی استان فارس پشتیبان ضابطین عام و خاص و حافظان امنیت در برقراری نظم و امنیت عمومی هستند، عنوان کرد: با تاکید رئیس کل دادگستری استان فارس علاوه بر تشکیل شعب ویژه در دادسرا در سایر مراجع قضایی از جمله محاکم عمومی و انقلاب و همچنین دادگاه‌های تجدیدنظر نیز شعب ویژه رسیدگی به جرایم اخلالگران در نظم عمومی و اغتشاشگران تشکیل شده است.

دادستان مرکز استان فارس تاکید کرد: دادستان‌های سراسر استان و همچنین معاونان دادستان در مرکز استان با حضور میدانی در خیابان و اماکن عمومی بر عملکرد ضابطان نظارت داشتند.

میرحاجی اضافه کرد: براساس تاکیدات رهبر انقلاب و دستورات رئیس قوه قضاییه و در راستای خواست عمومی مردم، برخورد حداکثری و قاطع با سرپل‌های ارتباط معاندین دعوت کنندگان به اغتشاش و افرادی که در میدان اقدام به تخریب و اسیب به اموال عمومی و خصوصی مردم کردند با مجازات حداکثری روبه‌رو خواهد شد

ترازوی ستایش: از چاپلوسی تا حسد

اَلثَّنَاءُ بِأَكْثَرَ مِنَ الاِسْتِحْقَاقِ مَلَقٌ، وَ التَّقْصِيرُ عَنِ الاِسْتِحْقَاقِ عِيٌّ أَوْ حَسَدٌ.

ستودن بیش از آنچه سزاوار است، نوعی چاپلوسی است، و کمتر ستودن (از اندازه شایستگی)، نشانِ درماندگی [در بیان] یا حسادت است.

نهج البلاغه، حکمت ۳۴۷.

تفسیر و تحلیل حکمت 

۱. چارچوب کلی: اعتدال در «ستایش» به عنوان یک فضیلت عقلی و اخلاقی

امام علی(ع) در این کلام نورانی، معیار دقیق و منطقی برای «ستایش» ترسیم می‌فرمایند. در نگاه ایشان، ستایش—که باید بازتاب‌دهندهٔ واقعیت و انگیزه‌ای الهی باشد—اگر از مرز اعتدال خارج شود، به رذایل اخلاقی تبدیل می‌شود. این حکمت، ادامهٔ سیرهٔ قرآنی است که مسلمانان را از افراط و تفریط در سخن برحذر می‌دارد (اسراء/ ۱۱۰).

۲. بخش اول: افراط در ستایش (چاپلوسی)

· مَلَق (چاپلوسی): در روایات شیعی، «ملق» به معنای نرمی و تملق در سخن برای دستیابی به منافع دنیوی است. امام صادق(ع) می‌فرمایند: «چاپلوسی، کاری شیطانی است و چاپلوس در نزد خدا دشمن است.» (بحارالأنوار، ج۷۵، ص۲۴۷).

· ریشه‌شناسی روانی: چاپلوسی معمولاً ناشی از ضعف نفس، ترس یا طمع است. شخص چاپلوس، حقیقت را فدای مصلحت‌اندیشی‌های زودگذر می‌کند و شخصیتِ مورد ستایش را نیز در خطر «عجب» و خودبینی قرار می‌دهد.

· پیامد اجتماعی: جامعه‌ای که در آن چاپلوسی رواج یابد، معیارهای شایسته‌سالاری مخدوش می‌شود و افراد به جای تلاش برای رشد واقعی، به ظاهرآرایی و جلب توجه روی می‌آورند.

۳. بخش دوم: تفریط در ستایش (عِیّ یا حسد)

امام(ع) دو دلیل اصلی برای کم‌ستایی بیان می‌فرمایند:

· عِیّ (درماندگی در بیان): به معنای ناتوانی از ادای حق یا عدم شناخت کافی نسبت به شایستگی‌های فرد. این می‌تواند ناشی از ضعف علمی، فرهنگی یا ادبی باشد. گاه انسان به دلیل کوتاهی در شناخت، از بیان فضایل دیگران بازمی‌ماند.

· حسد: دلیل خطرناک‌تر، حسد است که در روایات «بیماری امت‌ها» نامیده شده (غررالحکم، حدیث ۴۴۰۰). حسود نمی‌تواند برتری دیگری را بپذیرد؛ بنابراین حتی اگر فضیلتی را ببیند، آن را کتمان یا کوچک می‌شمرد. امام باقر(ع) می‌فرمایند: «حسد، ایمان را همچون آتش، هیزم را می‌خورد.» (الکافی، ج۲، ص۳۰۷).

۴. پیوند با سیرهٔ علوی: ستایش به اندازه، بر پایهٔ انصاف

امام علی(ع) در طول زندگانی خود، هرگز حاضر به چاپلوسی نشد—حتی در سخت‌ترین شرایط سیاسی—و از سوی دیگر، هرگز فضیلت‌های واقعی دوستان و دشمنان را کتمان نکرد. مثلاً در جنگ جمل، هنگامی که طلحه کشته شد، فرمودند: «ای کاش امروز برادرانم بنی‌تمیم شادمان بودند که طلحه از دنیا رفت، در حالی که من برای کشته شدنش اندوهناکم.» (شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۶، ص۲۲۳). این، نمونهٔ کامل انصاف و پرهیز از حسد است.

۵. کاربرد در فضای مجازی و زندگی امروز

این حکمت، نقدی تیزبینانه بر فرهنگ ستایش‌سازی و هجوپراکنی در فضای مجازی است:

· افراط: صفحات مجازی مملو از «ستایش‌های اغراق‌آمیز» از افراد، محصولات یا اندیشه‌هاست که اغلب انگیزه‌های تجاری یا جاه‌طلبانه دارد.

· تفریط: موج «حسدورزی پنهان» به شکل ترول‌سازی، تخریب اشخاص موفق و کوچک‌شماری دستاوردهای دیگران نیز فراگیر شده است.

  راه نجات، تمرین «انصاف کلامی» است: آنچه را می‌بینیم و می‌سنجیم، بدون افزودن و کاستن، بیان کنیم.

امام علی(ع) به ما می‌آموزد که ستایش، ترازوی دقیق حقیقت‌نگاری است—نه ابزاری برای جلب منفعت (چاپلوسی) و نه سلاحی برای کینه‌توزی (حسد).

در دنیایی که هر دو «اغراق» و «تحقیر» به وفور دیده می‌شود، این حکمت یادآور می‌شود:

«حق‌گویی؛ نه بیشتر، نه کمتر.»

ستایشِ متعادل، هم شخصیتِ ستوده را از غرق شدن در خودبینی نجات می‌دهد، هم جامعه را از تنگ‌چشمی و کینه‌پروری می‌رهاند.

اَلا اُخْبِرُکُمْ بِالْفَقیهِ حَقَّ الْفَقیهِ؟ مَنْ لَمْ یُرَخِّصِ النّاسَ فی مَعاصِی اللّهِ وَ لَمْ یُقَنِّطْهُمْ مِنْ رَحْمَهِ اللّهِ وَ لَمْ یُوْمِنْهُمْ مِنْ مَکْرِ اللّهِ وَ لَمْ یَدَعِ القُرآنَ رَغْبَهً عَنْهُ إِلی ما سِواهُ، وَ لا خَیْرَ فی عِبادَه لَیْسَ فی‌ها تَفَقُّهٌ. وَ لاخَیْرَ فی عِلْم لَیْسَ فیهِ تَفَکُّرٌ. وَ لا خَیْرَ فی قِراءَه لَیْسَ فی‌ها تَدَبُّرٌ.

آیا شما را از فقیه کامل خبر ندهم؟

آن که به مردم اجازه نافرمانی خدا را ندهد،

و آن‌ها را از رحمت خدا نومید نسازد،

و از مکر خدای‌شان آسوده نکند،

و از قرآن رو به چیز دیگر نکند،

و خیری در عبادت بدون تفقّه نیست،

و خیری در علم بدون تفکّر نیست،

و خیری در قرآن خواندن بدون تدبّر نیست.

حد دوستی و دشمنی را نگه دارید 

اَحْبِبْ حَبیبَکَ هَوْنًا ما عَسی اَنْ یَعْصِیَکَ یَوْمًا ما. وَ اَبْغِضْ بَغیضَکَ هَوْنًا ما عَسی اَنْ یَکُونَ حَبیبَکَ یَوْمًا ما.

با دوستت آرام بیا، چه بسا که روزی دشمنت شود و با دشمنت آرام بیا، چه بسا که روزی دوستت شود.