فرهنگی

ویژگی های والدین سمی: 

1⃣ خودمدار بودن و گنجایش کمی برای همدلی دارند: آنها به این فکر نمی کنند که رفتارشان چه اثری بر فرزندان دارد و به سختی می توانند احساسات آنها را درک کنند.

2⃣به راحتی شخصیت فرزند خود را زیر سوال می برند: آنها نمی توانند به انتخاب های فرزند خوداحترام بگذارند همیشه منتقد و مضطرب هستند و ادعای دلسوز بودن دارند. 

3⃣ از نظر احساسی واکنش پذیر هستند: والدین سمی اغلب نمی توانند احساساتشان را کنترل کنند. آنها غیر قابل پیش بینی هستند و همه چیز را بیش از اندازه بزرگ می کنند. 

4⃣ کنترل گر هستند : آنها می خواهند به فرزندانشان بگویند چه کاری باید انجام دهند و چه زمانی و چگونه باید آن را انجام دهند. 

5⃣ وسواسی هستند : آرامش و آسایش را از فرزندان خود می گیرند و چهارچوب های سختگیرانه دارند. 

6⃣ ایراد گیر هستند:فرزندان هر کاری می کنند پدر و مادر سمی هرگز از آنها راضی نمی شوند .آنها در همه چیز عیب و ایرادی پیدا می کنند . 

7⃣ بدبینی دارند: آن ها نسبت به مسائل و اطرافیان دید منفی دارند، آن را به فرزندان خود منتقل می کنند، آنها از ایجاد احساس گناه در دیگران، برای رسیدن به خواسته هایشان استفاده می کنند.

  #امام_علی_علیه_السلام:«الواجِبُ في حُكمِ اللّهِ وحُكمِ الإِسلامِ عَلَى المُسلِمينَ بَعدَما يَموتُ إمامُهُم أو يُقتَلُ… ألّا يَعمَلوا عَمَلاً ولا يُحدِثوا حَدَثا، ولا يُقَدِّموا يَدا ولا رِجلاً، ولا يَبدَؤوا بِشَيءٍ قَبلَ أن يَختاروا لِأَنفُسِهِم إماما عَفيفا عالِما وَرِعا، عارِفا بِالقَضاءِ وَالسُنَّةِ، يَجمَعُ أمرَهُم ويَحكُمُ بَينَهُم، ويَأخُذُ لِلمَظلومِ مِنَ الظَّالِمِ حَقَّهُ،… ثُمَّ يَحتَكِمونَ إلَيهِ في إمامِهِمُ المَقتولِ ظُلما لِيَحكُمَ بَينَهُم بِالحَقِّ».

  ⁙ «بر اساس حكم خدا و حكم اسلام بر مسلمانان است كه پس از آن كه پيشوايشان مى‌ميرد يا كشته مى‌ شود… كارى نكنند و دست به كارى نزنند و دست و گامى پيش ننهند و كارى را آغاز ننمايند تا آن گاه كه براى خويشتن، پيشوايى پاك دامن و دانا و پارسا و آشنا به قضاوت و سنّت، برگزينند تا امور آنان را سامان دهد و ميانشان حكومت (/ داورى) كند و حقّ ستم ديده را از ستمگر بستانَد…. سپس در باره پيشواى به ناحق كشته خود، نزد او به داورى روند تا عادلانه ميانشان داورى كند؛…».

 📚 كتاب سليم بن قيس : ج٢ ص٧٥٢

این کلام، یک «منشور حکمرانی و بحران جانشینی» در مکتب تشیع است. امیرالمؤمنین علیه السلام در این خطبه، جامعه را از فروپاشی پس از فقدان رهبر الهی نجات می‌دهند و وظایف امت را در خلأ رهبری مشخص می‌کنند:

۱. دستور توقف و پرهیز از هرج‌ومرج

«ألّا يَعمَلوا عَمَلاً ولا يُحدِثوا حَدَثا، ولا يُقَدِّموا يَدا ولا رِجلاً»

این عبارت، یک فرمان ایست کامل است. امام علیه السلام می‌فرمایند در نبود امام معصوم یا فقدان حجت الهی، اولین واجب، «توقف» و پرهیز از اقدامات شتاب‌زده است. «حادثه» در اینجا یعنی بدعت و ایجاد فتنه. جامعه نباید در غیاب امام، به سمت خودسری، بیعت‌های عجولانه با افراد ناصالح، یا تصمیمات شتاب‌زده برود. این توقف، حفظ نظام از هرج‌ومرج و فتنه را تضمین می‌کند. این دقیقاً همان چیزی است که بعد از رحلت پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله رعایت نشد و امت در سقیفه مسیر دیگری رفت.

۲. شرایط قطعی و تخصصی رهبر (امام)

«حتّی يَختاروا لِأَنفُسِهِم إماما عَفيفا عالِما وَرِعا، عارِفا بِالقَضاءِ وَالسُنَّةِ»

حضرت، انتخاب امام را حق امت می‌داند اما فوراً این حق را با پنج شرط الزامی مقیّد می‌کنند. این صفات صرفاً اخلاقی نیستند، بلکه شایستگی‌های تخصصی منصب امامت هستند:

· عفیف: پاکدامن، کسی که مال و ناموس امت برایش امن باشد.

· عالِم: دانای به تمام معارف دین، نه جاهلی که مجبور به تقلید از دیگران باشد.

· وَرِع: پرهیزکار، کسی که از گناه و هواهای نفسانی شدیداً اجتناب کند.

· عارف بالقضاء: آشنا به دستگاه قضا و حقوق، برای احقاق حق.

· عارف بالسنة: عالم به سنت پیامبر صلی الله علیه وآله، تا بدعت‌ها را کنار بزند.

۳. فلسفه وجودی حکومت (اهداف امامت)

«يَجمَعُ أمرَهُم ويَحكُمُ بَينَهُم، ويَأخُذُ لِلمَظلومِ مِنَ الظَّالِمِ حَقَّهُ»

امام، مدیر جامعه نیست، بلکه:

· یجمع أمرهم: ایجاد وحدت و انسجام در جامعه متفرق.

· یحکم بینهم: قضاوت عادلانه، ستون اصلی حکومت اسلامی.

· يَأخُذُ لِلمَظلومِ مِنَ الظَّالِمِ حَقَّهُ: اجرای عدالت اجتماعی با قدرت، نه با توصیه. این جمله عصاره حکومت علوی است که در آن، ضعیف آنقدر قوی است که حق خود را بدون لکنت از گردن‌کلفت‌ها می‌گیرد.

۴. قصاص خون امام مقتول (پیوند عاشورا و مهدویت)

«ثُمَّ يَحتَكِمونَ إلَيهِ في إمامِهِمُ المَقتولِ ظُلما لِيَحكُمَ بَينَهُم بِالحَقِّ»

این فراز، شاه‌بیت این خطبه و اشاره به یک «عدالت انتقالی» الهی است. امیرالمؤمنین علیه السلام پیشگویی می‌کنند که امامی از ایشان مظلومانه کشته خواهد شد (اشاره آشکار به امام حسین علیه السلام و شاید تمام ائمه مقتول). یکی از وظایف اصلی امام بعدی، رسیدگی به پرونده شهادت امامِ پیشین، افشای ظالمان و اجرای حکم الهی درباره آنان است. این وعده، دل مؤمنان داغدیده را تسلّی می‌دهد و نویدبخش ظهور قائم آل محمد علیهم السلام است که خون‌خواه تمام مظلومان تاریخ، خصوصاً سیدالشهداء علیه السلام است.

امام رضا علیه‌السلام :

کسی که پیکر ولی‌ای از اولیای ما را تشییع کند، از گناه خارج می شود، مثل روزی که از مادر متولد گردیده که هیچ گناهی بر او نیست.

منبع: بحار الانوار، ج ۴۹، ص ۹۸

 توجه به این نکات لازم است:

۱. «وَلَيٍّ مِن أوليائِنَا» (دوستداری از دوستداران ما)

در منظومه فکری تشیع، این عبارت فراتر از یک تعارف است. «ولیّ» بودن یک شیعه، به معنای پذیرش ولایت تکوینی و تشریعی اهل بیت علیهم السلام است. تشییع جنازه چنین شخصی، در حقیقت تکریم همان حقیقت ایمانی و ولایی است که در قلب او می‌تپیده. این پیوند آنقدر قوی است که خداوند به احترام این حب و ولا، گناهان تشییع‌کننده را می‌آمرزد.

۲. چرا «تشییع جنازه» چنین پاداشی دارد؟

· نمایش حقارت دنیا و عظمت آخرت: تشییع جنازه یک «موعظه عملی» است. کسی که جنازه را تا گور همراهی می‌کند، صحنه عبرت‌آموز وداع با دنیا را تا انتها نظاره می‌کند. این تفکرِ منجر به عمل، چنان تحولی در دل ایجاد می‌کند که زمینه توبه نصوح (بازگشت واقعی) را فراهم می‌سازد.

· ادای حق برادری دینی: پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله فرمودند: «حَقُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ… أَنْ يُشَيِّعَ جَنَازَتَهُ» (از حقوق مسلمان بر مسلمان، تشییع جنازه اوست). ادای یک حق بزرگ، پاداشی بزرگ دارد.

· طلب شفاعت: شیعیان با این کار، خود را در معرض دعای خیر ملائکه و روح آن مؤمن تازه‌درگذشته قرار می‌دهند؛ چرا که آن شخص در آن حال، از تشییع‌کنندگان شفاعت می‌کند.

سقوط هواپیمای مسافربری جمهوری اسلامی ایران توسط ناو آمریکایی

12 تیر 1367

در دوازدهم تیرماه 1367 شمسی برابر با سوم ژوئیه 1988 میلادی، هواپیمای مسافری ایرباس ایران که از بندرعباس عازم دُبی بود، بر فراز آب های خلیج فارس و در نزدیکی جزیره “هنگام” مورد هجوم یگان های دریایی متجاوز آمریکایی مستقر در آب های خلیج فارس قرار گرفت و سقوط کرد. این هواپیما که با موشک ناو جنگی وینسنس مورد حمله عمدی نیروهای تجاوزگر و جنایت پیشه شیطان بزرگ قرار گرفت حامل 298 مسافر و خدمه بود که تمامی آنها اعم از مرد و زن و کودک و نوجوان و کهنسال با وقوع این جنایت فجیع به شهادت رسیدند.

در میان سرنشینان هواپیما، 66 کودک زیر 13 سال، 53 زن و 46 تن تبعه کشورهای خارجی نیز بودند که کشته شدند. ساقط کردن هواپیمای مسافربری ایران از سوی جنایتکاران آمریکایی، در حقیقت یکی دیگر از مراحل رویارویی استکبار جهانی با جمهوری اسلامی ایران برای تقویت متجاوزان عراقی در جبهه های جنگ بود.

پس از سقوط این هواپیما، مقامات آمریکایی برای توجیه این جنایت نابخشودنی، دلایل ضد و نقیضی عنوان کردند و کوشیدند این اقدام خصمانه را یک اشتباه قلمداد کنند.

اما با توجه به مجهز بودن کشتی جنگی وینسنس به پیشرفته ترین سیستم های راداری و رایانه ای و همچنین مشخص بودن نوع هواپیمای در حال پرواز، مسلم شد که احتمال اشتباه وجود نداشته و این اقدام، کاملاً خصمانه بوده است. با این حال مقام های آمریکایی پس از چندی، در توهینی آشکار به ملت ایران، مدال شجاعت بر گردن ناخدای این ناو انداختند و بدین سان حمایت رسمی خود را از این جنایت اعلام نمودند.

به هر تقدیر، این جنایت نیز در کنار جنایات بی شمار دولت آمریکا، در پرونده سیاه استکبار جهانی ثبت شد و لکه ننگ دیگری بر تارک آن جنایت پیشگان نقش بست.

شرح حادثه: یک سال پس از تجاوز رژیم عراق علیه ایران در سال 1360 حمله به کشتیهای تجاری در خلیج فارس شروع شد و با اعلام مین گذاری سواحل بندر امام خمینی (ره) و حمله به دو کشتی تجاری در تاریخ 31 دی ماه 1360 امنیت خلیج فارس به وسیله عراق مختل شد و پس از آنکه فرانسه هواپیماهای سوپر استاندارد و موشکهای اگزوسه را به عراق تحویل داد، ابعاد این حملات افزایش یافت.

در برابر این حملات که عراق به صراحت مسئولیت آن را بر عهده می گرفت، شورای امنیت عکس العمل مناسبی نشان نداد ولی در قبال انتساب به دور از واقعیت چند حمله، به ایران و شکایت شورای همکاری خلیج فارس، شورای امنیت در 11 خرداد 1363 مطابق با اول ژوئن 1984 میلادی مبادرت به صدور قطعنامه 533 کرد و در آن خواستار توقف این حملات شد. از آغاز جنگ تا 10 ژوئیه 1984 میلادی، 113 کشتی در خلیج فارس مورد حمله موشکی قرار گرفت. جمهوری اسلامی ایران در ژانویه 1985 میلادی به دبیر کل وقت سازمان ملل اعلام کرد که از هر گونه اقدامی برای تامین آزادی و امنیت کشتیرانی در خلیج فارس حمایت و استقبال خواهد کرد، اما حملات به کشتیها ادامه یافت.

تا تیرماه 1366 حدود 8/5میلیون تن کالا از محموله های کشتیها در خلیج فارس به زیر آب رفت. 41 کشتی کاملا نابود شدند و به 34 تن محموله کالا آسیب وارد شد و بیش از 300 تن از ملوانان کشورهای گوناگون به قتل رسیدند و به همین تعداد نیز مجروج شدند.

بدین ترتیب عراق در هدف خود مبنی بر بین المللی کردن جنگ خلیج فارس تا اندازه زیادی موفق شد و قدرتهای غربی و در رأس آنها آمریکا حضور گسترده و تهدیدآمیزی در خلیج فارس یافتند و سرانجام کشتی های نفت کش کویتی با پرچم آمریکا در خلیج فارس حرکت کردند و اسکورت نظامی نفتکشها و کشتی های تجاری مورد نظر آمریکا در خلیج فارس آغاز شد. در 31 سپتامبر کشتی ایرانی مورد حمله نیروهای نظامی آمریکا قرار گرفت.

همچنین حملات نظامی آمریکا به سکوهای نفتی ایران دخالت آشکار آن دولت در منطقه به نفع عراق و علیه جمهوری اسلامی ایران را به وضوح نشان داد. یکی از نتایج شوم تشنج آفرینی وسیع رژیم عراق و دامن زدن ایالات متحده به ناامنی درخلیج فارس حمله به هواپیما مسافربری جمهوری اسلامی ایران بود.

در مورخه 13 تیر 1367 مطابق با 3 ژوئیه 1988 میلادی هواپیمای مسافربری که بر فراز آبهای سرزمین ایران و در آبهای حوالی جزیره «هنگام» حرکت می کرد به وسیله دو موشک از ناو آمریکایی ونیسنس که خود به آبهای سرزمینی ایران تجاوز کرده و در آن مستقر بود، مورد اصابت قرار گرفت.

همه مسافران و خدمه هواپیما با وضع اسفناکی به شهادت رسیدند. متعاقب این تجاوز آشکار جمهوری اسلامی ایران در روز 14 تیر 1367 طی نامه ای به رئیس شورای امنیت خواستار تشکیل جلسه فوری شورا برای رسیدگی به موضوع شد. 35 تیر 1367 مطابق با 16 ژوئیه 1988 میلادی شورا تشکیل جلسه داد. از سوی جمهوری اسلامی ایران دکتر ولایتی وزیر امور خارجه وقت ایران و از جانب امریکا جرج بوش معاون وقت رئیس جمهوری در جلسه حضور داشتند.

وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران در فرازی از سخنان خود عنوان کرد: حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس تنها منادی مرگ و بی قانونی و شرارت بوده و جز ناامنی چیزی به ارمغان نیاورده است. عمل جنایتکارانه آمریکا در حمله به هواپیمای کشوری به هیچ وجه در قالب دفاع مشروع قابل توجیه نیست. قطعنامه 616 شورای امنیت (1988) شورای امنیت پس ازاستماع سخنان دکتر ولایتی و جرج بوش درجلسه شماره 3831 خود در تاریخ 30 ژوئیه 1988 ( 39/4/1367) طرح قطعنامه ای پیشنهادی را تصویب کرد.

متن قطعنامه به شرح زیر است: “شورای امنیت، با بررسی نامه مورخه 5 ژوئیه 1988 جانشین نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران خطاب به رئیس شورای امنیت و با استماع بیانات نماینده جمهوری اسلامی ایران، ( وزیر امور خارجه وقت “علی اکبر ولایتی” ) و سخنان نماینده ایالات متحده آمریکا (معاون رئیس جمهوری جرج بوش)، با ابراز تاسف عمیق از این که یک هواپیمای غیرنظامی ” ایران ایر” در پرواز برنامه ریزی شده بین المللی 655، در پرواز بر فراز تنگه هرمز به وسیله موشک شلیک شده از ناو جنگی ایالات متحده آمریکا ( وینسنس) منهدم گردیده است بر ضرورت تبیین حقایق سانحه توسط بازرسی بی طرفانه درمنطقه خلیج [فارس] تأکید داشته و اظهارات خود را به شرح زیر اعلام نمود:

1- تأسف عمیق خود را از ساقط ساختن هواپیمای غیرنظامی ایران به وسیله موشکی که از یک ناو جنگی آمریکا شلیک شده و تسلیت عمیق خود را به خاطر از دست رفتن غم انگیز جان انسانهای بی گناه ابراز می دارد.

2- همدردی صمیمانه خود را به خانواده های قربانیان سانحه غم انگیز و دولت ها و کشورهای آنان اعلام می دارد.

3- از تصمیم سازمان بین المللی هواپیمایی کشوری در پاسخ به درخواست جمهوری اسلامی ایران مبنی بر ایجاد گروه تحقیق برای بررسی تمام حقایق موجود همچنین از اعلام ایالات متحده آمریکا و جمهوری اسلامی ایران مبنی بر تصمیمشان برای همکاری با بررسی سازمان هواپیمایی کشوری استقبال می کند.

4- از تمامی اعضای کنوانسیون 1944 شیکاگو، درخواست می کند که در همه شرایط، مقررات و رویه های سلامت هوانوردی کشوری به ویژه ضمائم آن کنوانسیون به منظور جلوگیری از چنین پیشامدهایی را دقیقاً مراعات نمایند.

5- لزوم اجرای فوری و کامل قطعنامه 598(1987)، شورا را به عنوان تنها مبنای حل جامع، عادلانه، شرافتمندانه و پایدار، منازعه میان ایران و عراق ابراز و پشتیبانی خود را از دبیر کل برای اجرای این قطعنامه اعلام و خود را ملتزم به همکاری با دبیر کل برای تسریع در اجرای طرح اجرایی او می نماید.” جمهوری اسلامی ایران علاوه بر شورای امنیت و شورای ایکائو، شکایت خود را در دیوان بین المللی دادگستری لاهه نیز مطرح کرد. عنصر تخصصی سازمان ملل متحد یعنی ایکائو (سازمان هواپیمایی کشوری بین المللی) نیز از مسائل سیاسی به دور نمانده و به جای بررسی فنی و ارائه طریق به شورای امنیت به ابراز تأسف و تسلیت به بازماندگان سانحه پرداخت. روحشان شاد و یادشان گرامی باد.

ارتباط تشییع امام خامنه ای و امام زمان علیه السلام

۱۴ دلیلی که باید در تشییع شرکت کنیم.

۱. نایب امام زمان و حجت ایشان بر مردم بودند 

۲. تمام زندگی را در راه زمینه سازی ظهور قدم برداشت

از سال‌های ابتدایی عمر که روحانی شدند و لباس سربازی امام زمان علیه السلام را پوشیدند، در خدمت نائب امام زمان بود زمانی امام خمینی بودند و طراحی زمینه سازی ظهور و گام دوم انقلاب اسلامی و تا تمدن نوین اسلامی که فرمود آمادگی برای طلوع خورشید ولایت عظمی است.

۳. پیامبر در تشییع یاران خود شرکت می‌کردند حتی یارانی که در سطح بالای فرماندهی هم قرار نداشتند. بعید است امام زمان در تشییع نائب خود شرکت نکنند

۴. بارها گفته بودند نیروهای نظامی سربازان امام زمان هستند و حالا بزرگترین فرمانده لشکر امام زمان به شهادت رسیده است

۵. بزرگترین وظیفه منتظران را به بهترین وجه ممکن انجام داد ایشان بهترین عمل کننده به این مطلب بودند و شرکت در تشییع ایشان هم مصداق عمل به وظیفه منتظران است. 

۶. بزرگترین اجتماعات تاریخ بشر در تشییع بهترین یاران امام زمان علیه السلام یعنی امام خمینی و اکنون امام خانه ای رغم میخورد

۷. این تشییع عامل جلوه ای از لشکر امام زمان خواهد بود، این همه لشکر آمده به عشق رهبر آمده، رهبری که نائب امام زمان علیه السلام بودند

۸. عظمت تشییع ایشان عامل ترس دشمنان در تجاوز به کشور صاحب الزمان خواهد بود

۹- رهبر شهید سید الشهدای تمام شهدای انقلاب هستند و جدا از ثواب و فضایل شرکت در تشییع پیکر مطهر شهید ، شرکت در تشییع سیدالشهدای انقلاب فضیلت ویژه ای دارد

۱۰- رهبر شهید حکم بزرگ ترین مربی و معلم ما در طول زندگی را دارد مگر می‌شود در تشییع بزرگ تربن مریی خود شرکت نکنیم.

۱۱- شرکت در این تشییع تجدید بیعت مجدد با امام زمان ارواحنا فداه خواهد بود.

۱۲- شرکت در تشییع تجدید بیعت با رهبر جدیدمون که فرزند بزرگوار ایشان و نائب امام زمان ارواحنا فداه هستند، خواهد بود.

۱۳- در طول دوران غیبت دشمنان هرگز جرات این را نداشتند که بزرگترین مرجع شیعیان و زعیم شیعه را به صورت مستقیم به شهادت برسانند باید با نیت خونخواهی در این تشییع شرکت کرد و با جمعیت تاریخی بزرگ ترین اجتماع خونخواهی شیعیان را رقم زد.