فرهنگی

حضرت عیسی (علیه السلام)، پیامبر الهی و نماد مهربانی و حکمت در ادیان ابراهیمی، همواره با سخنان نابی که در منابع اسلامی و مسیحی نقل شده، الهام‌بخش جوامع بشری بوده است. یکی از این گنجینه‌های معنوی، حدیثی است که در کتاب «تحف العقول» (صفحه ۵۰۲) آمده:  

«اِعلَموا أَنَّ كَلِمَةَ الحِكمَةِ ضَالَّةُ المُؤمِنِ ، فَعَلَيكُم بِها قَبلَ أن تُرفَعَ»

«بدانید سخن حکمت‌آمیز، گمشده مؤمن است. پس پیش از آن که از بین برود، آن را فراگیرید.»

این جمله ژرف، چند لایه از معنا را در خود جای داده است:  

_حکمت به مثابه گمشده مؤمن

همان‌گونه که انسان برای یافتن گمشده‌اش تلاش می‌کند، جستجوی دانش و حکمت نیز باید با اشتیاق و جدیت همراه باشد.  

- فرصت‌طلبی در یادگیری

تأکید بر فوریتِ بهره‌گیری از فرصت‌ها پیش از محو شدن آنها، چه در حوزه معرفت دینی و چه در زندگی مادی.  

- پیوند عقل و ایمان

در نگاه اسلامی، عقل و حکمت نه تنها در تضاد با ایمان نیستند، بلکه مکمل یکدیگرند.  

از منظر علمی، این حدیث با مفاهیم روانشناسی «مدیریت زمان» و «اهمیت یادگیری مادام‌العمر» همسو است. پژوهش‌ها نشان می‌دهد جوامعی که بر آموزش و خردورزی تمرکز دارند، از تاب‌آوری فرهنگی و اخلاقی بالاتری برخوردارند.  

مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است.

وی احتمالاً بین سالهای ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده است. در جوانی به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و به تحصیل ادب و تفسیر و فقه و کلام و حکمت پرداخت. سپس به شام و مراکش و حبشه و حجاز سفر کرد و پس از بازگشت به شیراز، به تألیف شاهکارهای خود دست یازید.

وی در سال ۶۵۵ ه.ق سعدی‌نامه یا بوستان را به نظم درآورد و در سال بعد (۶۵۶ ه.ق) گلستان را تألیف کرد. علاوه بر اینها قصاید، غزلیات، قطعات، ترجیع بند، رباعیات و مقالات و قصاید عربی نیز دارد که همه را در کلیات وی جمع کرده‌اند. وی بین سالهای ۶۹۰ تا ۶۹۴ هجری قمری در شیراز درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.

خوب است به یاد داشته باشیم که:

دخالت در زندگی و امور شخصی دیگران “کنجکاوی” نیست “فضولی” است.

تندگویی و قضاوت در مورد دیگران “انتقاد” نیست ،"توهین” است.

رُک گویی همیشه “صراحت” نیست؛ بسیاری اوقات نوعی “بی ادبی” است.

برخی کارها و یا سخنان حتی اگر پس از آنها بگوئیم: “شوخی کردم” در واقع شوخی نیست؛حمله و آسیب به روحیه و شخصیت یک فرد است.

سر به سر گذاشتن یک کودک، نوجوان و یا حتی بزرگسال در جمع، “شوخی کردن” نیست؛ “تحقیر” است.

مراقب باشیم، مخاطب از سخن و رفتار ما چه برداشتی می کند، گاهی بدون قصد بد، دیگران را آزرده می کنیم.

و این برعهده ما (موجب ضمان) است.

ده مرحله برای رسیدن به خود مدیریتی:

۱.آنچه می‌گویید و نحوه بیان آن را کنترل کنید.

۲. خود کنترلی را از‌ دست ندهید.

۳. کار دشوار را در ابتدا انجام دهید.

۴. به خودتان پاداش دهید.

۵. از یک سیستم مدیریت زمان استفاده کنید.

۶. تناسب اندام خود را حفظ کنید.

۷. زیاده‌‌روی نکنید.

۸. با وسوسه‌ها و تعلل‌ها مقابله کنید.

۹. به خود بگویید من اراده‌ای قوی دارم.

۱۰. خود را باور کنید.

بسیاری از مردم به اشتباه تصور می کنند که انسان های عصبانی، شجاع و راحت و دارای قدرت هستند. 

☑️ در صورتی که فرد عصبانی از نظر علمی دارای دو مشخصه اصلی و اساسی است: ترس و درد

🔻بدین معنی که فرد عصبانی بسیار ترسو بوده و ترس خود را در پشت عصبانیت پنهان می کند. و در واقع عصبانیت او نشان دهنده اینست که درد می برد و رنج می کشد.

🔻عصبانیت یک خصلت نیست. مجبور نیستید چیزی را که هیچ فایده ای به حال یک انسان شاد و سازنده ندارد، در وجود خودتان حفظ کنید. این یک نقطه ضعف است، نوعی آنفلونزای روانی است که همانند هر بیماری جسمی قابلیت و توانایی های شما را نابود می کند. 

🔻پس باید یاد بگیرید برای اعمال و عقاید دیگران آن چنان قدرتی قائل نشوید که بتوانند شما را پریشان و آشفته سازند. 

☑️ زمانی که خویشتن را ارزشمند بدانید و اجازه ندهید دیگران اختیار شما را در دست گیرند. آن زمان دیگر خود را با عصبانیت، در لحظات حال آزار نخواهید داد و با آن وداع خواهید کرد.