فرهنگی

چگونه کودک خلاق تربیت کنیم

 هیچ ابزاری برای پرورش خلاقیت لازم نیست همه چیز به مادر بستگی دارد خلاقیت در دستان اوست کافیست اجازه دهیم کودک دنیای اطرافش را کشف کند بدون هیچ ترس و نگرانی. 

مادری که وسواس دارد و همواره نگران تمیزی و پاکی فرزندش هست و یا به نظم و نظافت خانه اهمیت زیادی می دهد هرگز انتظار نداشته باشد که در آینده یک مهندس خلاق، موزیسین حرفه ای، هنرمنده زبده و … داشته باشد. 

 چون برای شروع هر کاری دقیقا همانگونه که او را ترسانده اید و به او دائم تذکر دادید که مراقب باش، کثیف نکن، نخوری زمین، با خاک بازی نکن مریض میشی، در بزرگسالی فرزندتان با شروع هر کاری دیالوگ های شما در ذهنش تکرار خواهد شد و ناهشیارانه از تمام کارهایی که برایش جدید است می ترسد و نمیتواند آنها را تجربه کند بنابراین عقب نشینی می کند و بدین ترتیب موفقیت هایی که میتوانست بدست آورد را یکی پس از دیگری از دست میدهد این فرد همواره ترس از موفقیت و ترس از شکست دارد چون در کودکی هیچ یک را تجربه نکرده و همواره توسط مادر محافظت شده و چنین فردی همواره زندگی اش در رکود است.

 اجازه دهید کودکتان بلند فریاد زند بازی کند شادی کند با وسایل و اثاث منزل بازی کند هر آنچه شکستنی است را از جلوی دستش دور نگه دارید تا مجبور نشوید دائم او را از دست زدن به آن منع کنید. با منع کردن بیش از حد، کودکی پرخاشگر و لجباز تربیت خواهید کرد.

#وقتی کودک کثیف کاری کرد یا چیزی را شکست چکار بکنیم؟

به او نگویید:

تو برو عقب

تو دست نزن

نیازی نیست شما کاری بکنی

دست نزن، بدتر میشه

دست بزنی، دستت را می‌بره

“غرغر، داد و فریاد، سرزنش ممنوع”

بگویید:

برو جارو بیار، کمک کن جمعش کنیم.

برو دستمال بیار، خشکش کنیم.

دمپایی بپوش، پات زخمی نشه.

وقتی در تمیز کردن محل، کودک کمک و همکاری کند، یاد می‌گیرد مسئولیت کارش را بپذیرد.

نظم و نحوه تمیز کردن را می‌آموزد.

کمتر تحقیر می‌شود.

همکاری و کمک را یاد میگیرد

آش نخورده و دهن سوخته

روزی مردی به خانه یکی از آشنایان خود رفت.

صاحبخانه برای او کاسه‌ای آش داغ آورد.

میهمان هنوز دست به کاسه آش نبرده بود که دندانش بشدت درد گرفت و دستش را روی دهان خود گذاشت.

صاحبخانه به خیال آنکه او از آن آش داغ خورده و دهانش سوخته است،

گفت صبر می‌کردی تا آش کمی سرد می‌شد و بعد میخوردی تا دهنت نسوزه !

میهمان که هم از درد دندان رنج می‌برد و هم از حرف صاحبخانه شرمگین شده بود،

گفت: بله، آش نخورده و دهن سوخته!

#کلام‌امام‌علی‌علیه‌السلام

سوگند به خدا، اگر تمام شب را بر روى خارهاى سعدان به سر ببرم، و يا با غل و زنجير به اين سو يا آن سو كشيده شوم، خوش تر دارم تا خدا و پيامبرش را در روز قيامت، در حالى ملاقات كنم كه به بعضى از بندگان ستم، و چيزى از اموال عمومى را غصب كرده باشم.

چگونه بر كسى ستم كنم براى نفس خويش، كه به سوى كهنگى و پوسيده شدن پيش مى رود، و در خاك، زمانى طولانى اقامت مى كند.

به خدا سوگند، برادرم عقيل را ديدم كه به شدّت تهيدست شده و از من درخواست داشت تا يك من از گندم هاى بيت المال را به او ببخشم.

كودكانش را ديدم كه از گرسنگى داراى موهاى ژوليده، و رنگشان تيره شده، گويا با نيل رنگ شده بودند.

پى در پى مرا ديدار و درخواست خود را تكرار مى كرد، چون به گفته هاى او گوش دادم پنداشت كه دين خود را به او واگذار مى كنم، و به دلخواه او رفتار و از راه و رسم عادلانه خود دست بر مى دارم.

روزى آهنى را در آتش گداخته به جسمش نزديك كردم تا او را بيازمايم، پس چونان بيمار از درد فرياد زد و نزديك بود از حرارت آن بسوزد.

به او گفتم، اى عقيل، گريه كنندگان بر تو بگريند، از حرارت آهنى مى نالى كه انسانى به بازيچه آن را گرم ساخته است امّا مرا به آتش دوزخى مى خوانى كه خداى جبّارش با خشم خود آن را گداخته است

تو از حرارت ناچيز مى نالى و من از حرارت آتش الهى ننالم.

و از اين حادثه شگفت آورتر اينكه شب هنگام كسى به ديدار ما آمد و ظرفى سر پوشيده پر از حلوا داشت، معجونى در آن ظرف بود چنان از آن متنفّر شدم كه گويا آن را با آب دهان مار سمّى، يا قى كرده آن مخلوط كردند.

به او گفتم : هديه است يا زكات يا صدقه، كه اين دو بر ما اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم حرام است.

گفت: نه، نه زكات است نه صدقه، بلكه هديه است.

گفتم : زنان بچّه مرده بر تو بگريند، آيا از راه دين وارد شدى كه مرا بفريبى يا عقلت آشفته شده يا جن زده شدى يا هذيان مى گويى؟

(خطبه ۲۲۴ نهج البلاغه)

چقدر این جمله زیباست

انسانهای ناپخته

همیشه میخواهند

که در مشاجرات پیروز شوند…

حتی اگر به قیمت

از دست دادن “رابطه” باشد…

🔹اما انسانهای عاقل

درک میکنند که گاهی

بهتر است در مشاجره ای ببازند،

تا در رابطه ای که

برایشان با ارزش تر است

“پیروز” شوند…

هیچگاه فراموش نکنیم که هیچکس بر دیگری برتری ندارد ؛

مگر به ” تقوای الهی ” ؛

مگر به ” فهم و شعور ” ؛

مگر به ” درک و ادب ” ؛

آدمی فقط در یک صورت حق دارد

به دیگران از بالا نگاه کند.

و آن هنگامی است که بخواهد دست 

کسی را که بر زمین افتاده را بگیرد 

و او را بلند کند !