فرهنگی

حکمت ۶۶ امام علی (ع)، شرط درخواست کمک

🕊️ حکمت شماره ۶۶ از گنجینه کلام مولا علی (ع) 🪽

«فَوْتُ الْحَاجَةِ، أَهْوَنُ مِنْ طَلَبِهَا إِلَى غَيْرِ أَهْلِهَا»

✨ از دست دادن حاجت، آسان‌تر از درخواست کردن از نااهل آن است.

🔸 در زندگی اجتماعی، همه ما به یکدیگر نیازمندیم و تعاون، اساس جامعه است. اما باید دانست که چه کسی شایسته درخواست ماست.

اهل یا نااهل:

✅اهل: کسی که دارای سخاوت و مهر است. ❌نااهل: کسی که بخیل است و اگر کمک کند، منت می‌گذارد و عیب‌جویی می‌کند.

📖 در تأیید این کلام، حدیثی از پیامبر اکرم (ص) نقل شده است: امیرالمؤمنین(ع) دعا کردند: «خدایا مرا به هیچ‌یک از مخلوقاتت نیازمند مکن.» پیامبر(ص) فرمودند: اینطور دعا نکن! زیرا همه انسان‌ها به هم نیازمندند. بلکه بگو: «خدایا مرا به انسان‌های شرور نیازمند مکن؛ کسانی که اگر ببخشند، منت می‌گذارند و عیب‌جویی می‌کنند.»

🎵 به قول شاعر: هر چه از دونان به منت خواستی در تن افزودی و از جان کاستی

✨ درس زندگی: عزت نفس و استقلال خود را با درخواست از افراد ناشایست،خدشه‌دار نکنیم. گاهی بهترین انتخاب، صبر و توکل بر خداوند است.

دوران قبل از ظهور، دوران آسایش نیست

🕌 سخن گهربار مقام معظم رهبری

«قبل از دوران مهدی موعود (عج) آسایش و راحت‌طلبی و عافیت نیست!»

این جمله کلیدی، مسیر منتظران واقعی را مشخص می‌کند. 🔻

📌 قبل از ظهور چه می‌شود؟

•انسان‌های پاک در میدان‌های مجاهدت امتحان می‌شوند.

•در کوره‌های آزمایش وارد می‌شوند.

•و در نهایت سربلند بیرون می‌آیند.

این فرآیند سخت، اما شیرین است. ✨

نتیجه این استقامت چیست؟

جهان، روزبه‌روز به آن دوران آرمانی موعود نزدیک‌تر می‌شود.🌅

 پهلوانی که به شهدا سلام نظامی داد! 🇮🇷

🇮🇷 جهان پهلوان مازنی، امیرحسین زارع، در اوج غرور ملی و پس از نبردی سخت، سکوی قهرمانی جهان را فتح کرد.

اما زیباترین حرکت او، پس از پس از کسب مدال بود؛ یک سلام نظامی باشکوه!

سلامی که تنها برای خاک وطن نبود؛ بلکه به یاد خون‌های پاکی بود که برای عزت همین پرچم سه‌رنگ بر زمین ریخته شد. 🕊️

او با پرچم ایران بر دوش، خطاب به ملت ایران گفت:

“این مدال را تقدیم می‌کنم به شهیدان جنگ تحمیلی ۱۲ روزه.”

صدایش آنچنان رسا بود که گوش دشمنان این سرزمین را کر کرد.

زارع به جهان نشان داد: 🏆قهرمانی، پیروزی بر دیگران است. ولی🤲 پهلوانی، پیروزی بر نفس و خدمت به خلق در اوج توانمندی است.

فقط یک قهرمان واقعی به نشانه احترام در برابر شهدا تعظیم می‌کند

سلام نظامی او، سلامی بود به: •تاریخ مقاومت ایران •ناموس وطن •و تمام دلیرانی که با خون خود، سپر این مرز و بوم شدند.

امیرحسین زارع امروز ادامه‌دهنده راه مردانی شد که نامشان با خون بر برگ‌های تاریخ ایران نقش بسته است. گوارای وجودش باد!

«یا قاهِرَ العَدُوّ یا والیَ الوَلیّ یا مَظهَرَ العَجائِب یا مُرتَضی علیّ»

نمک زندگی؛ نادیده‌هایِ ارزشمند هر روزه زندگیمان

نمکدان را که پر می‌کنی، توجهی به ریختن نمک‌ها نداری… گویی وظیفه‌ای است پیش پا افتاده؛ حسی آشنا و بی‌تکلف که حضورش را بدیهی می‌پنداری.

اما زعفران را که می‌سابی، به دانه دانه‌اش توجه می‌کنی… گویی مراسمی است ارزشمند؛ چرا که کمیاب است، رنگ و بویِ خاصی دارد و هزینه‌ای افزون طلبیده. برایش وقت می‌گذاری، حواسَت جمع آن است.

حال آنکه بدون نمک، هیچ غذایی خوشمزه نیست. نمک، اساسِ طعم است. وجودش آنقدر با زندگی عجین شده که غیبتش، همه چیز را بی‌معنا می‌کند. ولی بدون زعفران، ماه‌ها و سال‌ها می‌توان آشپزی کرد و غذا خورد. زعفران، تجملِ طعم است، نه اساسِ آن.

این حکایت، تمثیلی است از زندگی خودمان.

زعفرانِ زندگی‌مان چیست؟ چیزهایِ نایاب، پرهزینه و چشم‌گیر: یک ماشینِ جدید، یک سفرِ لوکس، تعریف و تمجیدِ دیگران در شبکه‌های اجتماعی، موفقیت‌هایِ نمایشی و هر آنچه که برایش جشن می‌گیریم و در مرکز توجه قرار می‌دهیم.

اما نمکِ زندگی‌مان چیست؟ همان نعمت‌هایِ ساده، بی‌ریا و همیشه دم‌دست که وجودشان را بی‌کم و کاست حس نمی‌کنیم، مگر وقتی که نباشند:

· سلامتیِ روزمره

· آرامشِ یک نفسِ عمیق

· محبتِ بی‌چشمداشتِ خانواده

· دوستیِ صمیمی که همیشه هست

· لبخندِ کودکمان

· شغلی که نانِ ما را می‌دهد

· امنیتی که هر شب در آن می‌خوابیم

• پدر و مادر

ما اغلب، “زعفران"‌ها را می‌سابیم و برای آن‌ها ارزش قائل می‌شویم، در حالی که “نمک‌دان"ِ نعمت‌های ساده را بی‌توجه پر می‌کنیم و حتی گاهی از ریختنِ آن‌ها (یعنی از دست دادن‌شان) غافلیم.

پس بیاییم هوشمندتر زندگی کنیم. مراقب نمک‌های زندگیمان باشیم… ساده و بی‌ریا و همیشه دم دست… که اگر نباشند،وای بر سفره زندگی.

سفره‌ای که گران‌بهاترین زعفران‌های جهان هم نخواهد توانست بی‌نمکِ محبت، سلامتی و آرامش، طعمی جز تلخی و پوچی داشته باشد.

نگهدار روابط ارزشمند؛ ویژگی افرادی که باید در زندگی حفظشان کرد

نوشته‌اند: بعضی آدم ها را هیچ‌وقت در زندگیت از دست نده؛

-کسایی که صادقانه به حرف هات گوش می‌دهند.(انگار کاری ندارند به جز توجه به تو…)

-کسایی که هر وقت باهاشون حرف می‌زنی قضاوتت نمی‌کنن.

-کسایی که بین همه کارها و گرفتاری‌هاشون سعی می‌کنند بی‌درنگ جوابت رو بدن.

-کسایی که برای کمک خواستن فقط کافیه یک پیام بهشون بدی.

-کسایی که وقتی فکر می‌کردی هیچ کسی رو نداری کنارت بودن.

-کسایی که همه کاری کردن تا تو حالت خوب باشه، آرام باشی و لبخند به لبات بیاد.

-کسایی که در تنهایی‌هات درکت کردند و حمایتت کردند.

-کسایی که تلاش‌شون رو کردن تا تو راه رو اشتباه نری یا مسیر رو اصلاح کنی.

-کسایی که با حضورشان به قدری حال خوب پیدا می کنی، که گاهی شک می‌کنی…

-کسایی که آنقدر امن هستند که تو هر طور باشی، می‌پذیرند و احترام می‌گذارند.

-کسایی که بدون توقع، به قدری گرما می‌بخشند که ممکنه شک کنی شاید منفعتی دارند که تو نمی‌دونی…

حتی اگر با آنها به اندازه کافی خوب نباشی، باز هم گرما می‌بخشند…