اگر همیشه دعوا دارید، این یک نکته را فراموش کرده‌اید!
اگر همیشه دعوا دارید، این یک نکته را فراموش کرده‌اید! «تکیه‌گاهت را عوض کن»
وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لَا يَمُوتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهِ … (فرقان:۵۸) و بر آن زنده ای که هرگز نمی میرد توکل کن و و او را همراه با ستایش تسبیح گوی … . فردی به آیت الله بهجت مراجعه می‌کند و می‌پرسد که من سال‌هاست با همسرم زندگی می کنم و هر دو به هم خوبی هم می‌کنیم اما همیشه هم با هم ناسازگاریم و دعوا داریم. راه کار برون رفت از این وضعیت چیست؟
ایشان می‌گویند باید نیت‌تان را تغییر دهید. به جای این که این خوبی را به خاطر همسرت انجام دهی، به خاطر خدا انجام بده. چون وقتی به خاطر همسرت انجام دادی، توقع و انتظارت از همسرت بالا می‌رود و متقابلا انتظار داری او هم خوبی‌ای برای تو انجام دهد. وقتی آن را دریافت نمی‌کنی، ناسازگاری آغاز می شود. اما اگر به خاطر خدا باشد، دیگر انتظاری از همسرت نداری و ناسازگاری با او رخت برمی‌بندد.
این نکته دقیقا در همه زوایای سبک زندگی قرآنی ساری و جاری است. اگر تکیه‌گاهمان این شخص و آن شخص باشد، انتظاراتی در درونمان ایجاد می‌شود و وقتی آن توقعات جامه عمل به خود نمی‌پوشاند، حال دلمان بد می‌شود و حسرت‌ها و عقده‌ها و تهمت‌ها و غیبت‌ها در درونمان جاری می‌شوند و این خود به بدتر شدن اوضاع منتهی می‌شود.
اما اگر تکیه‌گاهمان را از انسان‌ها برداریم و بگذاریم روی خداوند. کم کم انتظاراتمان از انسان‌ها کاهش می‌یابد و از خداوند افزایش می‌یابد. پیوسته با او راز و نیاز می‌کنیم و از درگاه آن قدرت بیکران درخواست می‌کنیم. اگر داد که او را شکر می‌کنیم و اگر نداد، استغفار و اصرار و زاری به درگاهش می‌کنیم. یا در نهایت می‌دهد و یا اگر ندهد، مطمئن هستیم یا در آینده خواهد داد و یا از روی حکمتش آن را برای ما مناسب نمی‌داند و خیر ما را در این می‌خواهد که آن را نداشته باشیم.
این گونه است که کم کم حال دلمان خوب می‌شود و شکرها، حکمت‌‌بینی‌ها، صبرها، زیبایی‌ها، توبه‌ها، خلوت‌ها در دل شب‌ها و راز و نیاز به قادر متعال در درونمان ریشه می‌دواند و ما را هر لحظه، یک گام به حضرت دوست نزدیک‌تر می‌کند. چونان قطره‌ای که به اقیانوسی پیوسته است، بزرگ و بزرگ‌تر می‌شویم. به امید جامعه‌ای که توکلش در همه فرازها و فرودها، تنها و تنها به خداوند باشد و برای غیر او پشیزی قائل نباشد و از هیچ چیز غیر او نترسد و نهراسد. بمنه و کرمه.