فرهنگی

۳ تضمین شکسست‌ناپذیر برای کسانی که تسلیم نمی‌شوند از زبان قرآن 

وقتی دشمن با تمام توان فشار می‌آورد، وقتی تحریم‌ها یکی پس از دیگری اعمال می‌شود، وقتی تهدیدها جدی می‌شود، یک سؤال اساسی پیش می‌آید: چرا نباید سست شد؟ چرا باید به پیروزی امیدوار بود؟

قرآن در آیه‌ای سه تضمین شگفت‌انگیز به مؤمنان می‌دهد. اگر این سه تضمین را باور کنیم، هیچ قدرتی نمی‌تواند ما را به زانو درآورد:

تضمین اول: برتری مطلق

«وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ»(شما برترید). این یک وعده برای آینده نیست؛ یک حقیقت جاری است که باید به باور عمومی تبدیل شود. مؤمن همیشه در موضع برتر است، حتی اگر ظاهراً شکست خورده باشد. برتری او در هدف، در مسیر، در پشتوانه و در سرانجام است.

تضمین دوم: همراهی خدا

«وَاللَّهُ مَعَكُمْ»(خدا با شماست). همراهی الهی یعنی مرکز قدرت، عزت و تمام سنت‌های پیروزی‌بخش تاریخ، در کنار شما و پشتیبان شماست. وقتی خدا با یک جبهه باشد، پیروزی آن جبهه قطعی است. این قانون لایتغیر پروردگار است.

تضمین سوم: پاداش کامل

«وَلَنْ يَرِتَكُمْ أَعْمَالَكُمْ»(و هرگز از اعمالتان کم نمی‌گذارد). این تضمین نهایی است؛ یعنی هیچ مجاهدت و هیچ خون‌دل‌خوردنی در راه خدا، بی‌نتیجه و فراموش‌شده نخواهد بود. خداوند پاداش کامل این ایستادگی را هم در دنیا (با عزت و پیروزی) و هم در آخرت خواهد داد.

این آیه، یک منشور عزت برای تمام ملت‌های آزاده است. در برابر دشمن زورگو و فریب‌کار، «ضعف» و «التماس برای صلح»، مرگبارترین اشتباه است. راه رسیدن به صلح پایدار و عادلانه، از مسیر «اقتدار» می‌گذرد.

وقتی دیپلماتی درست در روز اعمال تحریم‌های جدید، به جای ارائه امتیاز، از یک دستاورد علمی رونمایی می‌کند، پیام «وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ» را به دشمن مخابره کرده است.

وقتی نوجوانی در بحث‌های اعتقادی، از روی ترس عذرخواهی نمی‌کند و تسلیم نمی‌شود، همراهی خدا را دارد.

وقتی دختری در برابر مدهای غربی، از روی ضعف تسلیم نمی‌شود، برتری خود را اعلام کرده است.

پس سست نشو که خدا با توست.

فرق صلح عزتمندانه با سازش ذلت‌بار

اینجا یک سؤال مهم مطرح می‌شود: آیا اسلام با صلح مخالف است؟ آیا هر گونه مذاکره و سازش حرام است؟ پاسخ روشن است: خیر. قرآن صریحاً می‌فرماید اگر دشمنی واقعاً دست از دشمنی برداشت و صادقانه دست صلح دراز کرد، شما هم بپذیرید: «وَإِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا» (انفال: ۶۱).

اما مشکل از جایی شروع می‌شود که دشمن دستش را برای صلح جلو آورده، اما با دست دیگرش خنجر زهرآلود را پشت سرت گرفته باشد. اینجا دیگر صلح معنا ندارد. اینجا تسلیم شدن، خودکشی است.

قرآن در همین آیه می‌فرماید: اگر احساس کردید، فهمیدید، قرینه‌ها نشان داد که طرف مقابل صادق نیست، دروغ می‌گوید، در ظاهر این دست را جلو آورده که با شما دست بدهد اما با آن دست دیگرش پشت سر شما خنجر زهرآلود را گرفته است، «فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ» (هرگز سست نشوید و به سوی صلح دعوت نکنید).

در چنین شرایطی، دعوت به صلح نه‌تنها جایز نیست، بلکه حرام و یک خودکشی دسته‌جمعی است.

یکی از کارآمدترین ابزارهای دشمن، ارائه یک «دوراهی فریبنده» است. او با تمام ابزارهای فشار، پیام خود را فریاد می‌زند: «ما خواهان پیشرفت شماییم، به شرطی که دست از ماجراجویی بردارید! اگر می‌خواهید از تحریم، تهدید نظامی و هزینه‌های سنگین آن رها شوید و زندگی خوبی داشته باشید، راهی جز تسلیم شدن در برابر اراده ما ندارید.»

در این فضای غبارآلود، صدایی از درون جامعه بلند می‌شود: «بیایید تسلیم شویم تا این موذی‌گری‌ها تمام شود. هزینه مقاومت کمرشکن است!»

اما رهبر معظم انقلاب صریحاً پاسخ می‌دهند: «بله، ایستادگی‌کردن ممکن است هزینه‌ای داشته باشد، اما دستاوردهای بسیار بزرگی دارد که صدها برابر آن هزینه برای ملت‌ها ارزش دارد؛ اما تسلیم‌شدن در مقابل دشمن عنود و لجوج و خبیث، جز لگد مال‌شدن، جز ذلیل‌شدن، جز بی‌هویّت‌شدن هیچ اثری ندارد.»

پس مرز بین «صلح عزتمندانه» و «سازش فریب‌کارانه» کجاست؟ در صداقت طرف مقابل. اگر دشمن صادقانه خواهان صلح است، بپذیر. اما اگر با نقابی از صلح، به دنبال نابودی توست، مقاومت کن که خدا با توست.

۵ قدم برای زنده نگه داشتن یاد اهل بیت در زندگی روزمره

محبت اهل بیت فقط یک احساس قلبی نیست. اگر راست می‌گوییم که آنان را دوست داریم، باید این محبت در عمل ما دیده شود. باید رفتارمان بگوید که ما پیرو این مکتبیم.

اینجا پنج راهکار عملی برای نشان دادن محبت به اهل بیت پیشنهاد می‌کنم:

۱. اخلاق نبوی را تمرین کن

بزرگترین خواسته اهل بیت از ما،عمل به دستورات قرآن و سنت پیامبر است. بهترین ابراز مودت این است که وقتی کسی تو را می‌بیند، بگوید: «این شخص پیرو مکتب پیامبر و اهل بیت اوست چون امین، راستگو و خوش‌اخلاق است.» محبت واقعی، در اخلاق خوب نمایان می‌شود.

۲. به سادات احترام بگذار

اگر در همسایگان یا دوستانت کسی را می‌شناسی که از نسل پیامبر(سید) است، به احترام جد بزرگوارش، با او مهربان‌تر باش. اگر مشکلی دارد، برای رفع آن قدمی بردار. این نشانه عملی محبت به نزدیکان پیامبر است.

۳. نام فرزندانت را زیبا انتخاب کن

نام فرزندانت را از نام‌های زیبای خاندان پیامبر انتخاب کن.نام‌هایی مثل حسن، حسین، فاطمه و علی، زینت‌بخش خانه‌های همه مسلمانان جهان است و یاد آنان را زنده نگه می‌دارد. هر بار که این نام‌ها را صدا می‌زنی، یاد اهل بیت در دلت زنده می‌شود.

۴. دستگیری از نیازمندان را تمرین کن

خاندان پیامبر پناهگاه یتیمان و مسکینان بودند.آنان سفره‌هایشان را با فقرا تقسیم می‌کردند، حتی اگر خودشان گرسنه می‌ماندند. تو هم هر ماه مقداری از درآمدت را به نیت پیروی از سیره سخاوتمندانه آنان، به نیازمندان محله‌ات ببخش. دستگیری از فقرا، ادامه راه اهل بیت است.

۵. یک ویژگی اخلاقی آنان را الگو قرار بده

کتابی درباره زندگی یکی از اهل بیت پیامبر(مثل امام علی، امام حسن یا امام حسین علیهم‌السلام) بخوان و یک ویژگی اخلاقی برجسته آنان را انتخاب کن. مثلاً بخشش امام حسن، شجاعت امام علی، یا صبر امام حسین. سعی کن این هفته آن را در رفتارت پیاده کنی.

اهل بیت نور واحدند. هر کدام را که الگو قرار دهی، به خدا نزدیکتر می‌شوی. فقط کافی است تصمیم بگیری و قدم اول را برداری.

مزد پیامبری چرا محبت بود؟ راز عشق در مکتب اهل بیت

خدایا مزد پیامبری چه بود؟ می‌توانست سیم و زر باشد، می‌توانست قدرت و سلطنت باشد، می‌توانست باغ‌ها و قصرها باشد. اما او پاداش دیگری خواست: محبت.

قرآن می‌فرماید: «قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَىٰ» (بگو من هیچ پاداشی از شما بر رسالتم نمی‌خواهم جز دوست‌داشتن نزدیکانم).

چرا محبت؟ مگر محبت چه خاصیتی دارد که از زر و سیم بیشتر می‌ارزد؟

اولاً: پیامبر می‌خواست مردم جمع شدن دور یک عشق حقیقی را یاد بگیرند. انسان تشنه عشق است. اگر این عشق را در مسیر درست خرج نکند، آن را به پای دنیای فانی خواهد ریخت. عشق به خدا و اولیای خدا، تنها عشقی است که پایانش رسوایی و پشیمانی نیست.

ثانیاً: پیامبر می‌دانست که همه عاشق‌ها، عاقبت یک روز شبیه معشوق‌هایشان می‌شوند. اگر عاشق اهل بیت باشی، اخلاق آنان در تو نفوذ می‌کند. امین می‌شوی، راستگو می‌شوی، خوش‌اخلاق می‌شوی. وقتی کسی تو را می‌بیند، بگوید: این شخص پیرو مکتب پیامبر است.

ثالثاً: محبت اهل بیت، محور وحدت امت اسلامی است. رهبر معظم انقلاب می‌فرمایند: «قاطبه مسلمین، از صدر اول تا امروز محب اهل بیت محسوب می‌شوند. پس به وسیله محبت اهل بیت، می‌شود در میان مسلمین اجماع ایجاد کرد؛ همچنان که وجود مبارک پیغمبر اسلام و قرآن و کعبه شریف محور اتحاد مسلمین است.»

امروز دنیای اسلام به این اتحاد به شدت نیازمند است. پیکر دنیای اسلام زخم خورده است. دشمنان با ایجاد جنگ و تفرقه میان خود مسلمین، آنان را مشغول یکدیگر کرده‌اند. رژیم غاصب صهیونیست در امنیت به سر می‌برد و مسلمان‌ها به جان هم افتاده‌اند. در چنین شرایطی، اتحاد امت اسلامی اوجب واجبات است.

محبت اهل بیت، نه یک احساس شخصی، که یک راهبرد وحدت‌آفرین است. جامعه اسلامی حول این محور الهی منسجم می‌شود، یک «ید واحده» و یک «دژ مستحکم» در برابر اراده بیگانگان شکل می‌گیرد. این همبستگی، استقلال فکری، فرهنگی و سیاسی جامعه را تضمین می‌کند.

پس بیایید محبت را تمرین کنیم. بیایید با محبت به اهل بیت، به هم نزدیک شویم و دست‌هایمان را در دست هم بیندازیم. فردا همه عاشق‌ها، شبیه معشوقشان خواهند شد.

۴ قدم برای استقامت؛ از شعار تا عمل  

استقامت یک عضله است. اگر ورزشش ندهی، تحلیل می‌رود. اگر با وزنه‌های سنگین شروع کنی، پاره می‌شود. اگر رفیق همراه نداشته باشی، زود خسته می‌شوی. اگر «چرا»یت را گم کنی، در نیمه‌راه می‌مانی.

در بخش قبلی گفتیم که استقامت، رمز نزول فرشتگان و آرامش راهبردی است. اما سؤال اینجاست: چطور استقامت را در وجودمان نهادینه کنیم؟ چطور از آن دسته آدم‌هایی شویم که کمرشان زیر بار خم می‌شود اما به ابرو نمی‌آورند؟

اینجا چهار نسخه عملی برایت می‌پیچم:

۱. الگوبرداری کن

زندگی‌نامه علما،شهدا، دانشمندان و انسان‌های موفق را بخوان. ببین چگونه یک عمر پای یک حرف ایستادند تا به نتیجه رسیدند. شهید سلیمانی را ببین، شهید سنوار را ببین، دانشمندان هسته‌ای را ببین. این‌ها الگو هستند. الگو، سوخت استقامت توست.

۲. از کم شروع کن

عضله استقامت را با وزنه‌های سبک قوی کن.چهل روز بر یک عادت خوب مداومت کن؛ مثلاً خواندن پنج دقیقه قرآن هر روز، یا پیاده‌روی صبحگاهی. وقتی چهل روز بر یک کار کوچک ایستادگی کنی، برای کارهای بزرگ‌تر آماده می‌شوی. استقامت یک شبه به دست نمی‌آید.

۳. رفیق همراه پیدا کن

یک دوست هم‌مسیر انتخاب کن.برای استقامت بر یک کار خوب (مثل ورزش، یا نماز اول وقت، یا مطالعه) با هم قرار بگذارید و به هم گزارش دهید. همراهی، خستگی راه را کم می‌کند. پیامبر اکرم (ص) هم در سخت‌ترین لحظات، علی (ع) را در کنار خود داشت.

۴. «چرا» را جلوی چشمت بگذار

هدفت را بنویس و جلوی آینه بچسبان.هر وقت سست شدی، به آن نگاه کن و از خودت بپرس: «برای چه شروع کردم؟» اگر هدف بزرگ باشد، سختی‌ها کوچک می‌شوند. اگر بدانی برای چه می‌جنگی، هرگز خسته نمی‌شوی.

یک تمرین روزانه برای استقامت:

هر صبح که بیدار می‌شوی،قبل از شروع کار روزانه، یک دقیقه خلوت کن و بگو: «خدایا! امروز هم تو ارباب منی و من بنده تو؛ نه پول، نه رئیس، و نه هوای نفس. کمکم کن امروز فقط برای تو کار کنم.»

این را هر صبح تکرار کن. این یعنی اعلام موضع روزانه. این یعنی تجدید بیعت با ربوبیت الهی. این یعنی استقامت.