رحمت بیپایان: امید به آمرزش الهی حتی با انبوه گناهان
رحمت بیپایان: امید به آمرزش الهی حتی با انبوه گناهان
رجاء و امید باید چنان باشد که حتی اگر با گناهان جن و انس به پیشگاه خداوند حاضر شوید، باز هم این امید را داشته باشید که خدا با حسن فضل و رفتار نیکویش با شما برخورد کند و شما را ببخشد.
اما چرا؟ آیا ممکن است؟
آری، گاهی انسان در برابر پروردگار عالم اظهار ضعف و فروتنی میکند و میگوید: «اِنّی کُنتُ مِنَ الظّالِمین» (به راستی من از ستمکاران بودم). همین اظهار انکسار و تضرع، سبب جلب رحمت الهی میشود.
در دعای شریف ابوحمزه میخوانیم:
«اِرحَمنی لِضَعفی»
یعنی: چون ضعیفم، به من رحم کن.
پس یکی از موجبات رحمت الهی، ضعف ماست؛ به شرطی که آن را احساس کنیم و به آن اقرار نماییم. اگر چنین باشد، آنگاه این رجاء و امید نیز وجود دارد.
همچنین در مناجات شریف شعبانیه آمده است:
«گویا نفس من در پیشگاه تو ایستاده و حسن توکل من بر تو، بر من سایه افکنده است. پس تو (خدا) آنچه را که شایستهی توست میگویی و مرا در عفو خود فرومیپوشانی.»
این بیانگر آن است که انسان همواره میتواند خود را زیر سایهی رحمت الهی ببیند.
پینوشت:
۱)سوره انبیاء، آیه ۸۷
۲) اقبالالاعمال، ج ۱، ص ۷۳
۳) مفاهیم مناجات شعبانیه