فرهنگی

عَن أَبِي يَحْيَى الصَّنْعَانِيِّعَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: مَا مِنْ مُؤْمِنٍ صَامَ فَقَرَأَ إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقِدْرِ عِنْدَ سَحُورِهِ وَ عِنْدَ إِفْطَارِهِ إِلَّا كَانَ فِيمَا بَيْنَهُمَا كَالْمُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ.

امام صادق(ع) فرمود: هیچ مؤمن روزه‌داری نیست که در هنگام خوردن سحری و افطارش سوره «اِنّا اَنزَلناهُ» (قدر) را بخواند، مگر آنکه در میان این دو زمان (از سحر تا افطار) مانند کسی است که در راه خدا در خون خود غلطیده باشد (یعنی ثواب شهید را دارد).

بحارالأنوار،جلد ۹۷، صفحه ۳۴۴ (به نقل از اقبال الأعمال)

در میان اعمال پرفضیلت ماه مبارک رمضان، توجه به قرآن کریم و انس با آن، جایگاهی ویژه دارد. یکی از سورههایی که نزولش گره خورده با این ماه، سوره مبارکه «قدر» است؛ سورهای که عظمت شب قدر را برای همیشه در تاریخ بشریت زنده نگه داشت. اما روایتی نورانی از امام صادق (ع) دریچهای تازه به روی ما میگشاید و از پاداشی حیرتانگیز برای قرائت این سوره در دو وقت مشخص خبر میدهد: هنگام سحری و هنگام افطار.

امام صادق (ع) میفرمایند: هیچ مؤمن روزهداری نیست که در وقت خوردن سحری و هنگام افطارش، سوره «انا انزلناه» را تلاوت کند، مگر اینکه در فاصله میان این دو زمان (از سحر تا افطار)، پاداش کسی را خواهد داشت که در راه خدا در خون خود غلتیده باشد.

این تشبیه به «متشحط بدمه» یعنی شهیدی که در میان خون خود دستوپا میزند، نشاندهنده اوج قرب و منزلتی است که خداوند به تلاوتکننده این سوره در آن لحظات عطا میکند. این روایت، ما را به اهمیت استفاده از دقایق ناب سحرگاهی و شامگاهی در ماه مهمانی خدا رهنمون میسازد؛ لحظاتی که دل از تعلقات دنیوی جدا شده و آماده دریافت فیض الهی است.

خواندن سوره قدر در این اوقات، نه تنها یادآور فضیلت شب قدر و نزول قرآن است، بلکه انسان را در زمره مجاهدان راه حق و شهدای راه خود قرار میدهد و نشان میدهد که چگونه یک عمل به ظاهر ساده اما آگاهانه، میتواند انسان را به بالاترین درجات معنویت برساند.