فاطمه(س)، الگوی جاویدان: از خودسازی تا جهانسازی در مکتب انقلاب
فاطمه(س)، الگوی جاویدان: از خودسازی تا جهانسازی در مکتب انقلاب
محبت حضرت زهرا(س) تنها یک حس زیبا و دلنشین نیست، بلکه این محبت، “مسئولیتآور” است. همانگونه که مقام معظم رهبری با ژرفنگری خاص خود اشاره میفرمایند، عشق به اسوهای چون فاطمهی زهرا(س)، وظیفهای دوسویه را بر دوش ما میگذارد: «خودسازی» و «جهانسازی». این دو، همان راهی است که انقلاب اسلامی به فضل الهی، جلو پای ملت ایران گذاشته است.
تحلیل مفهوم دوگانه «خودسازی» و «جهانسازی» در مکتب فاطمی
۱. خودسازی: بنای کاخ درون فاطمهی زهرا(س)در اوج عبادت، ایثار و تقوا، اسوهای کامل در ساختن “خود” است. خودسازی یعنی:
· پیرایش دل از آلودگیها: همانگونه که فاطمه(س) دلش خانهی خدا بود.
· تقویت ایمان و باور: همان استواری که در تمام لحظات سخت زندگی، ایشان را چون کوه استوار نگه داشت.
· اخلاص در عمل: تمام حرکات و سکنات آن حضرت، تنها برای رضای خدا بود، نه نمایش و نام. این"خودسازی"، مقدمه و شرط لازم برای هر حرکت بزرگی در جامعه است. انسانی که خود را نساخته، چگونه میخواهد جهان را بسازد؟
۲. جهانسازی: تأثیرگذاری در بیرون اما فاطمه(س)تنها در خانهی خود عابدۀ نبود. ایشان “سیاستمدار” و “اجتماعساز” بود. جهانسازی در سیره فاطمی یعنی:
· دفاع از حریم ولایت: در صحنهی سیاسی جامعه حاضر شد و در برابر انحرافات، فریاد حقطلابی سر داد.
· احقاق حق مظلوم: در ماجرای فدک، برای دفاع از حقوق مظلومان و حفظ اساس حکومت اسلامی، قاطعانه ایستاد.
· تربیت نسل صالح: در نقش مادری، فرزندانی چون حسن، حسین، زینب و امالبنین را پرورش داد که تاریخساز شدند. پس جهانسازی،به معنای مسئولیتپذیری در قبال جامعه، دفاع از حق و تلاش برای برپایی عدالت است.
ارتباط ناگسستنی خودسازی و جهانسازی: این دو،مانند دو بال برای پرواز هستند. “خودسازی” بدون “جهانسازی” به “انزوا” و رهبانیتی میانجامد که در اسلام rejected شده است. “جهانسازی” بدون “خودسازی” نیز به “سقوط اخلاقی” و “تقلای بیثمر” منجر میشود. فاطمه(س) به ما میآموزد که هم “عابدۀ” خلوتنشین باشد و هم “مجاهدۀ” صحنهآرا.
راه انقلاب اسلامی، همان راه فاطمی: مسیر انقلاب اسلامی،عیناً تبلور همین دو مفهوم است. ملتی که به برکت انقلاب، به “خودسازی” معنوی و اخلاقی دست زد، توانست در صحنهی “جهانسازی” نیز انقلابی به پا کند و در برابر استکبار جهانی بایستد. این همان “سبک زندگی فاطمی” است که باید هرچه بیشتر در جامعه ترویج شود.
جمعبندی
محبت واقعی به فاطمهی زهرا(س)،یعنی “الگوگیری عملی". یعنی ما نیز در زندگی شخصی، به عبادت، تقوا و اخلاق پایبند باشیم (خودسازی) و در عین حال، در صحنهی جامعه برای دفاع از حق، برپایی عدالت و خدمت به مردم فعال باشیم (جهانسازی). این است رمز ماندگاری مکتب فاطمی و ادامهی راه انقلاب اسلامی.