فرهنگی

سيماى منافق در قرآن

منافق در عقيده وعمل، برخورد وگفتگو، عكس العمل هايى را از خود نشان مى دهد كه در اين سوره وسوره هاى منافقون، احزاب، توبه، نساء و محمّد آمده است.

 آنچه در اينجا به مناسبت مى توان گفت، اين است كه 

📌منافقين در باطن ايمان ندارند، ولى خود را مصلح و عاقل مى پندارند. 

📌با همفكران خود خلوت مى كنند، 

📌نمازشان با كسالت و انفاقشان با كراهت است. 

📌نسبت به مؤمنان عيب جو و نسبت به پيامبر صلى الله عليه وآله موذى اند. 

📌از جبهه فرارى و نسبت به خدا غافل اند.

📌 افرادى ياوه سرا، رياكار، شايعه ساز و علاقمند به دوستى با كفارند.

 📌ملاك علاقه شان كاميابى و ملاك غضبشان، محروميّت است. 

📌نسبت به تعهّداتى كه با خدا دارند بى وفايند، 

📌نسبت به خيراتى كه به مؤمنين مى رسد نگران، ولى نسبت به مشكلاتى كه براى مسلمين پيش مى آيد شادند. 

📌امر به منكر ونهى از معروف مى كنند. 

📌قرآن در برابر اين همه انحراف هاى فكرى وعملى مى فرمايد: «انّ المنافقين فى الدّرك الاسفل من النار»