فرهنگی

رنگ‌ها و ترفندهای منافقان: هشدار امام علی(ع) برای بصیرت مؤمنان

امام علی (علیه‌السلام) می‌فرمایند:

«…أُوصِيكُمْ عِبَادَ اَللَّهِ بِتَقْوَى اَللَّهِ وَ أُحَذِّرُكُمْ أَهْلَ اَلنِّفَاقِ فَإِنَّهُمُ اَلضَّالُّونَ اَلْمُضِلُّونَ وَ اَلزَّالُّونَ اَلْمُزِلُّونَ، يَتَلَوَّنُونَ أَلْوَاناً وَ يَفْتَنُّونَ اِفْتِنَاناً وَ يَعْمِدُونَكُمْ بِكُلِّ عِمَادٍ وَ يَرْصُدُونَكُمْ بِكُلِّ مِرْصَادٍ قُلُوبُهُمْ دَوِيَّةٌ وَ صِفَاحُهُمْ نَقِيَّةٌ…».

..ای بندگان خدا! شما را به پرواپیشگی سفارش می‌کنم و از اهل نفاق برحذر می‌دارم؛ زیرا آنان گمراهان گمراه‌کننده و لغزش‌کنندگان لغزش‌آورنده هستند. به رنگ‌های گوناگون درمی‌آیند و به انواع ترفندها [شما را می‌آزمایند]. برای [شکست] شما از هر پناهگاهی [عمود و ستونی] استفاده می‌کنند و در هر کمینگاهی به کمین شما می‌نشینند. دل‌هایشان [از کفر و شک] بیمار و ظاهرشان [به ایمان و صلاح] آراسته است…".

منبع: نهج البلاغه، خطبه ۱۹۴ (معروف به خطبه «القاصعه»).

تفسیر و تحلیل فرازهای کلیدی خطبه

این فراز از خطبه، آیینه‌ای تمام‌نما از خطرناک‌ترین دشمن درونی جامعه مؤمنان، یعنی “منافق” است. امام علی(ع) در این خطبه با ژرف‌نگری خاص خود، نه تنها به توصیف منافقان می‌پردازد، بلکه نحوه عمل و استراتژی آنان را نیز افشا می‌کند.

۱. ذات و اثر منافق: «الضالون المضلون والزالون المزلون»

امام(ع) نفاق را یک انحراف فعال و اثرگذار می‌داند. منافق تنها «گمراه» (ضال) نیست، بلکه «گمراه‌کننده» (مضل) است. او تنها «لغزش‌کننده» (زال) نیست، بلکه «لغزش‌آور» (مزل) برای دیگران است. این تعبیر نشان می‌دهد منافق مانند یک ویروس اجتماعی عمل می‌کند که بیماری خود را گسترش می‌دهد. او با شک و تردید و دوگانگی خود، موجبات تردید و سست‌بنیادی دیگران را نیز فراهم می‌سازد. در روایات شیعه، نفاق به عنوان «شرک مخفی» معرفی شده (اصول کافی، ج ۲، ص ۳۸۴) که خطر آن از شرک آشکار بیشتر است.

۲. استراتژی‌های عملیاتی منافقان

امام(ع) در ادامه، تاکتیک‌های منافقان را با چهار تعبیر کوبنده بیان می‌فرماید:

· «یتلونون الوانا» (به رنگ‌های گوناگون درمی‌آیند):

  این مهم‌ترین ویژگی عملی منافق است. او فاقد «صداقت» و «ثبات شخصیت» است و هویت خود را با توجه به محیط، مصلحت و منفعت تغییر می‌دهد. در محفل مؤمنان، خود را مؤمن نشان می‌دهد و در جمع دشمنان، هم‌رنگ آنان می‌شود. این تغییر رنگ، با «تقیۀ مؤمنانه» که یک استراتژی دفاعی برای حفظ جان و عقیده است، کاملاً متفاوت است. تقیه، پنهان‌کردن عقیده در شرایط خطر برای حفظ اصل ایمان است، در حالی که نفاق، تغییر عقیده و چهره برای کسب منفعت شخصی.

· «و یفتنون افتنانا» (به انواع ترفندها می‌آزمایند):

  منافقان برای فریب و آزمون مؤمنان، از «فتنه» استفاده می‌کنند. فتنه یعنی قرار دادن افراد در موقعیت‌های مبهم، پیچیده و احساسی که تشخیص حق از باطل در آن سخت شود. آنان با شایعه، تهمت، بزرگ‌نمایی مشکلات، تحریک عواطف و ایجاد تفرقه، جامعه مؤمنان را می‌آزمایند تا ضعف‌ها را بیابند و صفوف را متلاشی کنند.

· «و یعمدونکم بکل عماد» (از هر پناهگاهی برای شکست شما استفاده می‌کنند):

  منافق از تمام ابزارها، نهادها، موقعیت‌ها و حتی ارزش‌های جامعه (که مانند ستون‌های نگهدارنده‌اند) سوء استفاده می‌کند تا به هدفش برسد. ممکن است از دین، قانون، احساسات مذهبی یا حتی دوستی و خانوادگی به عنوان ابزاری برای ضربه زدن استفاده کند.

· «و یرصدونکم بکل مرصاد» (در هر کمینگاهی به کمین شما می‌نشینند):

  این تعبیر بیانگر پیگیری، برنامه‌ریزی و صبر منافق برای ضربه زدن است. او منتظر فرصت‌ها و نقاط ضعف (اخلاقی، اجتماعی، مدیریتی) مؤمنان می‌ماند تا در لحظه مناسب حمله کند.

۳. تضاد باطن و ظاهر: «قلوبهم دویه و صفاحهم نقیۀ»

این فراز، تشخیص‌نامه اصلی منافق را ارائه می‌دهد: تضاد بین باطن و ظاهر. «قلوب دویه» به معنای دل‌های بیمار از کفر، شک، کینه و حسد است. «صفاح نقیۀ» به معنای چهره‌های پاک و آراسته به ظواهر ایمان، نیکوکاری و خیرخواهی است. این همان نفاقی است که قرآن کریم در سوره منافقون شدیداً از آن انتقاد کرده و می‌فرماید: «وَإِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ ۖ وَإِن يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ…» (و چون آنان را ببینی، جسم‌هایشان تو را به شگفت آورد و اگر سخن بگویند به سخنشان گوش می‌دهی…) (منافقون: ۴). در تفاسیر شیعی مانند المیزان، تأکید شده که خطر این افراد به دلیل همین فریبندگی ظاهری است.

جمع‌بندی و راه‌کار مقابله:

امام علی(ع) در ابتدای این فراز، تنها راه مقابله با این پدیده شوم را یادآور می‌شود: «أُوصِیکُمْ عِبَادَ اللَّهِ بِتَقْوَى اللَّهِ». تقوا به معنای خویشتن‌داری و حضور دائم در محضر خداوند، به انسان «بصیرت» می‌بخشد. بصیرت، نوری در قلب است که به انسان توانایی تشخیص حق از باطل، صادق از منافق، و حقیقت از فریب را می‌دهد. جامعه‌ای که به تقوا و علم (شناخت نشانه‌های نفاق) مجهز نباشد، به آسانی طعمه رنگ‌ها و ترفندهای منافقان خواهد شد.

این خطبه هشداری همیشگی برای تمام جوامع دینی است که ظاهر آراسته را معیار سنجش قرار ندهند و برای شناخت افراد، به ثبات رفتاری، صداقت در عمل، و تطابق گفتار و کردار توجه کنند، نه صرفاً شعارها و نمایش‌ها.