فرهنگی

فردی “ڪیسه ای طلا” در باغ خود دفن ڪرده بود ڪه بعد از مدتے یادش رفت ڪجا بود.

نزد بایزید بسطامی آمد. 

بایزید گفت: 

نیمه شب برخیر و تا “صبح نـماز بخوان.” اما باید مواظب باشی ڪه لحظه ای ذهنت نزد گمشده ات نرود و نیت عبادت تو مادی نشود.

“نیمه شب” به نماز ایستاد و نزدیڪ صبح یادش افتاد ڪجای باغ دفن ڪرده است. 

سریع نماز خود به هم زد و بیل برداشت و باغ روانه شد و محل را ڪند و ڪیسه ها در آغوش ڪشید.

صبح شادمان نزد بایزید آمد و بابت راهنمایی اش تشڪر ڪرد. بایزید گفت: می دانی چه ڪسی “محل سڪه” را به تو نشان داد؟ 

گفت: نه.

گفت: “ڪار شیطان” بود ڪه دماغ اش بر سینه ات ڪشید و یادت افتاد. 

مرد تعجب ڪرد و گفت: به خدا برای شیطان نمی خواندم.

بایزید گفت: می دانم، خالص برای خـدا بود. شیطان دید اگر چنین پیش بروی و لذت “عبادت و راز و نیاز و سجده شبانه” را بدانے ، دیگر او را رها می ڪنی…

نزدیڪ صبح بود، لذت عبادت شبانه را “ملایڪ “می خواستند بر ڪام تو بچشانند، ڪه شیطان محل طلاها را یاد تو انداخت تا محروم شوی.

چون یڪ شب اگر این لذت را درڪ می ڪردی، برای همیشه سراغ عبادت نیمه شب می رفتے. شیطان یادت انداخت تا نمازت را “قطع ڪنی.” چنانچه وقتی قطع ڪردی و رفتی طلاها را پیدا ڪردی دیگر “نمازت را نخواندی” و خوابیدی…

“و اینجا بود ڪه شیطان تیر خلاص خود را به تو رها ڪرد.”