فرهنگی

بی‌تفاوتی» یعنی مرگِ انسان و جامعه | زندگی با آیه‌ها (1)

🔺قرآن کریم، کتابی برای #هدایت انسان‌هاست؛ اما نه هدایت همه. خودش می‌گوید: «هُدًى لِلْمُتَّقِینَ» (بقره: ۲)؛ یعنی این هدایت تنها شامل #متقین می‌شود. همان‌ها که در جامعه، اهل پروا و پایبند به #خطوط_قرمز_الهی هستند. کسانی که نسبت به خوب و بد، دو نوع احساس متفاوت دارند؛ خوب را دوست دارند و از بد بیزارند.

🔺اما بعضی‌ها نسبت به اطرافشان، نسبت به خوب و بدها، نسبت به خطوط قرمز خدا، کاملاً #بی‌تفاوت و بی‌مبالات‌اند. این‌ها از هدایت الهی محروم‌اند. شعارشان «به من چه؟» است. فقط خودشان را می‌بینند، آن هم بسیار سطحی.

🔺اسلام می‌خواهد انسان‌ها زنده باشند، نه مرده. و زنده بودنِ انسان، در توجه به جامعه و پیرامونش معنا پیدا می‌کند. این که اگر بی‌چاره‌ای دیدی، کمک کنی. اگر جامعه به حضور در میدان نیاز داشت، باشی. اگر رفیق یا برادرت مشکلی دارد، برای حلش تلاش کنی. نسبت به مظلومان عالم و اتفاقات جهان بی‌تفاوت نباشی…

🔺چنین افرادی که نسبت به همه‌چیز بی‌تفاوت‌اند، با هیچ چیز هدایت نمی‌شوند، حتی قرآن هم نمی‌تواند راه‌شان بیندازد. «#سودای_زندگی_روزمره» چنان در وجودشان ریشه دوانده که نسبت به هر چیز دیگری کرخت شده‌اند. گاهی آن‌قدر این بی‌تفاوتی در آن‌ها اوج می‌گیرد که حتی به همین زندگی روزمره هم بی‌تفاوت می‌شوند. چیزی شبیه برخی #انعام و #حیوانات.

🔺خدا نکند که ما و جامعه‌مان نیز گرفتار این بیماری مهلک شویم. اگر بشویم، آن‌گاه نه #اغتشاشات_دی‌ماه_۱۴۰۴ برایمان مهم است، نه #نسل‌کشی_غزه توسط اسرائیل، نه جنایات جزیره #اپستین و نه هیچ چیز دیگر. فقط خودم و لذت بردنم باقی می‌ماند.