فرهنگی

امام زمان و اخلاق عملی؛ چگونه احساس حضور امام، رفتار ما را متحول می‌کند؟

یکی از پرسش‌های مهم در مباحث مهدویت این است: این اعتقاد چه تاثیری بر زندگی روزمره و اخلاق من دارد؟

اگر پاسخ ما تنها به “انتظار فرج” محدود شود، بخش عظیمی از مفهوم امامت را نادیده گرفته‌ایم.

آنچه از مطالعه این متن برمی‌آید، این است که آگاهی از “امامت باطنی” و “هدایت وجودی” امام، قدرتمندترین محرک برای اصلاح رفتار است.

چگونه؟

· اگر باور کنم که امام ناظر من است، در گفتار و معامله و نگاه‌هایم بیشتر مراقب می‌شوم.

· اگر باور کنم که امام دلسوز من است، در مشکلات احساس تنهایی نمی‌کنم و برای جلب محبت او تلاش می‌کنم.

· اگر باور کنم که امام کارگزار خدا در زمین است، برای رضایت او بیشتر در خدمت بندگان خدا می‌کوشم.

داستان غلام سیاه امام حسین(ع) — که لقمه خود را به سگِ بستان امام داد زیرا هر دو را بنده امام می‌دانست — نشان می‌دهد که “معرفت امام” چگونه انسان را به اوج ادب و اخلاق می‌رساند.

یا روایت علی بن مهزیار که امام زمان(عج) به او فرمود: «از وقتی تو را دیدم، لحظه‌ای از یادت غافل نبوده‌ام.» این محبت بی‌کران، مسئولیت ما را در قبال چنین مولای مهربانی صدچندان می‌کند.

این باور، نه یک عقیده انتزاعی، که یک کارگاه عملی خودسازی است. اگر آن را در جان خود زنده کنیم، زندگی‌مان رنگ خدایی می‌گیرد.

· حدیث معرفت امام: «مَن ماتَ و لَم یَعرِفْ امامَ زمانِهِ ماتَ میتَةً جاهِلیَّةً» (کسی که بمیرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است).

· دعای غلام سیاه امام حسین(ع): «اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَلِسَيِّدِي وَ بَارِكْ لَهُ كَمَا بَارَكْتَ عَلَى أَبَوَيْهِ» (خدایا! برای من و آقایم آمرزش بخواه و برای او برکت قرار ده، همان‌گونه که بر پدرانش برکت دادی).

· گفتگوی امام زمان(عج) با علی بن مهزیار: «یا علی! چقدر روزها را شمردم تا تو را ببینم… از وقتی که تو را دیدم، تصویر تو در ذهن من است و حتی یک لحظه هم از یاد تو غافل نبوده‌ام.»

· آیه قرآن درباره امامت ابراهیم(ع): «وَ إِذِ ابْتَلی إِبْراهِیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماماً» (و هنگامی که ابراهیم را پروردگارش با کلماتی آزمود و او آن‌ها را به انجام رساند، فرمود: من تو را برای مردم پیشوا قرار دادم). (سوره بقره، آیه ۱۲۴)