فرهنگی

دل‌نوشته‌ای  به محضر حضرت صاحب‌الزمان (عج)

ای آینهٔ جمال حق در تاریکی‌های زمین!  

ای نسیم رحمتی که در هیاهوی غیبت، قلب غریبانهٔ مؤمنان را نوازش می‌دهی!  

از آن سو که در حجاب غیبت خویش، چشم انتظار دیدار توست، قلم بر صفحه می‌لغزد و دل، زمزمه‌گر نام تو می‌شود.  

چه شود اگر این سینه، آتشکدهٔ اشتیاق باشد؟  

و این چشم، چاهی باشد که در عمق شب‌های بیداری، قطره‌های دعا را تا آستانهٔ عرش خدا بالا می‌برد؟  

ای مولای من! در هر نفس، ذکر توست که جان را زنده می‌دارد، و در هر غروب، این امید است که سپیده‌دم ظهورت را نزدیک‌تر می‌کند.  

غربت تو، آیینه‌ای شده است تا ببینم غربت خویش را…  

در کویر فراغت، هر قدمی که برمی‌دارم، شن‌های زمان، پایم را می‌بلعد،  

اما ستارگان افقِ انتظار، همواره مرا به راهنماییِ «اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا بَقِیَّةَ اللهِ فِی أَرْضِهِ» می‌خوانند.  

می‌دانم این غیبت، آزمایشی است تا دانه‌های ایمان در دل‌ها شکفته شود،  

و آتشِ فراق، ناخالصی‌های وجودمان را ذوب کند.  

اما ای آقای من! گاه این دل، چون پرنده‌ای زخمی، در قفسِ زمان می‌تپد  

و فریاد می‌زند: «آقا جان ما منتظریم؟!»  

به ما آموخته‌اند که انتظار، خورشیدی است در سینه؛  

هر صبح، با نگاه به افقِ وعده، شمیمِ قدم‌هایت را استشمام می‌کنم  

و در تاریک‌ترین لحظات، نوری سوالی که چگونه برای مبارزه با دشمن مهیا شوم؟ درونم شعله می‌کشد.  

پروردگارا! این بندهٔ ضعیف قدرت ده تا  در مدرسهٔ انتظار، شاگردیِ صبر و اطاعت را بیاموزد.  

ای حجّتِ الهی! اگر چه جسمم در این خاکدانِ فانی اسیر است،  

اما روحم پروانه‌وار، دور شمعِ وجودت می‌رَقَصَد…  

پیش از آنکه زبانم به دعا گشوده شود، می‌دانم تو ناظرِ اشک‌ها و ناله‌هایم هستی.  

پس شاید همین اشک‌ها، نامه‌ای باشد که به دستِ مبارکت می‌رسد،  

یا مهدی!  

در آستانهٔ میلادت، ما را از یارانِ کوچکِ خویش قرار ده،  

تا پیش از آنکه شمشیرت را برای عدالت برکشی،  

دل‌هایمان را از ظلمتِ جهل و غفلت پاک کرده باشیم.  

به امید آن روز که آسمان، زمین را در آغوش گیرد  

و فریاد ای بر پا کننده حکومت جهانیان. تو، جهان را از نو زنده کند…  

التماس دعا  

اگر کودک خود را در مکانی جدید، مانند خانه یکی از بستگان، مرکز نگهداری از کودکان یا پیش دبستانی می گذارید، قبل از جدایی، زمانی را در مکان جدید با فرزند خود بگذرانید. اگر فرزند شما در مکانی امن و آشنا با افرادی که به آنها اعتماد دارد رها شود کمتر مضطرب خواهد شد.

▫️ اجازه دهید کودک یا کودک شما چیزی را که دوست دارد از خانه بردارد، مانند خرس عروسکی، بالش یا پتو. این اشیاء به کودک شما کمک می کند تا احساس امنیت بیشتری داشته باشد. شما می توانید به تدریج آنها را حذف کنید.

 ▫️اضطراب جدایی نوزاد یا فرزند خود را به معلمان پیش دبستانی یا مدرسه بگویید. به آنها در مورد کارهایی که برای کمک به فرزندتان باید انجام دهند، اطلاع دهید. به این ترتیب، افراد دیگر می توانند از کودک شما حمایت کنند.

▫️هنگام ترک کردن کودک

 با جدایی کوتاه مدت از نوزاد یا کودک خود شروع کنید. وقتی اضطراب جدایی فرزندتان کمتر شد، می توانید به تدریج زمان جدایی را افزایش دهید.

 ▫️به فرزندتان بگویید چه زمانی می‌روید و چه زمانی برمی‌گردید. رفتن بدون خداحافظی می تواند اوضاع را بدتر کند. نوزاد یا کودک شما ممکن است وقتی متوجه می شود که شما در کنار شما نیستید، گیج یا ناراحت شوند.

 ▫️قبل از رفتن فرزندتان را در یک فعالیت لذت بخش قرار دهید.

▫️ هنگام خروج ظاهری آرام و شاد به چهره خود داشته باشید. اگر نگران یا غمگین به نظر برسید، ممکن است فرزندتان فکر کند مکان امن نیست و ممکن است ناراحت شود.

▫️شیوه های رفتار در خانه

 با گذاشتن کودک در اتاق همراه با شخص دیگری به فرزندتان کمک کنید تا به دوری از شما عادت کند. به عنوان مثال، “من فقط برای زمان کمی به آشپزخانه می روم.” رکسانا از شما مراقبت می کند. با جدایی های بسیار کوتاه شروع کنید و به مرور زمان جدایی را افزایش دهید.

 ▫️از انتقاد یا سرزنش کردن اضطراب جدایی فرزندتان بپرهیزید. به عنوان مثال، از گفتن جملاتی مانند “اینقدر بچه نباش” خودداری کنید.

▫️ با فرزندتان درباره ترس های جدایی بازی کنید یا داستان بسازید. به عنوان مثال، “روزی روزگاری، خرگوش کوچکی بود که نمی خواست خانواده خود را ترک کند.” او از محیط بیرون از لانه‌اش می‌ترسید…». با این شیوه برخورد فرزند شمااحساس می کند که فقط او ترس جدایی از والدین خود را ندارد.

 ▫️تلاش کنبد تا عزت نفس فرزندتان تقویت شود. با توجه مثبت کاری کنید تا شجاعت دوری از شما پیدا کند.

شیوه ی حرف زدن و برخورد والدین با کودک، در رشد شناختی و هیجانی کودکان تاثیر بسزایی دارد.

در زیر به چهار نمونه از شیوه‌های درست صحبت کردن و برخورد با کودک می‌پردازیم.

خودت تصمیم بگیر؛

اینگونه به کودک می‌آموزیم که مسئولیت کارش را خود، برعهده دارد و هر تصمیمی که بگیرد باید منتظر عواقب بد یا خوبش باشد.

دوستت دارم ولی این کار تو را نمی‌پسندم؛

کار درست و نادرست، را به صورت واضح برای کودک مشخص کنید، یعنی به او بیاموزید ما کار [درست] و کار [نادرست] داریم، نه بچه‌ی خوب و بچه‌ی بد.

*از تو می‌خواهم مشکل من را حل کنی؛*

اگر کودک رفتاری دارد که باعث رنجش شما می‌شود، به او بگویید که دچار مشکل شده‌اید و از او بخواهید در حل مشکل به شما کمک کند.

 *احساس تو را درک می‌کنم؛*

وقتی کودک عصبانی است و مثلا می‌گوید «از تو متنفرم» یا «خیلی بدی»، با شنیدن این پاسخ از سمت شما، از شدت عصبانیت‌اش کاسته شده و می‌توانید با هم به حل مسئله بپردازید.

گاه اختلاف زن با شوهرش بر سر #خریدی است که مرد انجام داده است. مثلاً چرا فلان چیز مهم را نخریدی؟ چرا فلان #مارک یا جنس را نخریدی؟ چرا زیاد یا کم خریدی؟ چرا میوه یا سبزی خراب گرفتی و …

💠 در حالیکه با یک تدبیر #ساده می‌توان جلوی این اختلافات جزئی را که عامل سردی روابط می‌شود گرفت.

💠 خانم‌ها دقّت کنند در لیست خرید شفاهی یا مکتوب خود موارد #ضروری و اولویّت‌داررا مشخص کنند. #مقدار خرید فلان جنس را تعیین کنند مثلاً یک کیلو یا دو کیلو. اگر نوع مارک براشون مهم است آن را مشخص کنند.

💠 خانمها حتماً پس از خرید توسط مردشان زبان #تشکّر داشته باشند تا اگر خواستند پیشنهاد یا گلایه‌ی کوچکی کنند مردشان عصبانی نشود.

💠 همان ابتدای ورود همسر لازم نیست ایرادات خرید را بگویید بعد از قدردانی و رفع #خستگی و شرایط مناسب با زبان نرم و گشاده‌رویی خواسته‌ خود را بیان کنید.

💠 مرد نیز از #انتقاد همسرش نسبت به خرید وی، استقبال کند و با صبوری و محبّت به خواسته‌ی همسر خود #احترام بگذارد.

🆔

سال گذشته، در همین روزها بود که دخترم، ستیا سادات، با چشمان درخشان و هیجان‌زده‌اش از من پرسید: “مامان، کی می‌ریم؟” لبخندی زدم و گفتم: “الان می‌ریم.” خیابان‌ها مملو از انسان‌هایی بود که قلب‌هایشان از عشق به کشور و رهبری سرشار بود. بیشتر آن‌ها پرچم‌ها و شعارنوشته‌هایی در دست داشتند و صدای شعارها، گاهی آرام و گاهی پرخروش، فضا را پر کرده بود.

دخترانم با صدای کودکانه‌شان شعار می‌دادند و ستیا سادات، با خنده‌های معصومانه‌اش، سعی می‌کرد خود را به جمع بزرگ‌ترها برساند و همگام با آن‌ها پیش برود. 

زمانی که راهپیمایی به پایان رسید، حس غرور و تعلقی عمیق در دلم باقی ماند. ستیا پرچمش را با افتخار بالای تختش آویزان کرد و این نشان از یادگیری او بود. 

آن روز، ما تنها در خیابان شعار ندادیم، بلکه به کودکانم آموختیم که عشق به انقلاب، رهبری و وطن چه معنایی دارد. حالا آن‌ها می‌دانند که عشق، امید و آینده‌ای روشن در گروی اعتماد به همبستگی و وحدت مردم کشور است و نه در انتظار یاری دشمنان ایران. 

فردا، ما دوباره به خیابان‌ها خواهیم آمد.