فرهنگی

 آورده‌اند که چون آوازه‌ی سخاوت حاتم طایی، در اطراف و اکناف عالم منتشر شد، قیصر روم خواست تا او را امتحان کند. کس فرستاد و از وی صد شتر سر‌خ‌موی و سیاه‌چشم خواست.

حاتم طایی، در قبیله‌ی خود منادا کرد که: هر کس یک شتر به من وام دهد تا پس از آن حق او را ادا کنم و به مدتی نزدیک، بهای آن بپردازم. صد شتر را فراهم کرد و نزد قیصر فرستاد.

 قیصر تعجب کرد و گفت: ما این مرد اعرابی را آزمودیم و او خود را وام‌دار چندین مردمان کرد. پس قیصر دستور داد جامه‌های نرم رومی و گران‌بها، بار شترها کردند و شتران را با آن هدایا، برای حاتم فرستادند.

 هنگامی که شترها نزد حاتم رسید، حاتم در قبیله ندا کرد که: هر کس شتری به من داده است، بیاید. صاحبان شتر آمدند و حاتم، شترها را با بار آن هدایا، به صاحبان شتر داد و هیچ چیز برای خود از آن هدایا برنداشت.

 چون ماجرا را برای قیصر روم گفتند، گفت: این همه مروت، در حد آدمیزاد نیست و این همه بخشش، بالاتر از طبیعت انسان است و انصاف داد که مثل حاتم طایی در جوانمردی، کس از مادر نزاد.

از جوامع الحکایات محمد عوفی

حکایت‌های دلنشین، بازنویسی جوامع الحکایات محمد عوفی، به کوشش منوچهر دانش‌پژوه، ص ۴۰ و ۴۱.

شهید صدر خیلی بامحبت بود. فوق‌العاده بچه‌ها را محبت می‌کرد. بچه‌ها که مریض می‌شدند، تا وارد اندرونی می‌شد، می‌رفت سراغ آن که مریض بود. یک روز دختر بزرگم، مُرام، تب داشت. شهید صدر آمد توی خانه و مستقیم سراغ او رفت. دختر کوچک‌ترم، نبوغ،  گریه کرد. گفت من حال ندارم، من حال ندارم. بابایش گفت: «چرا؟ کجات درد می‌کند؟» گفت: «موهام درد می‌کند!» (می‌خندد.)

کتاب “به رنگ صبر” خاطرات فاطمه صدر (همسر آیت الله شهید سید محمدباقر صدر) صفحات ۲۰۸ و ۲۰۹

ذات اقدس الهی جامعه را ستون دین می داند و اگر یک نظامی بخواهد مدیر یک مملکت باشد، باید بداند همان طوری که نماز ستونی دارد، سیاست های دینی ستونی دارد. 

وجود مبارک علی بن ابی طالب (علیه أفضل صلوات المصلّین) در آن عهدنامه معروف مالک اشتر که در نهج البلاغه آمده است، به مالک فرمود : 

«إِنَّمَا [ عَمُودُ ] عِمَادُ الدِّینِ وَ جِمَاعُ الْمُسْلِمِینَ وَ الْعُدَّةُ لِلْأَعْدَاءِ الْعَامَّةُ مِنَ الْأُمَّة»؛ 

مالک! در سیاست، در مدیریت و در حکومت دینی مردم ستون دین هستند؛ مبادا مردم را از مشورت، از رأی گیری و از دخالت در نظر جدا کنی! 

 مدیریت تنها برنامه ریزی نیست، بلکه باید جامعه را هم به عنوان ستون دین بشناسد… .

پس اولین سهم تعیین کننده در مدیریت، شناختن مردم است، حق مردم است، مال مردم است، آبروی مردم است و عِرض مردم است. ذرّه ای از کارهایی که با این اصول هماهنگ نباشد، مدیریت دینی نیست.

سروش هدایت جلد9 ، ص265

دعای روز هفتم ماه مبارک رمضان

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهمّ اعنّی فیهِ علی صِیامِهِ وقیامِهِ 

وجَنّبنی فیهِ من هَفَواتِهِ وآثامِهِ

 وارْزُقْنی فیهِ ذِکْرَکَ بِدوامِهِ

 بتوفیقِکَ یا هادیَ المُضِلّین.

خدایا یاری کن مرا در این روز بر روزه گرفتن 

و شب زنده داری و از لغزش ها و گناهانش دورم بدار

و ذکرت را همواره روزی ام کن

به توفیقت ای راهنمای گمراهان

ماه رمضان ماهی است که «اَنفاسُکُم فیهِ تَسبیحٌ وَ نَومُکُم فیهِ عِبادَة». ماه تلطیف دل و جان است. این زندگی مادّی، ‌بخصوص زندگی ماشینی، روابط ما را، درون ما را، باطن ما را، عملکرد ما را از لطافت می‌اندازد؛ مثل چرخی که احتیاج به ‌روغن‌کاری دارد تا راحت بچرخد و سایشِ مضر نداشته باشد، ذکر و دعا در این ماه چنین نقشی را ایفا میکند؛ دلهایمان را، ‌جانهایمان را، با تلاوت قرآن، با دعاهای شبانه‌روزی، با خود روزه، با شب قدر تلطیف میکند.‌