فرهنگی

اَللَّـهُمَّ اهْدِني فيهِ لِصالِحِ الاَْعْمالِ، وَاقْضِ لي فيهِ الْحَوآئِجَ وَالاْمالَ، يا مَنْ لا يَحْتاجُ اِلَي التَّفْسيرِ وَالسُّؤالِ، يا عالِماً بِما في صُدُورِ الْعالَمينَ، صَلِّ عَلي مُحَمَّد وَ الِهِ الطّاهِرينَ. 

۱. خدایا مرا بسوی اعمال صالح و شایسته راهنمایی فرما.

زیرا چه بسا در تشخیص عمل صالح دچار اشتباه شده و بنابراین نتوانم انجام دهم.

۲.خدایا اعمال ناشایست و گناه، در زندگیم گره ایجاد کرده و مانع برآورده شدن حوائجم میشود. 

پس بعد از توفیق انجام اعمال صالح، حاجتها و آرزوهایم را برآور.

🍁 خدایا تو خود از خواسته هایم باخبری و نیازی به درخواست و توضیح حوائجم نداری.

زیرا تو به هرچه که در درون سینه انسانهاست عالمی.

🍃بر محمد و آل محمد که ولی نعمتان من هستند درود فرست و بواسطه آنان دعایم را مستجاب فرما. 

سایه‌های توهم در بیابان دل  

مطالعات نشان می‌دهند که مغز انسان در مواجهه با تنهایی، به‌طور غریزی به سمت محرک‌های سریعِ دوپامینی مانند مصرفگرایی، ارتباطات مجازی، یا تجربه‌های حسیِ مکرر می‌گریزد. اما این راهکارها، همچون سراب‌های روانی، تنها تشنگی روح را موقتاً تسکین می‌دهند. پروفسور برنه براون، جامعه‌شناس شهیر، هشدار می‌دهد: «ما در عصری زندگی می‌کنیم که “پر بودن” را با “ارزشمند بودن” اشتباه گرفته‌ایم.» اینجاست که مصرع «این خانه، برای دیگران بزرگ است» معنای ژرف خود را آشکار می‌سازد: دل، خانۀ خداست و وسعتش را تنها میزبانِ حقیقی می‌تواند پر کند.  

 سهراب سپهری: «چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید». دل، کرانه‌نشناس است و تنها زمانی از تنهایی رها می‌شود که به جای پرکردن فضاهای خالی، ژرفای بی‌کران خود را بپذیرد. این خانه دل، نه برای انبار اسباب‌های دنیوی، که برای میزبانی از آینه‌ای ساخته شده است که تصویر حقیقت مطلق را بازمی‌تاباند. پس بیایید همان‌گونه که نیاکانمان در دل کویر، قنات‌هایی به عمق زمین حفر می‌کردند، در کویر دل نیز چاه‌هایی به عمق وجود خویش بکنیم تا آب زلال معنا و معرفت به خدا در آن جاری شود.

کویر بی‌پایان دل: چرا شادی‌های زودگذر، تنهایی وجودی ما را درمان نمی‌کنند؟

در گسترهٔ بی‌کران دل انسان، گویی کویری از آرزوها و اشتیاق‌ها نهفته است که هیچ بادِ شادی زودگذر، هیچ بتِ رنگارنگِ مادی، و هیچ عشقِ چند‌وجهیِ زمینی، قادر به سبز کردن آن نیست. دانش مدرن روانشناسی و فلسفه، این حقیقت را تایید می‌کند: تنهایی وجودی، زخمی است که با پانسمان‌های سطحی التیام نمی‌یابد. دل، معمارِ خویش است و درمانش نه در انبار کردن لحظه‌های شاد، که در جستجوی «معنایی فراتر» نهفته است.  و آن خداست.

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَٰنُ وُدًّا‌🌱

📜خدا مِهر و محبّت مسلمانانى را كه كارهاى خوب مى‌كنند، در دل‌ها مى‌اندازد.

قالَ مُولانا الصّادقُ علیه السلام لصباحِ بنِ سَیّابِة:

ألا أعَلِّمُکَ شَیْئاً یَقِی اللهُ بهِ وَجْهَکَ مِن حَرِّ جَهَنَّمَ؟ قالَ، قلتُ: بَلی، قالَ: قُلْ بَعدَ الفَجْرِ:"أَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ” مائةَ مَرَّةٍ یقَی اللهُ به وَجْهَکَ مِنْ حَرِّ جَهَنَّمَ.

حضرت صادق علیه السلام به صَباح بن سیّابِه فرمودند:

🔹آیا می‌خواهی به تو دعایی بیاموزم که خدای متعال به برکت آن، چهره‌ تو را از حرارتِ آتش جهنم نگه دارد؟ 

🔹صَباح گوید: به حضرت عرض کردم: آری. 

🔹حضرت فرمودند: بعد از سپیده‌دم صد مرتبه بگو: “أَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ” خداوند به برکت این ذکر، تو را از آتش جهنم حفظ خواهد کرد.

ثواب الأعمال: 155