فرهنگی

معجزه قرآن در اتاق عمل: داستان جراحی بدون بیهوشی آیت‌الله خوانساری

حضرت آیت الله العظمی حاج سیّد احمد خوانساری»که ازاعاظم مراجع تقلید بودند، به دلیل بیماری زخم معده،به دستور پزشک معالج در بیمارستان بستری شدند. 

چون ایشان سالخورده و ضعیف البنیه بودند و دروقت بستری شدنشان هشتاد و نه سال از عمرشان می گذشت، لذا طاقت تحمّل جراحی شدن بدون بیهوشی ممکن نبود، و از طرفی هم ایشان، اجازه بیهوش کردن را نمی دادند؛زیرا معتقد بودند که در هنگام بیهوشی، تقلید مقلّدین و اجازاتی که داده اند اشکال پیدا می کند.

دکتر معالج به ایشان عرض می کنند که طبق آزمایش ها و عکس برداری ها، باید حتماً عمل جرّاحی روی حضرتعالی صورت گیرد.

 آیت الله خوانساری می فرمایند:

 «مانعی ندارد، عمل جرّاحی را هر وقت خواستید شروع کنید.ولی قبل از آن به من خبر دهید که با تلاوت قرآن و توجّه به آن، مشکل بیهوش شدن هم حل شود.»

 دکتر جرّاح پذیرفت و لحظاتی بعد عرض کرد: «ما آماده هستیم که دست به کار شویم.»

آیت الله خوانساری فرمودند:

«هر وقت من شروع به خواندن قرآن کردم،شما هم شروع کنید.»

دکتر می گوید: «تا ایشان شروع به خواندن سوره انعام کردند، چاقوی جرّاحی را روی شکم ایشان گذاشتیم و دست به کار شدیم.

 ایشان چنان بی حرکت بودند که گویی در حال بیهوشی کامل هستند. بعد از پاره کردن و دوختن و اتمام کار، خدمتشان عرض شد که:

« حضرت آقا، کار ما تمام شد.»

ایشان هم قرآن را بستند و فرمودند: «صَدَقَ اللهُ الْعَلِيُّ العظيم.»

عرض کردم: «آقا، دردتان نیامد؟»

👌فرمودند: «مشغول خواندن قرآن بودم، نفهمیدم»

 📒بدیع الحکمه: ص۲۲۰،۲۲۱

هنر ارتباط حسنه: راهکار امام حسن عسکری برای ارتباط با مخالفان

امام حسن عسكرى عليه السلام: فى تفسير قوله تعالى «وَ قُولُوا لِلنّاسِ حُسْنا»قالَ: قُولُوا لِلنّاسِ كُلِّهُمْ حُسْنا مُؤْمِنِهُمْ وَ مُخالِفِهُمْ، اَمَّا الْمُؤْمِنونَ فَيَبْسُطُ لَهُمْ وَجْهَهُ وَ اَمَّا الْمُخالِفونَ فَيُكَلِّمُهُمْ بِالْمُداراةِ لاِجْتِذابِهِمْ اِلىَ الاْيمانِ. فَاِنِ اسْتَتَرَ مِنْ ذلِكَ بِكفِّ شُرورِهمْ عَنْ نَفْسِهِ وَ عَنْ اِخْوانِهِ الْمُؤْمِنينَ؛  

در تفسير آيه «با مردم، به زبان خوش سخن بگوييد»، فرمودند: يعنى با همه مردم، چه مؤمن و چه مخالف، به زبان خوش سخن بگوييد. مؤمن، به هم مذهبان، روى خوش نشان مى دهد و با مخالفان، با مدارا سخن مى گويد تا به ايمان، جذب شوند و حتّى اگر نشدند، با اين رفتار، از بدى هاى آنان در حقّ خود و برادران مؤمنش، پيشگيرى كرده است.

تفسیر: امام (ع) با تأکید بر کلمه «کُلِّهُمْ» دایره شمول این دستور الهی را به وضوح مشخص می‌کنند. این رفتار نیک، محدود به برادران دینی، همکیشان یا هم‌فکران نیست. بلکه شامل همۀ انسان‌ها، اعم از موافق و مخالف، مسلمان و غیرمسلمان، دوست و دشمن می‌شود.

· پشتوانه قرآنی: این حکم، تجلی همان دستور کلی قرآن در برخورد با همه انسان‌هاست:

  «وَ قُولُوا لِلنّاسِ حُسْناً» (سوره بقره، آیه ۸۳)

  · «و با مردم [همه مردم] به زبان نیک سخن بگویید.»

  · نکته: این آیه به صورت مطلق نازل شده و امام (ع) با تفسیر خود، این اطلاق را تأیید و تشریح می‌فرمایند.

سختی فعالیت منتظران برای امر ظهور

🔵 امام صادق عليه السلام فرمودند :

🟢 اگرقرار بود کارها برای مهدی به خودی خود درست شود، کار برای رسول خدا درست می شد و دندانهایشان نمی شکست و صورتش زخم برنمی داشت. هرگز چنین نیست،به خدا سوگند تا وقتی شما آماده نشوید و برای آمدنش تلاش نکنید و عرق و خون از پیشانی شما نچکد کار او سامان پیدا نمی کند.

📚 الغیبة النعمانی ص ۲۸۳

هشدار درباره عرفان‌های نوظهور: از الوهیت درونی تا تسلیم محض در برابر مرادها

با نیم نگاهی به مهم‌ترین دستورالعمل‌های عرفان‌های نوظهور در می‌یابیم که رهبران فرقه‌ها به جای ایمان به خدا، انسان را به ایمان به خود و کشف الوهیت درون خود توصیه می‌کنند.

آنان به جای اعتقاد به معاد، اعتقاد به آموزه باطل و غیر عقلانی تناسخ را توصیه می‌کنند؛ و یا به جای انجام نماز و عبادات مشروع الهی، به انجام مراقبه‌های بی‌روح مثل مدیتیشن و گاه دشوار، همانند ریاضت‌های جسمی سنگین فرا می‌خوانند.

🔹رهبران معنویت‌های نوظهور، انسان را به جای عشق متعالی و برتر، به عشق زمینی و فروتر و یا حداکثر عشق انسانی (نه الهی) دعوت می‌کنند.

🔹 پیروان فرقه‌ها به جای دعوت به تفکر و تعقل، به توقف اندیشه و استدلال فراخوانده می‌شوند؛ چون رشد و ماندگاری فرقه‌ها در گرو تسلیم محض و بی‌قید و شرط پیروان آن است.

🔹همچنین رهبران فرقه‌های معنوی نوظهور برای جذابیت مکتب خود، ترکیبی از آموزه‌های ادیان و مذاهب مختلف را به خورد مخاطب داده و «ایمان دینی» را که متعلق آن، خداوند و رسولان او هستند، به راحتی در حد ایمان شاگرد و مرید به استاد و مراد، تنزّل داده‌ می‌شود.

به همین خاطر در فرقه‌های نوظهور، شاگرد و پیرو هیچ اراده و اختیاری از خود ندارد، چون یکی از شروط مهم وارد شدن و ماندگاری در فرقه، تسلیم بی‌چون و چرا در برابر استاد و ادعاهای فرقه است.

او که ما را می‌بیند؛ نگاهی به مفهوم «ناظر بر اعمال» در عصر غیبت

آیا تا به حال احساس کرده‌اید که در تنهایی مطلق به سر می‌برید؟ که اعمال و زندگیتان بر کسی پوشیده است؟ در باور شیعه، امیدی بزرگ نهفته است: ما هرگز تنها نیستیم.

بر اساس روایات متعدد، حجت خدا بر زمین، حضرت مهدی (عج)، اگرچه از دیدگان ما پنهان است، اما ناظر بر احوال و اعمال ما شیعیان است. امام صادق (علیه السلام) می‌فرمایند: «إِنَّ فِی الْغَائِبِ مِنَّا غَیْبَةً… وَ إِنَّهُ لَیَنْظُرُ إِلَیْکُمْ وَ یَعْرِفُ کُلَّ وَاحِدٍ مِنْکُمْ»؛ “همانا از ما [امامی] است که غایب خواهد بود… و همانا او شما را می‌بیند و هر یک از شما را می‌شناسد.” (کمال الدین، ج۲، ص۳۴۳)

این نگاه مهربانانه، چند پیام مهم برای زندگی روزمره ما دارد:

· احساس مسئولیت: هنگامی که باور کنیم آن بزرگوار شاهد گفتار و کردار ماست، به طور طبیعی در اعمالمان بیشتر دقت می‌کنیم.

· احساس امنیت: در پریشانی‌ها و تنهایی‌ها، دانستن این که یاری هست که حال ما را می‌داند، آرامش‌بخش است.

· تقویت رابطه قلبی: ما می‌توانیم با ایشان صحبت کنیم، برایشان سلام بفرستیم و درد دل کنیم، در حالی که یقین داریم سخن ما را می‌شنوند.

پس غیبت، به معنای قطع رابطه نیست؛ بلکه آزمونی برای حفظ ارتباط قلبی در زمانی است که ارتباط چشمی برقرار نیست.