فرهنگی

 اتاق خصوصی امام کاظم (ع)؛ شمشیر، لباس رزمی و قرآن | تصویری از یک آدم جنگیِ مکتبی

در اتاق خصوصی حضرت که جز اصحابِ خاصِ آن حضرت کسی به آن اتاق دسترسی ندارد، نشانه‌های یک آدم جنگیِ مکتبی، مشاهده می‌شود. 

  شمشیری هست که نشان می‌دهد هدف، جهاد است. 

  لباس خشنی هست که نشان می‌دهد وسیله، زندگی خشونت‌بارِ رزمی و انقلابی است؛ 

  و قرآنی هست که نشان می‌دهد هدف، این است، می‌خواهیم به زندگی قرآن برسیم با این وسائل و این سختی‌ها را هم تحمل کنیم.

🕋 شرح پیام حج امام سیدمجتبی خامنه‌ای. راز «هفت الله‌اکبر» و هفت طواف تاریخی ملت ایران تا بعثت امت

شرح و تحلیل پیام آیت‌الله امام سیّدمجتبی خامنه‌ای به حجاج بیت‌الله الحرام 

شعار «الله‌اکبر»، تنها یک ذکرِ زبانی نیست؛ بلکه هسته‌ی مرکزیِ گفتمانِ انقلاب اسلامی و موتورِ محرکه‌ی «هجرتِ بزرگ» به سوی تمدنِ نوین اسلامی است. در امتدادِ نگاهِ پیشوایانِ انقلاب، این ذکر، آیینه‌ی تمام‌نمایِ «عظمتِ حق» و «حقارتِ غیرِ حق» است.

۱. شکوهِ حقیقت: عظمتِ خالق، و عدم مرعوبیت در برابر غیر خدا

شهید مطهری (ره) با نگاهی دقیق، تبیین می‌کند که «الله‌اکبر» به معنایِ ادراکِ بزرگیِ خداوند است که نتیجه‌ی قهری‌اش، کوچک شدنِ تمامِ قدرت‌ها در چشمِ انسان است. وقتی عظمتِ لایزالِ الهی در قلبِ مؤمن تجلی یابد، هیچ قدرتِ پوشالیِ دنیوی نمی‌تواند او را مرعوب کند. این همان جوهرِ آزادگی است؛ بنده‌ی خدا، با درکِ حقارتِ غیرِخدا، از هر قید و بندی آزاد می‌شود، [۱] چنان‌که امیرالمؤمنین (ع) فرمودند: «عَظُمَ الْخالِقُ فى انْفُسِهِمْ فَصَغُرَ ما دونَهُ فى اعْيُنِهِمْ». [۲]

۲. شعارِ انقلاب؛ هجرت از ناتوانی به اقتدار

امام خمینی (ره) بارها بر این حقیقت تأکید داشتند که «الله‌اکبر» رمزِ پیشرویِ ملت ایران در کورانِ حوادث بود؛ ملتی که با دستِ خالی اما دلی لبریز از باور به این ذکر، رژیم طاغوت را در هم شکست.[۳] در همین مسیر، رهبر شهیدِ انقلاب، امام سیدعلی خامنه‌ای نیز «الله‌اکبر» را سلاحِ جوانِ ایرانی برای شکستنِ دو تصورِ باطلِ غربی می‌دانستند: اول، باورِ به ناتوانیِ ملت‌های مسلمان؛ و دوم، باورِ به غیرقابل‌شکست بودنِ قدرت‌های استکباری. [۴] ایشان تأکید داشتند که این شعار، «مسلمانِ معاصر» را از انفعال رهانیده و به سمتِ عزت و تمدن‌سازی سوق می‌دهد. [۵]

۳. هفت طوافِ تاریخی ملت ایران؛ از انقلاب تا بعثتِ امت

در پیامِ اخیرِ رهبر جدید انقلاب، [۶] حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای (حفظه‌الله)، این شعارِ راهبردی در قالب «هفت الله‌اکبر» به مثابه‌ی هفت گامِ طواف در «حجِ حقیقی» (انقلاب اسلامی) ترسیم شده است. این هفت گام که از رقم زدنِ اصلِ انقلاب آغاز شده و از دفاع مقدس اول و دوم، تشکیلِ جبهه‌ی مقاومت، شهادتِ قائدِ عظیم‌الشأن، و دفاع مقدس سوم می‌گذرد، به «هفتمین الله‌اکبر» یعنی بعثتِ ملت ایران و جبهه مقاومت ختم می‌شود.

این هفت «الله‌اکبر»، نشان‌دهنده‌ی هفت مرحله‌ی هجرتِ جمعیِ امت اسلامی از سلطه‌پذیری به سوی ولایتِ الهی است:

۱) الله‌اکبرِ رقم زدن انقلاب: طوافِ اول در میقاتِ اسلام ناب.

۲) الله‌اکبرِ دفاع مقدس اول: ایستادگی در برابر تمامِ قدرت‌های شرق و غرب.

۳) الله‌اکبرِ تشکیل جبهه مقاومت: گره خوردنِ قلب‌های مجاهدان جهان اسلام.

۵) الله‌اکبرِ دفاع مقدس دوم (۱۴۰۴): شکستِ هیمنه‌ی آمریکا و رژیم صهیونیستی در میانه فجایع غزه.

۵) الله‌اکبرِ شهادت رهبر عظیم‌الشأن: فورانِ بعثتِ دوباره‌ی ملت در پرتوِ خونِ شهید.

۶) الله‌اکبرِ دفاع مقدس سوم: ضرباتِ سهمگین بر پیکره‌ی ارتش‌های تروریستی آمریکایی-صهیونی.

۷) الله‌اکبرِ بعثتِ ملت ایران و جبهه مقاومت: تسریِ رمیِ جمرات به صحنه‌های سیاسی و تشکیلِ هندسه‌ی جدیدِ جهان.

۴. آینده متعلق به امتِ «الله‌اکبر» است

امروز، «الله‌اکبر» دیگر یک شعارِ محدود به جغرافیا نیست؛ بلکه صدایی است که در سراسرِ جهانِ اسلام طنین‌انداز شده و «صبحِ روشنی» را در تاریخِ ملت‌ها ایجاد کرده است. همان‌طور که در پیامِ حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای تصریح شده، آینده متعلق به امت اسلامی است. ما با اتکا به این شعار و با هم‌افزاییِ ظرفیت‌های مشترک امت اسلامی، در حالِ ترسیمِ نظمِ جدیدی هستیم که در آن، آمریکا جایی برای شرارت ندارد و رژیم صهیونیستی به پایانِ عمرِ ننگینِ خود نزدیک شده است.

● حج، موسمِ تجدیدِ این پیمان با خداست؛ پیمانی که در آن با طوافِ بر گِردِ حق و رمیِ دائمیِ شیطانِ بزرگ، خود را برای برافراشتنِ پرچمِ تمدنِ نوین اسلامی آماده می‌کنیم.

➖➖➖

[۱] مجموعه آثار شهيد مطهري ؛ ج‌۲۳؛ ص۵۲۶

[۲] نهج البلاغه، خطبه۱۸۴

[۳] صحیفه امام، ج۱۲ ص۴۴۶

[۴] (۱۳۹۰/۱۱/۱۰) ديدار شركت‌كنندگان در اجلاس جهانى «جوانان و بيدارى اسلامى»

[۵] (۱۳۹۰/۱۱/۱۴) خطبه‌هاى نماز جمعه تهران + ترجمه خطبه عربى

[۶] اولین پیام حج رهبر جدید ۱۴۰۵/۰۳/۰۵

#شرح_پیام‌های_امام_سیدمجتبی_خامنه‌ای

#پیام_حج (۳)

✍️ عقیل رضانسب

 غدیر؛ پروژه تمدنی یا جشن تاریخی؟  از ولایت به مثابه «اتصال ناگسستنی» تا ایثار راهبردی

عید غدیر در تقویمِ شیعی، بیش از آنکه یک مناسبتِ آیینی باشد، «مانیفستِ حکمرانی» است. اگر غدیر را تنها به مناظراتِ کلامی محدود کنیم، حقِ این واقعه‌ی بزرگ را ادا نکرده‌ایم. غدیر در حقیقت، نسخه‌ای است که برای «سلامتِ حیاتِ جمعیِ بشر» پیچیده شده است.

۱. ولایت، یعنی پیوندِ ناگسستنی

امام شهید، حضرت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای (رضوان‌الله‌تعالی‌علیه) غدیر را «اتصالِ غیرقابل‌انفکاکِ مسئول و مردم» تعریف می‌کنند. [۱] در نظامِ غدیری، مسئولِ حکومتی از مردم جدا نیست؛ او نه یک «قدرتِ مسلط»، بلکه یک «خادمِ مرتبط» است. این «اتصال»، رمزِ پایداریِ جمهوری اسلامی در برابر طوفانِ تحریم‌ها و فشارها بوده است.

هر جا که مسئولین از این اصلِ غدیری فاصله گرفتند، نفوذِ دشمن بیشتر شد و هر جا که با مردم یکی شدند، گره‌ها گشوده شد.

۲. ایثارِ راهبردی؛ درسی برای امروز

شاید متعجب شوید اگر بگوییم بزرگ‌ترین درسِ غدیر برای مسئولانِ امروزِ ما، «کنار کشیدن» است! بله؛ امیرالمؤمنین (ع) برای اینکه «کیانِ اسلام» آسیب نبیند، از حقِ مسلمِ خود چشم‌پوشی کرد. امروز که کشور با چالش‌ها و فرصت‌های متنوعِ اقتصادی و فرهنگی رو به روست، درسِ غدیر برای سیاست‌مداران و نخبگان این است: «مصلحتِ کشور و امت، بر مصلحتِ جناح و حزب مقدم است.» غدیر، یعنی فدا کردنِ «من» برای «ما».

۳. ویروسِ اختلاف؛ دشمنِ تمدنی

دشمنِ این نظام به خوبی می‌داند که با بمب و تحریم نمی‌تواند «اراده‌ی مردم» را بشکند. تنها امیدِ او، تزریقِ «ویروسِ اختلاف» است. غدیر، بهترین پادزهر برای این ویروس است. امیرالمؤمنین نقطه مشترک هویتی مردم ایران است، و بالا آمدن این کد هویتی می‌تواند ما را از تفرقه و اختلاف به شدت دور کند.

امروز، در این بُرهه‌ی حساسِ تاریخ که جهانِ اسلام بیش از هر زمان دیگری به ریسمانِ مستحکمِ وحدت نیاز دارد، غدیر نه کانونِ اختلاف، که محوری برای «همبستگیِ تمدنی» است. پیامِ غدیر برای مسئولانِ نظام و امتِ اسلامی، پیامی روشن است: «سرمشق گرفتن از امیرالمؤمنین (ع)» در دو ساحتِ متصل به هم؛ یکی «قاطعیت در برابرِ فساد و انحراف» و دیگری «عطوفت و ایثار در برابرِ مردم».

● عید غدیر امسال می‌تواند «نقطه‌ی عزیمت» برای ملت مبعوث شده باشد. مردمی که با تکیه بر «امید» و «حضورِ فعال»، باید مطالبه‌گرِ همان الگوی حکمرانیِ علوی باشند. غدیر، دعوتی است به یک «بازگشتِ باشکوه» به عدالت، حکمت و عطوفت.

غدیر، راهِ حلِ نیازها و مسائل تمدنیِ امروز ماست.

➖➖➖

[۱] آن دستگاهی كه حكومتش به شكل ولایت است، ارتباط بین ولیّ و مردم، غیر قابل انفكاك می‌باشد. ولایت، یعنی سرپرستی، پیوند، ارتباط، اتصال، به هم پیچیده‌شدن دو چیز، به‌هم‌جوشیدگی و به‌هم‌پیوستگی كسانی كه با یكدیگر ولایت دارند. معنا و شكل و مفهوم ولایت در جامعه و نظام اسلامی، این است.

در جامعه‌ی اسلامی، دستگاه مدیریت و حاكمیت جامعه، همه و همه، متكی به مردم، جزو مردم، همراه با مردم، متصل به مردم به تمام معنای اتصال هستند و جدا نیستند.

(۱۳۶۹/۰۴/۲۰) بیانات امام شهید

 من را همان‌طور می‌بینی که دوستم داری… در آخرین دم، وقتی که جان می‌دهی 

🌾✨

✨

✨ از حارث هَمدانی که آمده بود به دیدنش، پرسید:

 ” برای چه آمده‌ای؟ “

🍃گفت:

 ” دلم می‌خواست شما را ببینم “

✨ نگاهش کرد:

 ” مرا دوست داری حارث؟ “

🍃 سرش را انداخت پایین:

 ” آری، به خدا! “

✨ مکث کرد، سپس فرمود:

“من را همان‌طور می‌بینی که دوستم داری …

در آخرین دم، وقتی که جان می‌دهی “

✨ شنیده بودند مولا به کمیل فرموده است:

” خداوند پیامبرش را تربیت کرد، من هم دست‌پرورده‌ اویم و مؤمنین را نیز من تربیت می‌کنم “

💫همگی دوست داشتند از همان مؤمنانی باشند که امام علی(ع) برای تربیت قبولشان کرده،

                                   از ازل تا ابد …✨

🍃 آرامش یعنی خودت را همان‌طور که هستی بپذیری | ساختنی است نه پیدا کردنی

🔸آرامش همیشه به معنی ساکت شدن دنیا نیست؛

🔹گاهی یعنی وسط شلوغی‌ها، دلِ تو هنوز جای امنی برای نفس کشیدن داشته باشد.

🔷 آرامش شبیه نور کم‌جانِ غروب است؛

نه چشم را می‌زند، نه خودنمایی می‌کند،

فقط آرام می‌نشیند روی جان آدم

🔹 و یادش می‌اندازد که لازم نیست همیشه بجنگد.

🔵 بعضی وقت‌ها آرامش در یک فنجان چای است،

🔸در صدای باران،

🔸در بوی کتاب،

🔸در دعایی کوتاه،

یا حتی در سکوتی که بعد از یک روز سخت

آهسته دور شانه‌هایت می‌پیچد.

✅ آرامش یعنی

خودت را همان‌طور که هستی بپذیری؛

بدون عجله برای کامل شدن،

بدون ترس از دیر رسیدن.

یعنی بدانی

همه‌چیز قرار نیست همین امروز حل شود،

و دنیا با کمی صبر

مهربان‌تر به نظر می‌رسد.

_آرامش، پیدا کردنی نیست؛

ساختنی‌ست…

از فکرهای روشن،

از امیدهای کوچک،

و از ایمانی که در تاریکی هم

هنوز چراغی روشن نگه می‌دارد.