دعایی که نادانیهایت را میپوشاند!
مناجات شعبانیه؛ نجوای بنده نادان با خدای دانا:
«خدایا! شایستگی تو را دارم، نه خودم را…»
🌌 فرازی از مناجات شعبانیه از زبان امیرالمؤمنین(ع):
«إلهي تَوَلَّ مِن أمري ما أنتَ أهلُهُ ، وعُد عَلَيَّ بِفَضلِكَ عَلى مُذنِبٍ قَد غَمَرَهُ جَهلُهُ»
«خدای من! کارهایم را آنگونه که شایسته توست سرپرستی کن، و به فضل خود، بر گنهکاری که نادانی او را فراگرفته توجه فرما.»
💡 در این فراز، دو درخواست وجود دارد:
۱. توکل کامل: سرپرستی خدا را بر اساس شایستگی خودش خواستن، نه شایستگی ما.
۲. امید به فضل الهی: حتی وقتی گناه و نادانی ما را فراگرفته، به بخشش بیمنت او چشم داشتن.
🕊 این مناجات به ما میآموزد:
· بهترین حالت بندگی، هنگامی است که خود را ناشایست اما خدا را شایستهترین بدانیم.
· نادانی و گناه، هرگز مانع رحمت خدا نمیشود، اگر با امید واقعی به درگاهش رو کنیم.
✨ برای امروزمان:
اگر احساس میکنی نادانیها یا خطاهایت تو را فراگرفته، این دعا را زمزمه کن:
«خدایا، من شایستگی ندارم، اما تو شایستهای… پس کارهایم را به نیکی پایان بده!»
📖 منبع: الإقبال، ج۳، ص۲۹۵
این مناجات را در شبهای ماه شعبان بیشتر بخوانید.