چراغهای تاریکی؛ توصیف امام باقر(ع) از شیعیان آخرالزمان
چراغهای تاریکی؛ توصیف امام باقر(ع) از شیعیان آخرالزمان
امام باقر علیهالسلام:
⁘ «برادران من، مردمانى اند در آخرالزمان كه مرا نديدهاند؛ امّا ايمان آورده اند …
براى هر كدامشان پايدارى در دين، از با دست خُرد كردن خار مغيلان در شب تيره، سخت تر است
يا همچون كسى است كه اخگر شورهگز را در كف نگه دارد.
اينان، چراغهاى تابان در دل تاريكىاند.
خداوند، آنان را از هر فتنه غبارآلود و شبگون، نجات مىبخشد».
✧ «إخواني قَومٌ مِن آخِرِ الزَّمانِ آمَنوا بي وَلَم يَرَوني.. . لَأحَدُهُم أشَدُّ بَقيّةً عَلى دِينهِ مِن خَرطِ القَتادِ فِي اللَّيلةِ الظَّلماءِ، أو كَالقابِضِ عَلى جَمرِ الغَضى، اُولئِكَ مَصابيحُ الدُّجى، يُنجيهِمُ اللّهُ مِن كلِّ فِتنةٍ غَبراءَ مُظلِمةٍ.»
📚 بصائر الدرجات: ص٨٤ ح٤
توضیح حدیث
این حدیث شریف از امام باقر (ع) تصویری ژرف و نورانی از وضعیت مؤمنان راستین در عصر غیبت — به ویژه در آخرالزمان — ارائه میدهد. اینان با آنکه امام خود را به چشم ندیدهاند، اما دلبستگی عمیق قلبی و ایمان استواری به اهل بیت (ع) دارند.
تشبیههای سختیِ پایبندی به دین به «کندن خار در شب تاریک» و «نگهداشتن اخگر گداخته در دست»، نشان میدهد که حفظ عقاید ناب شیعی در آن دورانِ پرآشوب، نیازمند صبوریِ خارشکننده و تحملی سوزان است. با این حال، همین افراد چراغهای روشنگر تاریکیها هستند و خداوند به سبب این وفاداری، آنان را از فتنههای فکری، اجتماعی و اخلاقیِ پیچیده آخرالزمان نجات خواهد داد.
این حدیث هم تکریمِ منتظران واقعی است و هم توصیفی از رسالت آنان به عنوان نگهبانان مکتب در شبسیرۀ غیبت.