فریاد دل بندهی نادان
فریاد دل بندهی نادان
«خدایا! کارهایم را آنگونه که سزاوار توست، بپذیر و به فضلت بر این گنهکار نادان نظر کن.»
✨ این فراز از مناجات شعبانیه امام علی(ع)، عصارهی نیازِ بندهی آگاه است.
امامی که آینهی تمامنمای بندگی است،با این کلمات به ما میآموزد:
۱. توکلِ واقعی: «تَوَلَّ مِن أمري»؛ کارم را به تو میسپارم.
یعنی من عمل میکنم،اما مدیریت نهایی را به تو واگذار میکنم.
۲. شناختِ خدا: «ما أنتَ أهلُهُ»؛ آنگونه که شایستهی توست.
خدای ما آنقدر بزرگ است که بهترین سرپرستی را میکند.
۳. امید به فضل: «عُد عَلَيَّ بِفَضلِكَ»
ما مستحق نیستیم،اما به فضلِ بیپایانِ تو امید داریم.
۴. اعتراف به جهل: «عَلى مُذنِبٍ قَد غَمَرَهُ جَهلُهُ»
حتی امام(ع)خود را «گنهکارِ فروگرفتهشده در نادانی» میخواند. این، درسِ فروتنی و خروج از غرور است.
🌙 ماه شعبان، ماهِ راز و نیاز با خداست.
بیایید با این مناجات،زبانِ دل را با معبودمان باز کنیم.