غیبت؛ نشانه درماندگی، نه قدرت
غیبت؛ نشانه درماندگی، نه قدرت
از امیرالمومنینعلیﷺ پرسیدند:
چه کسانی #غیبت میکنند،
و همیشه پشت سر مردم
حرف میزنند،
و از بدگویی دیگران لذت میبرند؟!
فرمود:
ضعیف ها، عاجز ها، ناتوان ها!
” الغیبه جُهدُ العاجِز “
💥غیبت؛
انتهای تلاشِ یکآدم ناتوان است.
📚 نهجالبلاغه،حکمت۴۶۱
این جمله کوتاه و پرمغز از مولی علی (ع) ریشه روانشناختی و اخلاقی غیبت را آشکار میسازد. از منظر امام، غیبتکننده انسانی ضعیف، عاجز و ناتوان است که به جای اصلاح خود یا رویارویی شجاعانه با مشکلات، به تخریب پشتسر دیگران روی میآورد. این ناتوانی میتواند ناشی از حسادت، کمظرفیتی، ترس از مقایسه، یا درماندگی در رسیدن به کمالات اخلاقی باشد. در مکتب اهل بیت (ع)، مؤمن قوی و باکرامت، هرگز شخصیت خود را با غیبت خدشهدار نمیکند،
زیرا هم به کرامت نفس خویش احترام میگذارد و هم حقوق مؤمنان را محترم میشمارد. این سخن هم هشدار است به غیبتکنندگان که درماندگی خود را فریاد میزنند، و هم توصیه به مؤمنان که با تقویت روحیه، ظرفیت و اعتمادبهنفس، خود را از این رذیلت اخلاقی دور نگه دارند.