فرهنگی

شرط نهایی عاقبت‌بخیری: اطمینان به کفایت الهی و پرهیز از گناه در کلام امام زمان(عج)

 ✧ فَليَطمَئِنَّ بِذلِكَ مِن أولِيائِنَا القُلوبُ، وَليَثِقوا بِالكِفايَةِ مِنهُ، وإن راعَتهُم بِهِمُ الخُطوبُ، وَالعاقِبَةُ بِجَميلِ صُنعِ اللَّهِ سُبحانَهُ تَكونُ حَميدَةً لَهُم مَا اجتَنَبُوا المَنهِيَّ عَنهُ مِنَ الذُّنوبِ.

  ⁘ پس اولياى ما دل، استوار دارند و به كفايت از سوى او مطمئن باشند، هر چند كه پيشامدهايى سنگين به آنان مى‏‌رسد و به وسيله كار نيكوى خداى سبحان، فرجام نيك، از آنِ ايشان است تا آن گاه كه از گناهان باز داشته شده، بپرهيزند.

‎◌ احتجاج، ج٢، ص٣٢۵ ؛ دانشنامه امام مهدی عج، ج۴ ص۴۴۰

توضیح حدیث:

این کلام نورانی که از حضرت صاحب‌الزمان(عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) نقل شده، دو رکن اساسی برای «عاقبت‌بخیری» مؤمنان را تبیین می‌کند. اول، اطمینان قلبی و توکل عملی به خداوند است. امام(عج) به اولیای خود دستور می‌دهند که دل‌ها را به «کفایت الهی» آرام کنند؛ یعنی باوری ژرف داشته باشند که خداوند در تمام پیشامدهای سخت و بحران‌ها («خُطوب»)، حافظ و کافی‌ای آنان است. این اطمینان، نیروی مقاومت و امید را در دوران غیبت و هنگام آزمایش‌های سخت تقویت می‌کند.

رکن دوم، عمل صالح و پرهیز از گناه است. امام(عج) به صراحت می‌فرمایند: عاقبت نیک و فرجامی ستوده، تنها زمانی برای مؤمنان محقق می‌شود که از آنچه نهی شده‌اند («المَنهِیَّ عَنهُ») یعنی از تمام گناهان — چه صغیره و چه کبیره — دوری گزینند. این عبارت، نشان می‌دهد که تنها ادعای دوستی و انتظار کافی نیست، بلکه سلامت عمل و طهارت زندگی، شرط لازم برای بهره‌مندی از حمایت ویژه الهی و «عاقبت‌بخیری» است. این حدیث، مسیر نجات را ترکیبی از «باور قلبی استوار» و «عمل به تکلیف» معرفی می‌کند.