فرهنگی

زیارت امام حسین(ع) در نیمه شعبان؛ پلی به سوی امام زمان(عج) و میثاقی برای شفاعت

زیارت امام حسین(علیه السلام) در نیمه شعبان، تنها یک سلام معمولی نیست، بلکه بیانیه‌ای اعتقادی و پیمانی معنوی است که پیوند ژرف اهل بیت(ع) و ارتباط ویژه امام حسین(ع) با امام عصر(عج) را نشان می‌دهد. در نگاه شیعه اثنی‌عشری، زیارت امام حسین(ع) در چنین روزی — که میلاد منجی عالم بشریت است — تأکیدی بر تداوم خط شهادت و امامت و امتداد نور واحد ولایت از عاشورا تا ظهور است.

جمله «أَشْهَدُ أَنَّكَ قُتِلْتَ وَ لَمْ تَمُتْ» (گواهی می‌دهم که تو کشته شدی، ولی نمُردی) اشاره به حیات برزخی و جاوید امام حسین(ع) دارد که شفاعت و تأثیر او در عالم، مستمر است. همچنین، تعبیر «بِضِيَاءِ نُورِكَ اهْتَدَى الطَّالِبُونَ إِلَيْكَ» (به نور تو، طالبان به سوی تو هدایت می‌شوند) نشان می‌دهد که امام حسین(ع) خود مصباح هدایت است و این هدایت، مؤمنان را به سوی او و در نهایت به سوی امام عصر(عج) — که وارث تمام انوار اهل بیت است — رهنمون می‌سازد.

این زیارت، با تأکید بر «تربت پاک» و «حرم مطهر» حسینی، عشق به خاک کربلا را — که مطابق روایات، یکی از میثاق‌های مؤمن با امام زمان(عج) است — زنده نگه می‌دارد. همچنین، با پایان بردن به سلام و درخواست قبض روح در «حضرتت»، عهد مؤمن را با امام حسین(ع) به عنوان شفیع روز قیامت و دست‌گیر به سوی امام عصر(عج) تجدید می‌کند.