انتظار شبانهروزی؛ نسخه حیاتبخش مؤمن در عصر غیبت
انتظار شبانهروزی؛ نسخه حیاتبخش مؤمن در عصر غیبت
امام جعفر صادق عليه السلام:
«تَوَقَّعْ أمْرَ صَاحِبِکَ لَیْلَکَ وَنَهارَکَ.»
شبانه روز منتظر ظهور مولایت باش.
بحارالأنوار، جلد ۹۸، صفحه ۱۵۹
این فرمان نورانی امام صادق(علیهالسلام) در حقیقت دستور العملی برای زیستمومنانه در دوران غیبت است. واژه «تَوَقَّعْ» از ریشه «وَقْع» به معنای چشمبهراه بودن با تمام وجود است، نه انتظاری گذرا. این دستور، سه لایه اساسی دارد:
۱. لایه اعتقادی‑قلبی:
منتظر، باوری عمیق دارد که حکومت حق محقق میشود و او خود را در آستانه آن میبیند. این باور، امیدی زنده در دل او میدماند که تاریکیهای جهان را برایش قابل تحمل میکند.
۲. لایه اخلاقی‑رفتاری:
انتظار واقعی، آییننامه عملی دارد. انسان منتظر، در تمام ساعات شب و روز مراقب اعمال، گفتار و حتی افکار خود است تا مبادا کاری کند که شایسته همراهی مولایش نباشد. این مراقبت دائم، او را به «ورع و محاسن اخلاق» (طبق حدیث پیشین امام صادق) میرساند.
۳. لایه اجتماعی‑مسئولیتی:
منتظر، در برابر جامعه خود مسئول است. او برای تحقق بخشی از عدالت و معنویتِ حکومت موعود، در حد توان میکوشد. سکوت در برابر ظلم یا کمک به گسترش فساد، با روحیه انتظار سازنده ناسازگار است.
در واقع، این انتظار، یک سیستم پویای تربیتی است که مؤمن را همواره در حال خودسازی، جامعهسازی و آمادگی برای ظهور نگه میدارد.
پیوند با نیمه شعبان:
تولد امام عصر(عج) آغاز تجلی این امید در تاریخ است. بنابراین، بهترین هدیه به ایشان در سالروز تولدشان، تجدید عهد برای انتظاری فعال و آگاهانه است. همانگونه که در زیارت امام حسین(ع) — که کاربر عزیز پیشتر اشاره کردند — میخوانیم: «بِضِيَاءِ نُورِكَ اهْتَدَى الطَّالِبُونَ إِلَيْكَ»، نور انتظار نیز ما را به سوی امام زمان(عج) رهنمون میکند.