فرهنگی

“اعتقاد ما فقط یک جمله نیست؛ یک سبک زندگی است. ✨

آیه‌ی نورانی قرآن می‌فرماید:

«الَّذِينَإِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ…»

ترجمه:همان کسانی که هرگاه در زمین به آنان قدرت بخشیدیم، نماز را برپا می‌دارند و زکات می‌دهند و امر به معروف و نهی از منکر می‌کنند…

(سوره حج،آیه ۴۱)

این آیه نشان می‌دهد: تمکین و قدرت، مسئولیت می‌آورد. مسئولیت در قبال خدا، خود و جامعه.

🔸 ما معتقدیم دنیا مزرعه‌ی آخرت است.

هر عملی،بذری است که می‌کاریم و روز قیامت، درو می‌کنیم.

پس نمی‌توان با توجیه"شادی لازم است” یا هر عبارتی، هر بذری را کاشت.

🔸 از نشانه‌های پایبندی واقعی به اعتقادات، پذیرش لوازم آن است.

مثلاًاگر به خدای “سبحان الله” اعتقاد داریم (که منزه از هر نقص است)، وقتی می‌گوید: «وَلِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ» (حج بر عهده‌ی مردم است - آل عمران/۹۷)، دیگر جای چون و چرا نیست.

حج یک فرمان الهی است؛یک نیاز روحانی اصیل. رسول خدا(ص) فرمودند: اگر کوه ابو قبیس طلا داشته باشی و انفاق کنی، به پاداش حج نمی‌رسی. (وسائل الشیعه، ج۸، ص۷۹)

⚠️ نکته مهم: این واجب، منافاتی با کمک به نیازمندان (در حد توان) ندارد. در موارد تعارض واقعی، تکالیف اهمّ (مثل انفاق بر واجب‌النفقه) مقدّم است.

اما قاعده‌ی کلی این است:

باید مراقب باشیم که"دوست داشتن” یک عمل مستحب، ما را از یک واجب بزرگ (مثل حج با وجود استطاعت) غافل نکند.

بیایید نه تنها در اعتقاد، که در تعهد عملی به لوازم آن هم پایدار باشیم.