آینده از آن ماست؛ وعدۀ تخلفناپذیر خدا
آینده از آن ماست؛ وعدۀ تخلفناپذیر خدا
در میانۀ یک مبارزۀ طولانی و فرسایشی، چه چیزی جلوی ناامیدی را میگیرد؟ سرباز در خط مقدم، دانشمند در آزمایشگاه، یک ملت در برابر تحریمهای چندینساله، همه به یک سوخت حیاتی نیاز دارند: امید به نتیجه. اما نه یک امید مبهم و خیالی؛ بلکه یک اطمینان قطعی به پیروزی. خداوند این اطمینان را در لوح تقدیر تاریخ حک کرده است. این یک وعدۀ شفاهی نیست؛ یک سند مکتوب و تخلفناپذیر است که در کتابهای آسمانی تکرار شده:
«وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ»
📖سوره انبیاء، آیه ۱۰۵
و به راستی، در زبور پس از تورات نوشتیم که زمین را بندگان شایستهام به ارث خواهند برد.
خداوند در این آیه تأکید میکند که این وعده نه فقط در قرآن، بلکه در تمام کتابهای آسمانی پیشین نیز ثبت شده است. «زبور» کتاب حضرت داود و «ذکر» به معنای تورات حضرت موسی است. پس این یک خبر واحد نیست؛ بلکه زنجیرهای از وعدههای الهی در طول تاریخ است که همگی به یک نقطه ختم میشود: آینده از آنِ صالحان است.
یکی از شگفتانگیزترین کارکردهای قرآن، این است که دائماً به انسان چشمانداز میدهد. کلام وحی، دایرة دید انسان را از حصار تنگ زمان حال فراتر میبرد؛ گاه او را به گذشتههای دور میبرد تا از سرنوشت پیشینیان عبرت گیرد و گاه به آیندههای روشن پرواز میدهد تا مقصد نهایی را به چشم ببیند. قرآن نقشهراه رسیدن به آن قلههای موعود است. خاصیت دیدن این چشماندازهای واقعی آن است که در اوج سختیها و مشکلات، به انسان قدرتی مضاعف میبخشد؛ درست مانند کوهنوردی خسته که با دیدن قله در افق، جانی دوباره میگیرد.