فرهنگی

نکات کلیدی جزء بیست و چهارم قرآن کریم 

با حرف های بیهوده ، جار و جنجال راه  نیندازید، تا با آن حقیقت را پایمال کنید. (غافر: 5)

2- دو شرط برای ورود به بهشت ایمان و عمل صالح است. (غافر: 40)

3- کسانی که در دنیا از ناحقی ها لذت برده و شادی می کنند؛ در قیامت عذاب می شوند. (غافر: 75)

4- خدا به پاس درستکاری بندگان، بدترین کارشان را نیست و نابود کرده و پاداششان را بر اساس بهترین کارشان می دهد. (زمر: 35)

5- آگاه باشید که در قیامت گوش، چشم و پوست بدنتان علیه شما شهادت می دهند. (فصلت: 20)

6- ای کسانی که با آلودگی به گناهان، به خودتان جفا کرده اید، از لطف خدا نا امید نشده و توبه کنید که خدا  همه گناهان را می آمرزد. (زمر:53)

7- قرآن برای مؤمنین، مایه راهنمایی و درمان و برای بی دین ها که گوششان سنگین است، نامفهوم، گویا از جایی دور صدایشان می زنند. (فصلت: 44)

8- در مقابل بدی با بهترین روش خوبی کن که دشمن را به دوست صمیمی تبدیل می کند. (فصلت: 34)

9- برخی وقتی عذاب خدا را می بینند، ایمان می آورند ولی این ایمان دیگر به دردشان نمی خورد و سرمایه عمرشان را باخته اند. (غافر: 84و85)

دعای روز بیست و چهارم ماه مبارک رمضان 

اللهمّ إنّی أسْألُکَ فیه ما یُرْضیکَ وأعوذُ بِکَ ممّا یؤذیک وأسألُکَ التّوفیقَ فیهِ لأنْ أطیعَکَ ولا أعْصیکَ یا جَوادَ السّائلین. 

🍃🪴خدایا من از تو میخواهم در آن آنچه تو را خوشنود کند و پناه مى برم بتو از آنچه تو را بیازارد واز تو خواهم توفیق در آن براى اینکه فرمانت برم ونافرمانى تو ننمایم اى بخشنده سائلان

در بیان عیب کسی شتاب نکن، که شاید خدا گناه او را بخشوده باشد و از گناه کوچکی که خود مرتکب شده‌ای آسوده خاطر مباش، که شاید به خاطر آن عذاب شوی…

📚 نهج‌البلاغه؛ خطبه ۱۴۰

به شما وصیت می‌کنم به:

خداترسی و این‌که دنیا را نخواهید حتی اگر شما را بخواهد! و بر چیزی از دنیا که از دست‌تان رفت غم نخورید و حق‌گو باشید و برای آخرت کار کنید و دشمن ظالم و یاور مظلوم باشید.

(نهج‌البلاغه، وصیت‌نامه حضرت علی علیه‌السلام در بستر شهادت)

🌌 شب باش؛ در پوشیدن خطای دیگران

شب، نه تاریکی است و نه سکوت؛ بلکه آغوشی است که زخم‌های ناپیدای انسان‌ها را می‌پوشاند. همان‌گونه که شب ستارگان را در دل تاریخی‌اش پنهان می‌کند، تو نیز خطاهای دیگران را نه با چشمِ خرده‌گیری، که با نگاهِ مِهر بپوشان. این رازِ “بخشش” است: پوشاندن عیب‌ها، نه برای نادیده‌گرفتن، که برای ساختن پلی به سوی اصلاح.  

🌍 زمین باش؛ در فروتنی

زمین، هرگز خود را بالاتر از ریشه‌های گمنامِ گلها نمی‌بیند. تو نیز چون زمین باش؛ در اوجِ دانش، سر به خاکساری گذار و در انبانِ وجودت، دانه‌های خِرد را پرورش ده. فروتنی، هنرِ شکستن آینه‌ی “خود بزرگ بینی” و دیدنِ جهان در چشم‌اندازی فراختر است.  

☀️ خورشید باش؛ در مهر و دوستی

خورشید، نه می‌پرسد چه کسی سزاوارِ گرمایش است و نه منتظرِ سپاس می‌ماند. نورش را بی‌قید می‌بخشد. تو نیز چنین باش: محبت را چون نوری بی‌پایان بتابان، حتی بر کسانی که سایه‌های سردِ بی‌تفاوتی را برگزیده‌اند. دوستیِ راستین، آتشِ نیازمندی نیست، که خورشیدِ بیمنت است.  

⛰ کوه باش؛ در هنگام خشم و غضب

کوه، خشمِ رعد را در سینه می‌گیرد، اما ریشه‌هایش را از خاکِ صبوری سیراب میکند. خشم تو نیز باید چون فورانِ آتشفشان نباشد که همه‌چیز را ویران کند، بلکه مانند کوه، استوار و حساب‌شده باشد. غضبی که از عدالت سرچشمه گیرد، نه ویرانگر است، نه سوزاننده؛ تنها مرزهای شرافت را پاس میدارد.  

🌊 رود باش؛ در سخاوت و یاری به دیگران

رود، هرگز نگهدارنده‌ی آب نیست؛ جریانش را بخشیدن است. تو نیز جاری باش: دستِ بخششت را پیش از آنکه نیازمند بگوید، دراز کن. سخاوت، تنها دادنِ مال نیست؛ دادنِ زمان، گوشِ شنوا، و نگاهِ پرازِ مِهر است.  

🌊 دریا باش؛ در کنار آمدن با دیگران

دریا، با همه‌ی گستردگی‌اش، شوریِ موجها و شیرینیِ ساحل را در هم می‌آمیزد؛ همانگونه که خداوند در قرآن فرمود: «وَ جَعَلْنَاکمْ شُعُوبًا وَ قَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا». تو نیز چون دریا باش: تفاوتهای انسانها را نه تهدید، که نشانه‌ای از حکمتِ آفرینش بدان. سازگاری با دیگران، به معنای نادیده‌گرفتن حق نیست، بلکه هنرِ حفظ اخوت اسلامی در پرتوِ آیه‌ی «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» است. همانگونه که دریا با طوفان‌ها میسازد، تو نیز در ناملایماتِ روابط، صبرِ ایوب پیشه کن .

💎 خودت باش؛ همانگونه که مینمایی…

اصالت در اسلام، نه خودنمایی است و نه سرکشی؛ بلکه اخلاص در عبادت و عمل است. نقابِ ریا و تظاهر را بشکن؛ چرا که هستیِ راستین تو، همان «عبدِ خالصِ خدا» بودن است؛ نه در پیچیدن در کمالاتِ دروغین، که در پیوند زدنِ قلب به ذکر خدا و پاهایت به مسیرِ حق. اصیل بودن، یعنی همانگونه زندگی کنی که در خلوتِ نمازت هستی؛ بی‌ترس از قضاوت مردم.