مقایسه ممنوع؛ هرکس باغ خودش را دارد!
گاهی که آدمها ما رو با بقیه مقایسه
میکنن، انگار یادشون میره هر کسی راه
خودش رو داره.
یکی زود میرسه، یکی دیرتر؛ یکی صدای
بلند داره، یکی آروم راه میره.
ولی هیچکدوم بیارزش نیستن.
واقعیتش اینه که ما آدمها مثل گلهای
یک باغیم؛ گلِ رز قرار نیست شبیه یاس
باشه و یاس هم خودش رو با لاله مقایسه
نمیکنه.
هر کدوم عطر خودش، زمان شکفتن خودش
و زیبایی مخصوص خودش رو داره.
آدم هم همینطوره.
وقتی ما رو با بقیه مقایسه میکنن،
شاید لحظهای دلگیر بشیم،
اما اگه یادمون بمونه که ارزش هر آدمی
توی متفاوت بودنشه، دیگه مقایسه،
اونقدر وزن و اهمیت نداره.
در نهایت، مهم اینه که مسیر خودتو بری،
با سرعت خودت، با سبک خودت؛
چون هیچکس قرار نیست نسخهی دیگری
باشه، حتی اگر دنیا مدام بخواد مقایست
کنه.