فرهنگی

#تلنگر

وقتی نیازهای معنوی افراد را نادیده گرفته می‌شود، ممکن است هر چیزی را که در مسیرشان قرار می‌گیرد، بی‌چون‌وچرا بپذیری—حتی اگر کاذب و سمی باشد. چرا که فطرتش چنین است.

بسیاری از معنویت‌ها، روابط و موقعیت‌ها در زندگی، در نگاه اول جذاب به نظر می‌رسند،

اما در عمق خود آسیب‌زننده و در نهایت به بی‌خدایی ختم می‌شوند.

#بلوغ_روانی و معنوی یعنی قدرت انتخاب آگاهانه، 

یعنی توانایی تشخیص بین آنچه که ارزشمند است و آنچه که فقط یک سراب است. 

افراد قبل از اینکه چیزی را بپذیرند، بپرسند: 

آیا این راه مرا به خدا میرساند؟ آیا این برای من مفید است یا فقط در لحظه، نیازم را تسکین می‌دهد؟

 مراقب باشم از چه لیوانی می‌نوشیم، 

بعضی زهرها در جام‌های زیبا سرو می‌شوند.

در وادی عشق و انتظار، آنچه سزاوارِ طلب است، نه نگاهِ حسرتبار ما به قله‌های جلالتِ حضرتش، که اشتیاقِ نگاهِ الطاف‌آمیز اوست به این دلدادگان خاکی. چه زیبا سروده‌اند در نوای سوزناک ندبه: «وَ انظُر إِلَینَا نَظرَةً رَحِیمَةً»! این است نهایتِ آرزویِ سالکانی که در محرابِ انتظار، به جای اصرار بر دیدنِ جمالِ موعود، در پی آنند که آینه‌وار، انعکاسِ نورِ نظرِ او شوند.  

آری، آن امامِ همام که مشرقِ انوارِ الهی است، بر همه‌چشم دارد، اما چه تفاوت است میان دیدنِ ظاهری و نگریستنِ از سرِ رحمت؟ همان تفاوتی که میان آفتابِ بی‌رخنه بر بیابان‌هاست با قطره‌اشکی که بر گلوی غنچه‌ای می‌چکد و جان می‌بخشد. ما نه در پی نگاهِ عادی، که طالبِ لحظه‌ای از آن تأملِ ویژه‌ایم که دل‌های غبارگرفته را صیقل دهد و هستی را به شکوفه‌های معنویت آراسته کند.  

اینجا سخن از تحوّلی است در نگاهِ منتظر؛ نه نگاهِ حسرت به افق‌های دور، که پاک‌سازیِ آینه‌ی دل تا شایسته‌ی تجلّیِ انوارِ آن یگانه‌ی دوران شود. دعایِ «نَظرَةً رَحِیمَةً» فریادی است از ژرفایِ جانِ عارفانی که می‌دانند: توفیقِ دیدار، نه در پرتوِ چشمانِ جسم، که در روشناییِ دل‌هایی حاصل می‌شود که چون شمع، پیش از آنکه ببینند، سوخته‌اند تا نورِ محبوب در آنها تابیدن گیرد.  

پس بیایید نه به تماشایِ قله‌ها بنشینیم، که خویشتن را به دامنه‌هایی برسانیم که نگاهِ کریمانه‌ی او، چون بارانِ رحمت، بر جان‌های عطشانمان جاری شود. این است هنرِ انتظار؛ ساختنِ خویش به مثابه‌ی آینه‌ای که اگر امروز، گردِ غربت بر آن نشسته، فردا با نسیمِ ظهور، چنان درخشان شود که تصویرِ یار را در خود بیابد…

#تلنگر

وقتی نیازهای معنوی افراد را نادیده گرفته می‌شود، ممکن است هر چیزی را که در مسیرشان قرار می‌گیرد، بی‌چون‌وچرا بپذیری—حتی اگر کاذب و سمی باشد. چرا که فطرتش چنین است.

بسیاری از معنویت‌ها، روابط و موقعیت‌ها در زندگی، در نگاه اول جذاب به نظر می‌رسند،

اما در عمق خود آسیب‌زننده و در نهایت به بی‌خدایی ختم می‌شوند.

#بلوغ_روانی و معنوی یعنی قدرت انتخاب آگاهانه، 

یعنی توانایی تشخیص بین آنچه که ارزشمند است و آنچه که فقط یک سراب است. 

افراد قبل از اینکه چیزی را بپذیرند، بپرسند: 

آیا این راه مرا به خدا میرساند؟ آیا این برای من مفید است یا فقط در لحظه، نیازم را تسکین می‌دهد؟

 مراقب باشم از چه لیوانی می‌نوشیم، 

بعضی زهرها در جام‌های زیبا سرو می‌شوند.

در دل شب‌های جمعه، قلب‌های مؤمنان به سمت آسمان می‌تپد. این شب، شبی است که در آن، دعاها به آسمان می‌روند و امیدها در دل‌ها زنده می‌شوند. 

  این شب، ما به یاد می‌آوریم که چگونه در تاریکی‌ها، نور هدایت و رهبری او می‌تواند راه را برای ما روشن کند. 

هر شب جمعه، فرصتی است برای تجدید عهد با امام زمان (عج) و یادآوری این حقیقت که ما در انتظار ظهور او هستیم. انتظار، نه تنها یک حالت روحی، بلکه یک حرکت عملی است. ما باید در این شب‌ها، با دعا و نیایش، خود را برای ظهور آماده کنیم و با عمل به آموزه‌های اهل بیت (ع)، به تحقق آن وعده الهی نزدیک‌تر شویم.

در این شب، با دل‌های پاک و نیت‌های خالص، دعا می‌کنیم که خداوند ما را از یاران وفادار آن حضرت قرار دهد. ما به او می‌گوییم که در این شب، در کنار ماست و ما را در مسیر حق و حقیقت هدایت می‌کند. 

بیایید در این شب جمعه، با هم عهد کنیم که در انتظار ظهور، نه تنها دعا کنیم، بلکه با عمل خود، زمینه‌ساز ظهور آن بزرگوار باشیم. با محبت، همدلی و خدمت به یکدیگر، می‌توانیم نشانه‌هایی از آن دوران نورانی را در زندگی‌مان به نمایش بگذاریم. 

امیدواریم که در این شب مبارک، دعاهای ما مستجاب شود و دل‌های ما با نور ایمان و محبت به اهل بیت (ع) روشن گردد. بیایید با هم، در این شب زیبا، به یاد مهدی موعود (عج) و وعده‌های الهی‌اش، دل‌هایمان را به هم پیوند دهیم و در انتظار آن روز روشن، با هم گام برداریم.

تعادل و هماهنگی گفتار و رفتار 

  یکی از نکات مهم در تربیت فرزند، هماهنگی میان ظاهر و باطن والدین است.

  اگر در حضور دیگران یک‌جور رفتار کنیم و در خلوت رفتاری دیگر داشته باشیم، فرزندانمان این تناقض را متوجه می‌شوند و خودشان هم همین شیوه را در زندگی به کار خواهند برد.

 تربیت صحیح یعنی اینکه رفتار ما در همه شرایط یکسان و صادقانه باشد.

 یکی از مشکلات رایج در تربیت، افراط و تفریط است. رشد یک‌جانبه باعث می‌شود کودک در برخی زمینه‌ها قوی شود اما در سایر ابعاد ضعف داشته باشد.

👦 یک کودک باید:

💐 معنوی گرا و خداجو باشد

📚 درس بخواند (اما نه بیش از حد!)

🎮 تفریح و بازی کند

📖 مطالعه آزاد داشته باشد

🎨 به هنر و خلاقیت بپردازد

🤝 در فعالیت‌های اجتماعی شرکت کند

اگر همه جنبه‌های زندگی او را فدای درس خواندن کنیم، شخصیت متعادلی نخواهد داشت.

 موفقیت واقعی یعنی این‌که کودک در کنار درس، از نظر اخلاقی، تربیتی، اعتقادی و اجتماعی نیز رشد کند.