فرهنگی

اثر وضعی گناه بر زندگی فردی و اجتماعی

نکته‌ دیگر اینکه؛ بسیاری از گناهان ما در دنیا اثر وضعی دارد؛ بسیاری از گناهان هم اثر وضعی فردی دارد، یعنی اگر کسی به پدر و مادرش بی‌ادبی کند و ناسزا بگوید مورد عاق آنان قرار می‌گیرد و مشکلاتی برای او ایجاد می‌شود؛ اگر به برادرش بی‌احترامی کند عمرش کوتاه می‌شود؛ به کسی ظلم کند اتفاق بدی برای او می‌افتد؛ «وَمَا أَصَابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُو عَنْ كَثِيرٍ». مصیبتی برای شما رخ نمی‌دهد؛ مگر به خاطر کردار خودتان و البته اینکه خداوند از بسیاری از این گناهان درمی‌گذرد.

البته افراد زیادی هم هستند که خلاف فرمان خدا عمل می‌کنند و زندگی مرفهی هم دارند که مشمول سنت‌های دیگر الهی مانند املاء و استدراج و … می‌شوند، اما بسیاری از اوقات گرفتاری‌های ما به خاطر گناهان است؛ امیرمؤمنان(ع) فرمودند: یک کلمه، چه بسا سخنی که یک نعمت را گرفته و یک بدبختی به همراه می‌آورد. این جمله مستند قرآنی هم دارد؛ «وَقَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا ۗ سُبْحَانَهُ ۖ بَلْ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ كُلٌّ لَهُ قَانِتُونَ». گفتند: خداوند فرزند گرفته است و خدا فرموده است، این چه سخن زشتی است. «تَكَادُ السَّمَاوَاتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْ فَوْقِهِنَّ..»؛ نزدیک است آسمان‌ها از زشتی این سخن فرو بپاش؛ سه کلمه بیشتر نیست ولی نزدیک است آسمان‌ها فرو بپاشد. برخی گناهان اثر وضعی فردی و برخی اثر اجتماعی دارد.

یکی از اصحاب امام صادق(ع) نقل کرده است که به حضرت گفتم: من خطاب به یک فرد ضعیف‌الحالی که قصد رفتن حج داشت گفتم نمی‌خواهد بروی؛ فرمودند؛ جا دارد به خاطر این سخن یکسال بیمار شوی و بیمار شد؛ زیرا حج واجب خداست؛ یکی از گناهانی که اثر وضعی در زندگی دنیا دارد، گناهان زبان است و از مهمترین گناهان زبان، دروغ بستن به خدا و دین اوست.

برخی گناهان هم اثر وضعی اجتماعی دارد؛ اقوامی مانند لوط و صالح و … به خاطر گناهان اجتماعی مبتلا به عذاب شدند؛ مثلا به خاطر پی‌کردن یک شتر. بزرگترین گناه این بود که خلیفه خدا، امیرمؤمنان(ع) غصب خلافت شوند؛ حضرت پنج سال حکومت کردند و مردم هم ایشان را به عنوان حجت خدا و امام قبول نداشتند، با این حال به گفته احمد بن حنبل، رفاه حاکم شد تا جایی که در کوفه کسی نبود که گرسنه باشد؛ سه جنگ علیه او راه انداختند، ولی باز وضع مردم خوب بود و اگر این روند با آمدن امام حسن(ع) و امام حسین(ع) و … امتداد می‌یافت، دنیا گلستان می‌شد و شبیه حکومت حضرت مهدی(عج) که گفته شده است، مؤمن اگر بخواهد فقیری پیدا کند که به او صدقه بدهد، کسی را نخواهد یافت.

در حکومت مهدی ما نقطه ویرانی باقی نمی‌ماند؛ مگر اینکه آباد شود؛ خب این چه ارتباطی به بحث امام مجتبی(ع) دارد؟ در سقیفه عده‌ای گفتند؛ یک امیر از ما و یک امیر از شما و امام صادق(ع) فرمودند: نتیجه این حرف آنان این شد که:ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ

سخنان دقیق علامه مصباح یزدی (ره): 

هر کس حرفی بزند، می گویند این خلاف نظام است، #تضعیف نظام است.

_کدام نظام_⁉️

*مگر نظام، مساوی با دولت است❓

مگر نظام، مساوی با چند تا وزیر است❓

مگر نظام، مساوی با چند تا کارمند است❓

*نظام اسلامی که ما می گوییم، یعنی نظام ولایت فقیه! براساس قوانین اسلامی!

آن نظام است!

*اسلامی بودن نظام به این است که در رأسش ولی فقیه، نایب امام زمان باشد و اوامر او اطاعت شود.

کودک‌کش‌ها ادعای ریاست بر دنیا را دارند

در حال حاضر چه کسانی در دنیا می‌گویند ما رییس هستیم؟ اگر میلیاردها دلار به ما بدهند، حتی به یک بت‌پرست، هندو و بودا که در ازای آن یک بچه را گرسنه نگه داریم تا بمیرد حاضر نمی‌شویم و می‌گوییم ما تحمل نداریم و اگر بیشتر هم بدهند این کار را نمی‌کنیم ولی الان در فلسطین چه می‌کنند؟ چقدر کودک در اثر گرسنگی مرد. دنیا به اینها می‌گوید طرفدار حقوق انسانیت؛ که انشاءالله خدا خبر نابودی و خواری و ذلت صهیونیست‌ها و حامیان آنان را بدهد؛ دنیا به چنین روزی افتاده است.

جنایتکاران رئیس و طرفدار انسانیت شده‌اند؛ فسادی که در اثر ظلم به اهل بیت(ع) عالم را گرفته است تصور کردنی نیست؛ نه فقط این تأثیر در قرون اولیه بود؛ بلکه بعدها هم اثر گذاشت و حجاج‌ها آمدند و خون‌ها ریختند؛ اینها به کنار، ریختن خون امیرمؤمنان(ع) اثر وضعی داشت؛ حضرت زهرا(س) فرمودند: اگر شوهرانتان گذاشته بودند که امیرمؤمنان(ع) به خلافت رسیده بودند، برکت از آسمان و زمین بر شما نازل می‌شد؛ یعنی دنیای شما آباد می‌شد؛ فرمودند؛ قرار بود از شتر خلافت شیر بدوشید و حالا خون می‌خورید و دنیایتان هم خراب شد و به استقبال فقر، جنگ و کشتار بروید.

بنابراین غصب خلافت امیرمؤمنان(ع) و قتل ایشان و شهادت حضرت زهرا(س) آثار وضعی بسیاری بر جامعه گذاشت؛ امام مجتبی(ع) را ببینید که چقدر برای خدا عزیز است؛ خطاب به معاویه فرمودند: ای معاویه قسم به خدا که تو می‌دانی که خلافت برای من و اهل بیت(ع) است و بر تو و خاندانت حرام است؛ به خدا قسم اگر پیدا می‌کردم کسانی را که دو ویژگی داشته باشند؛ یکی اهل صبر باشند و دیگری معرفت به حق من داشته باشند و من را امام واجب‌الاطاعه بدانند با تو صلح نمی‌کردم. نداشتن یاور به تصریح امام مجتبی(ع) از حکمت‌های این صلح بوده است.

امام مجتبی(ع) فرمودند: اگر مردم با من بیعت می‌کردند و مرا یاری می‌دادند آسمان برای آنان باران می‌بارید و زمین برکاتش را بر آنان آشکار می‌کرد؛ اینها برای اینکه راحت زندگی کنند، من امام زمانشان را، یاری نکردند و خیلی‌ها از معاویه رشوه گرفتند و تسلیم او شدند؛ ولی زندگی آنان بدتر شد. چه بسا این مطلب در مورد هر دوازده امام باشد. یکی از مظلومیت‌های امام حسن مجتبی(ع) قبر مطهر ایشان در بقیع و در دل آفتاب است و زائر ندارد؛ امیدواریم این غربت و مظلومیت به دست حضرت بقیت‌الله(عج) خاتمه یابد.

امام سجاد(ع) در توصیف امام حسن مجتبی(ع) عرض کنم؛ کان الحسن بن علی بن ابیطالب(ع) اعبد الناس ….؛ امام حسن(ع) عابدترین و زاهدترین مردم در زمان خود بود و زمانی که به حج می‌رفت پیاده می‌رفتند؛ وقتی یاد مرگ و قبر می‌افتاد گریه می‌کرد. یاد عبور از صراط و عرضه اعمال بر خدا می‌افتاد گریه می‌کرد؛ امام مجتبی(ع) به ما آموختند که آخرت هدف اصلی انسان است و ما یاد بگیریم که به سفر آخرت خودمان توجه کنیم.

بلوغ یعنی توانایی گفتن این جمله:

«ممکن است زمانی این‌گونه فکر می‌کردم؛

اما امروز می‌توانم جور دیگری ببینم.»

و شاید این، یکی از سالم‌ترین شکل‌های «به‌روزرسانی خود» باشد. 🌱در روانشناسی، این مفهوم با «انعطافپذیری شناختی» گره خورده است؛ یعنی توانایی مغز برای شکستن الگوهای قدیمی و ایجاد مسیرهای عصبی جدید.

وقتی شما میپذیرید که دیدگاهتان مطلق نیست، در واقع بر «سوگیری تأیید» غلبه کردهاید (تمایل مغز به جستجوی شواهدی که باورهای قبلی را تأیید میکند). این یعنی شما به جای دفاع از «منِ» دیروز، به دنبال حقیقت امروز هستید. این فرایند، قلب تپنده «ذهنیت رشد» است؛ جایی که آدمی باور دارد شخصیت و افکارش میتواند در گذر زمان ارتقا یابد، نه اینکه در بتُنی از تعصب خشک شود.

بلوغ، پایان یک مسیر نیست؛ تسلط بر هنرِ دست کشیدن از نقشههایی است که دیگر راهنما نیستند. این همان «بهروزرسانی خود» است؛ نسخهای از زیستن که در آن هویت، نه یک بنای سنگی، که رودخانهای جاری است. 🌱