امام هادی علیه‌السلام:«اُذْکُرْ حَسَراتِ التَّفْریطِ بِأَخْذِ تَقْدیمِ الْحَزْمِ.»
حسرت و پشیمانیِ کوتاهی در انجام کارها را به یاد آور و با تصمیم جدّی و تدبیر، جبران کن.
بحارالأنوار، ج ۷۸، ص ۳۷۰
دعاهایی که بی‌تردید به اجابت می‌رسند
رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله: «ثَلاثُ دَعَواتٍ مُستَجاباتٌ لا شَکَّ فیهنَّ: دَعْوَةُ المَظْلومِ، وَ دَعْوَةُ المُسافِرِ، وَ دَعْوَةُ الوالِدِ عَلی وَلَدِهِ.»
سه دعا بدون تردید مستجاب می‌شود: دعای مظلوم، دعای مسافر و دعای پدر برای فرزندش.
بحارالأنوار، ج ۷۴، ص ۸۴
امیر مؤمنان علی علیه‌السلام: «ثَلاثٌ لایُسْتَحْیی مِنْهُنَّ: خِدْمَهُ الرَّجُلِ ضَیْفَهُ، وَ قِیامُهُ عَنْ مَجْلِسِهِ لِأَبِیهِ وَ مُعَلِّمِهِ، وَ طَلَبُ الْحَقِّ وَ إِنْ قَلَّ.»
سه چیز است که نباید از آن شرم کرد:
_خدمت کردن مرد به مهمانش،
_برخاستن از جای خود به احترام پدر و معلم،
_و طلب حق، هرچند اندک باشد.
مستدرک الوسائل ، ج 16 ، ص
امام جواد علیه‌السلام در روایتی، به پیامد اخلاقی تأیید و تحسین رفتار نادرست اشاره می‌کنند.
امام جواد علیه‌السلام: «مَنِ اسْتَحْسَنَ قَبیحاً کانَ شَریکاً فیهِ.»
هر کس کار زشتی را تحسین و تأیید کند، در گناه آن شریک است.
کشف الغمّه، ج ۲، ص ۳۴۹
ابو بصیر گوید: بر امام صادق ـ علیه‌السلام ـ وارد شدم و گفتم: فدایت شوم؛ شیعیان می‌گویند: «رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ، باب علم و دانش به علی علیه‌السلام آموخت که از هر بابی هزار باب باز می‌شود؟» (معنی این چیست؟)
حضرت فرمود: ای ابامحمد، به خدا قسم رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ هزار باب علم به علی ـ علیه‌السلام ـ آموخت که از هر باب هزار باب گشوده می‌شود (معنی این حدیثی که شیعه آن را نقل می‌کنند درست است و صحیحش این است که رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ هزار باب به علی ـ علیه‌السلام ـ آموخت نه یک باب).
گفتم: به خدا؛ علم و دانش این است (نه آنچه بعضی‌ها ادعا می‌کنند).
حضرت فرمود: بله، این علم و دانش است نه آن. [۱]
۲_ ابوابصیر گوید: خدمت امام صادق ـ علیه‌السلام ـ رسیدم، و عرض کردم قربانت گردم، از شما پرسشی دارم، آیا در اینجا کسی (نامحرم) هست که سخن مرا بشنود؟
امام صادق ـ علیه‌السلام ـ پرده‌ای را که در میان آنجا و اطاق دیگر بود، بالا زده و آنجا سر کشید، سپس فرمود: ای ابامحمد؛ هر چه می‌خواهی بپرس.
عرض کردم: قربانت گردم، شیعیان شما حدیث می‌کنند که: «پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلم به علی علیه‌السلام باب علم آموخت که از آن هزار باب علم گشوده می‌شود؟»
حضرت فرمود: ای ابامحمد؛ پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلم ـ به علی علیه‌السلام هزار باب از علم آموخت که از هر باب آن هزار باب گشوده می‌شود (مانند جزئیات و مصادیقی که بر قواعد کلی منطبق می‌شود).
عرض کردم: به خدا؛ که علم کامل و حقیقی همین است.
امام ـ علیه‌السلام، ساعتی (برای اظهار تفکر) به زمین اشاره کرد، و سپس فرمود: آن علم است ولی علم کامل نیست.
سپس فرمود: ای ابامحمد؛ همانا «جامعه» نزد ما است، اما مردم چه می‌دانند که جامعه چیست؟ [۲]
۳- یونس بن رباط گوید: من و کامل خدمت امام صادق علیه‌السلام رسیدیم، کامل به حضرت صادق ـ علیه‌السلام عرض کرد: قربانت شوم، فلان شخص حدیثی روایت می‌کند.
فرمود: چه می‌گوید؟
عرض کرد: او گفت: «رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله و سلم ـ در روز وفاتش به علی علیه‌السلام ـ هزار باب حدیث کرد و هر باب کلید هزار حدیث بود که جمعاً یک میلیون باب می‌شده».
فرمود: آری چنین بود.
پرسیدم: قربانت آن باب ها برای شیعیان و دوستان شما ظاهر شد (از آن علوم آگاه گشتند؟)
فرمود: ای کامل؛ یک باب یا دو باب آن ظاهر گفت.
پرسیدم: قربانت شوم، بنابراین از یک میلیون باب از فضل شما جز یک یا دو باب روایت نشده است.
فرمود: توقع دارید که شما از فضل ما چه اندازه روایت کنید؟ شما از فضل ما جز یک الف غیر متصل نمی‌توانید روایت کنید. [۳]
[۱] بصائر الدرجات: ۸۶؛ بحار الأنوار: ج ۲۶، ص ۲۹-۳۳.
[۲] اصول کافی: ج ۱، ص ۳۴۴-۱.
[۳] اصول کافی: ج ۲، ص ۶۲-