فرهنگی

🔰امام صادق(ع):

سرآمد و #آقای_کارها، سه چیز است:

1️⃣ #انصاف داشتن با مردم، به طورى كه آنچه را براى خود مى‌پسندى، همانندش را براى مردم نيز بپسندى. 

(إِنْصَافُ النَّاسِ مِنْ نَفْسِكَ حَتَّى لَا تَرْضَى بِشَيْ‌ءٍ إِلَّا رَضِيتَ لَهُمْ مِثْلَهُ)

2️⃣ #مواسات_مالى با برادر دينى

(مُوَاسَاتُكَ الْأَخَ‌ فِي الْمَالِ)

3️⃣ #ذكر_خدا در همه حال:

البته اين ذکر، تنها به گفتن اذکاری مانند «سبحان اللّٰه و الحمدللّٰه‌ و لا إله إلّا اللّٰه و اللّٰه أكبر» نيست؛ بلكه به اين نيز هست كه فرامین الهی را انجام بدهی و آنچه خدا نهی کرده، ترک کنی.

(ذِكْرُ اللَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ لَيْسَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ فَقَطْ وَ لَكِنْ إِذَا وَرَدَ عَلَيْكَ شَيْ‌ءٌ أَمَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ أَخَذْتَ بِهِ أَوْ إِذَا وَرَدَ عَلَيْكَ شَيْ‌ءٌ نَهَى اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَنْهُ تَرَكْتَهُ‌)

📚الکافی، ج۲، ص۱۴۴؛ الأمالي(للمفيد)، ص۱۹۳؛ الأمالي(للطوسي)، ص۶۸۰؛ الخصال، ج۱، ص۱۳۲.

 کسی به اشتباه انتقام رهبری را با قیمت پوشک در جمله ای مقارن کرده؛ توبیخ او با کارهای سخیف ، مصداق کجروی است. 

 این هرگز سرعت و سبقت در صراط مستقیم انقلاب اسلامی نیست. 

در اصل ۳۹ قانون اساسی آمده: 

«هتک حرمت و حیثیت كسی كه به حكم قانون دستگیر، بازداشت ، زندانی یا تبعید شده، به هر صورت كه باشد #ممنوع و #موجب_مجازات است». 

کسی که هیچ حکم قانونی برایش صادر نشده، به طریق اوْلیٰ، هتک حرمتش جایز نیست و حتی مجازات دارد! 

روایات اسلامی و تعالیم اخلاقی در اینباره بسیار است. 

این کجروی ها نه فقط خلاف اخلاق و قانون که مضرّ به جریان انقلاب و لکه ناجور در بعثت پاکیزه خیابان است. 

کسانی که دستشان می رسد منع کنند.  

چه بسیار حرف حقی که با روش باطلی، زمین خورده و مردم را منزجر کرده؛ و چه بسا باطل آراسته ای که فریب داده و فراگیر شده است!

رهبر شهید: «زندگی پیغمبر را میلی‌متری باید مطالعه کرد.»

«من يك‌وقت به بعضى دوستان گفتم زندگى پيغمبر را ميليمترى بايد مطالعه كرد. هر لحظه‌ى اين زندگى يك حادثه است؛ يك درس است؛ يك جلوه‌ى عظيم انسانى است؛ تمام اين بيست و سه سال همين‌جور است. جوانهاى ما بروند تاريخ زندگى پيغمبر را از منابع محكم و مستند بخوانند و ببينند چه اتفاقى افتاده است.»

[بیانات رهبر شهید در ديدار مسئولان نظام به مناسبت مبعث حضرت رسول اعظم (ص)، 9/5/1387.]

🔺پس از دوران شکوه و قدرت #یوسف‌(ع) در مصر، که بنی‌اسرائیل به برکت تدبیر او طعم عزت و حاکمیت را چشیده بود، دوباره ورق برگشت.

با رحلت یوسف(ع)، قدرت بار دیگر به دست فرعونیان کینه‌توز افتاد؛ همانانی که از عصر یوسف، زخمی بر دل داشتند.

🔺طبیعی بود که این کینه دیرینه را بر سر بنی‌اسرائیل خالی کنند؛ و کردند، آن هم به خشن‌ترین شیوه. یوسف(ع) هم این بدبختی را در وصیتش به بنی اسرائیل پیشبینی کرده بود. (مطالعه روایت)

🔺#استکبار_فرعونی، سیاستی دقیق و حساب‌شده برای شکستن روحیه و هویت بنی‌اسرائیل در پیش گرفته بود: آنها را به فرودست‌ترین کارها واداشتند، کارهایی پُرمشقت. عملا بنی‌اسرائیل زیر دست فرعونیان بوده و تنها کارهای سنگین و سخت را انجام می‌دادند. (رک: مجمع البیان، ج1، ص226).

🔺به هیچ وجه به بنی‌اسرائیل، اجازه ورود به عرصه‌ی صنعت، نظام #تکنولوژی و #فناوری داده نمی‌شد؛ نه آهنگری، نه نجاری و نه معماری. چرا؟

🔺چون فرعونیان می‌ترسیدند اگر بنی‌اسرائیل آهنگری بیاموزد، ممکن است روزی مخفیانه شمشیری برای #مبارزه بسازد؛ اگر نجاری بلد شود، شاید ابزاری برای #مقاومت فراهم کند؛ و اگر معماری بداند، شاید روزی بنایی مستقل و مقتدر بسازد. 

(ر.ک: البدایة و النهایة، ج۱، ص۲۳۷)

🔺آنها بنی‌اسرائیل را به کارگرانی ساده، بی‌مهارت و فرودست تبدیل کردند؛ تا هم زجرشان دهند و هم هیچ روزنه‌ای برای بازگشت قدرت در میانشان باقی نگذارند. 

🔺چنان‌که در روایات آمده است، حتی #مادر_موسی‌(ع) وقتی خواست گهواره‌ای برای فرزندش بسازد، در میان بنی‌اسرائیل یک نجار نیافت! لذا مجبور شد به سراغ نجاری از قوم فرعون برود. (بحار، ج13، ص54)

این یعنی نظام فرعونی به‌طور کامل، هرگونه «ظرفیت فنی» را از آنان سلب کرده بود.

🔺این الگو، همان است که امروز #استکبار_جهانی در برابر ملت‌ها به‌ویژه ملت ایران دنبال می‌کند. همان‌طور که فرعون می‌گفت: «شما نباید صنعت و قدرت یاد بگیرید»، امروز قدرت‌های جهانی نیز می‌گویند: «شما حق ندارید به #فناوری_هسته‌ای، #موشکی، نانو یا بیوتکنولوژی دست یابید». چرا؟ چون می‌دانند علم، «#قدرت» است؛ همان حقیقتی که رهبر انقلاب بارها فرموده‌اند: «العلمُ سُلطانٌ».

🔺استکبار از ملتی که طعم عزت و حاکمیت را چشیده، وحشت دارد. از این‌رو، هم با #تحریم_اقتصادی فشار می‌آورد و هم با #تحریم_علمی؛ چون می‌خواهد جامعه‌ی ما را به همان وضع بنی‌اسرائیلِ پس از یوسف بکشاند: ملتی بی‌رمق، بی‌قدرت و صرفاً مصرف‌کننده.

🔺اما تجربه تاریخ به ما هشدار می‌دهد:

اگر در علم و فناوری و مدیریت دست بسته بمانیم، اگر قدرتمند نباشیم، دوباره در همان مدار ذلت فرعونی خواهیم افتاد. و اگر راه یوسف‌ها و موسی‌ها را ادامه دهیم، هرگز استکبار توان زمین‌گیر کردن ما را نخواهد داشت.

🔺و عجیب اینکه برخی امروز که سالیانی جزو #مسئولین_بلندپایه این کشور بوده‌اند، عملا میخواهند همان نسخه‌ای را برای ملت تجویز کنند که #استکبار_فرعونی میخواهد، هسته‌ای را بدهیم برود نمی‌ارزد و…، درحالیکه استکبار میخواهد همه داشته‌هایت را بگیرد، نه همین تنها.

🔺و جالب اینکه خود سالیانی همین نسخه‌ها را با #عناوین_فریبنده به ملت قالب کردند و امروز دیگر برای همگان توخالی بودن آن نسخه‌ها آشکار شده و حتی نخبگانی از همان طیف، به شدت زیر میز چنین نسخه‌هایی زده‌اند.

امروز کُندروی خطرناک تر از تُندروی است! 

• در فضای سیاسی ما «کُندرو» برچسب نشده، اما سالهاست به جا و بی جا برچسب تندرو استفاده می شود.  

قرآن به عکس، کُندروی را هشتگ می کند:

«وَ إِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَيُبَطِّئَنَّ… 

یقیناً گروهی از شما کُندرو هستند»! 

خصوصیت قرآنی اینها چنین است: آسیب های جنگ را وجه مشروعیتِ کُندروی خود می کنند و می گویند: خدا به من لطف داشت که با مجاهدین حاضر نبودم!( آیه ۷۲ نساء) 

در ایران ما این تیپ بین مسئولیت های دولتی و حاکمیتی و برخی مطبوعات و رسانه های وابسته بدانها توزیع شده است! بالتبع جای مردم هم سخن می گویند. 

«اگر هزینه های جنگ را می دانستیم، غنی سازی را میدادیم بره»! 

«خواهان انتقام رهبریم اما قیمت پوشک…» 

و… 

در خبرها هر دم از این باغ بری می رسد! 

• چرا اینها خطرناکترند؟! 

نه فقط به خاطر خیانت به آرمانها! 

به خاطر ضربه به منافع ملی و حقوق ملت!

اگر جنگهای پیامبر(ص)،«جهاد ابتدایی» بود، جنگهای ما همه «دفاعی» است! 

مقابل تجاوزی که قصدش حتی بیشتر از براندازی بوده و تجزیه ایرانْ جان را نشانه گرفته بود، ببینید این ادبیات بدیم بره چه می کرد؟! 

• واقع بینی در امور سیاسی _نظامی نشان می دهد: گاهی سرعت و تندی به احتیاط نزدیک تر است و گاهی صلاح در تأخیر انداختن و درنگ کردن است. 

تُندروهای دیروز ( که نوعاً الان کُر کُندروی در جناح های سیاسی شده اند) در حدود ۴۰سال رهبریِ قائد شهید، چندین بار می خواستند ما را بی جا وارد جنگ با آمریکا کنند! در جنگ کویت،(وقتی صدام را خالدبن ولید می خواندند)، در جنگ عراق و افغانستان و…

اما رهبر شهید این مواجهه حتمی را تا وقتی مناسب، تأخیر انداخت تا در عقلانیت بین المللی، دفاع از خود تلقی شود و هم دوره ایران قویِ موشکی باشد؛ تا نتیجه ای که می بینیم رقم بخورد.

در این روزها که سرعت و تندی برای «پایان بندی عزتمند جنگ» بهتر از کُندی و تعلل است؛ این قماش حالت «نه جنگ نه صلح» را با کُندی خود ابقاء می کنند! یا بازنده نظامی را در دیپلماسی برنده می کنند! 

«مسئولینِ تأمین تاب آوری مردم» وقتی خود بی تابی کنند و به جای سرعتِ اقدامات (عملیاتی و دیپلماسی) برای «پایان بندی بازدارنده»، با کُندروی فقط آمار اصابت ها و آسیب ها را فهرست کنند و تمثال آیه ۷۲نساء شوند، مردم شکایت کجا برند؟!

• امیرالمومنین(ع) بهترین مدیر و هم سردار خود را دقیقاً با توازن همین دو مفهوم ستود.  

درباره مالک اشتر فرمود:

 فَإِنَّهُ مِمَّنْ… وَ لَا بُطْؤُهُ عَمَّا الْإِسْرَاعُ إِلَيْهِ أَحْزَمُ، وَ لَا إِسْرَاعُهُ إِلَى مَا الْبُطْءُ عَنْهُ أَمْثَلُ: 

او از افرادى نيست كه كُندى كند جايى كه شتاب دورانديشانه تر است، و شتاب نمايد جايى كه كُندى لازم تر است».(نامه ۱۳)