فرهنگی

تو داری مهم‌ترین «قوت» را می‌سازی؛ نسلی که پرچم را زمین نگذارد

06 اسفند 1404 توسط صفيه گرجي

تو داری مهم‌ترین «قوت» را می‌سازی؛ نسلی که پرچم را زمین نگذارد 

از تکرار قصه‌گفتن و تربیت فرزند خسته شده‌ای، اما امشب هم با حوصله برایش از شجاعت و غیرت شهدا می‌گویی. تو در حال ساختن مهم‌ترین «قوت» هستی: نسلی که پرچم را زمین نگذارد.

 

وقتی بقیه سر کلاس چرت می‌زنند، تو تمام حواست به درس است تا یک متخصص درجه یک شوی. یک متخصص متعهد، یک موشک نقطه‌زن در جنگ آینده است.

 

رهبر معظم انقلاب می‌فرمایند: «امروز حفظ جمعیت جوان کشور یکی از ابزارهای قوت است… از کسب علم، مهارت.» قوت در تربیت نیروی انسانی، مهم‌ترین سرمایه هر کشور است. تو با صبر در تربیت فرزند، با تلاش برای کسب علم و مهارت، با انتقال ارزش‌ها به نسل بعد، داری قوی‌ترین سپر دفاعی کشور را می‌سازی. این شاید پنهان‌ترین، اما ماندگارترین نوع قوت باشد.

 

هر ریال برای کالای ایرانی، یک فشنگ در خشاب اقتصاد

06 اسفند 1404 توسط صفيه گرجي

هر ریال برای کالای ایرانی، یک فشنگ در خشاب اقتصاد

در فروشگاه، بین جنس خارجی شیک و ایرانی معمولی، کدام را برمی‌داری؟ انتخاب تو یک تصمیم اقتصادی ساده نیست؛ یک انتخاب راهبردی است. هر ریالی که به جیب کارگر ایرانی می‌رود، یک فشنگ در خشاب اقتصادی کشور است.

 

 از خارج  زندگی راحت و بی‌دردسر آنجا می‌گوید. وسوسه می‌شوی اما تلفن را قطع می‌کنی، لپ‌تاپت را باز می‌کنی و روی پروژه استارتاپ دانش‌بنیانت کار می‌کنی تا کشورت را قوی کنی. تو با این انتخاب، به آیه «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ» عمل کرده‌ای.

 

روی سکوی قهرمانی جهان ایستاده‌ای و تمام دنیا نگاهت می‌کنند. به‌جای یک شادی معمولی، صلواتی می‌فرستی و پرچم کشورت را می‌بوسی. تو داری قدرت نرم کشورت را به رخ دنیا می‌کشی. اینها همه مصداق قوت و قدرت در عرصه‌های مختلف است.

 

«قوی شو»؛ فرمانی قرآنی برای بقا و عزت

06 اسفند 1404 توسط صفيه گرجي

«قوی شو»؛ فرمانی قرآنی برای بقا و عزت

از حیاط مدرسه تا صحنه روابط بین‌الملل، یک قانون نانوشته وجود دارد: همیشه قلدرهایی هستند که سراغ افراد و کشورهای ضعیف می‌روند. آنها به کسی حمله می‌کنند که می‌دانند توانایی دفاع از خود را ندارد. این یک واقعیت تلخ است که التماس و خواهش، هرگز یک متجاوز را متوقف نمی‌کند. تنها چیزی که او را سر جایش می‌نشاند، «قدرت» است.

 

خداوند این اصل حیاتی برای بقا و عزت را به‌عنوان یک فرمان راهبردی به مؤمنان آموزش می‌دهد: «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ» (انفال/۶۰)؛ «و برای مقابله با آنها، هر آنچه در توان دارید، نیرو و قدرت آماده کنید.»

 

این قوت فقط نظامی نیست. رهبر معظم انقلاب می‌فرمایند: «ابعاد قوت ابعاد وسیعی است؛ قوت اقتصادی، قوت علمی، قوت فرهنگی، قوت سیاسی، قوت تبلیغی… امروز قوت در فضای مجازی حیاتی است.» قوی شدن تنها مسیر پیشرفت یک ملت است.

 

سرداری که تیر را خدا می‌دانست؛ روایتی از زندگی پدر موشکی ایران

06 اسفند 1404 توسط صفيه گرجي

سرداری که تیر را خدا می‌دانست؛ روایتی از زندگی پدر موشکی ایران

سردار حسن طهرانی مقدم، پدر صنعت موشکی ایران، نماد واقعی آیه «وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ» بود. او و یارانش نه از تهدیدهای دشمن می‌ترسیدند و نه با تحریم‌ها ناامید می‌شدند و نه از موفقیت‌های خود مغرور؛ چون می‌دانستند کار دست خداست.

 

بعد از هر آزمایش موفق، سر به سجده می‌گذاشتند و از خداوند تشکر می‌کردند. ملتی که با این منطق حرکت کند، برای ساختن آینده‌اش روی پای خودش می‌ایستد و منت ابرقدرت‌ها را نمی‌کشد.

 

امام خمینی (ره) فرمودند: «خرمشهر را خدا آزاد کرد.» این دقیق‌ترین و حکیمانه‌ترین سخنی است که در این باب گفته شده است. آن پزشک جراحی که می‌گوید «من تمام تلا شم را کردم، شفا با خداست»، یا آن کشاورزی که بذر را می‌پاشد و چشم به آسمان می‌دوزد، هر دو در حال زندگی با این آیه هستند.

 

من بودم که موفق شدم؟! نگاهی به آیه «وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ»

06 اسفند 1404 توسط صفيه گرجي

من بودم که موفق شدم؟! نگاهی به آیه «وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ» 

تا حالا شده بعد از یک موفقیت بزرگ، ته دلت احساس کنی: «این من بودم که کار را تمام کردم! این هوش، تالش و قدرت من بود که نتیجه داد.»؟ یا برعکس، وقتی با مشکل بزرگی روبه‌رو می‌شوی، با خودت بگویی: «من کجا و این کار کجا؟ امکان ندارد از پسش بربیایم.» این دو حس، دو لبه یک قیچی هستند که ریشه موفقیت ما را می‌چینند: غرور و ناامیدی.

 

قرآن برای عبور از این دو پرتگاه، یک شاه‌کلید به ما می‌دهد. در گرماگرم جنگ بدر، خداوند به مبارزان فداکار می‌فرماید: «وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلَٰکِنَّ اللَّهَ رَمَیٰ» (انفال/۱۷)؛ یعنی «تو تیر نینداختی وقتی انداختی، بلکه خدا انداخت.»

 

این تیری که تو قبلاً نحوه انداختنش را یاد گرفتی، سپس نشانه گرفتی، دقت کردی و زدی تا به هدف خورد، کار تو نبود. تو آن را به هدف نزدی، بلکه خدا زد. نیروی من مال خداست، اراده من مال خداست، دقت نظر من مال خداست. وقتی همه چیز من در قبضه قدرت اوست، گردن بالا بگیرم و بگویم «من»!؟ این، آن نقطه فساد بشری است.