گسستگی حین تروما قويترین فاکتور ریسک ابتلاي افراد به PTSD
☔️گسستگی حین تروما قويترین فاکتور ریسک ابتلاي افراد به PTSD
🔺علاوه بر آسیبهاي جانی، جسمانی و مادي، حوادث و فجایعی همچون جنگ منجر به آسیبهاي روانشناختی گوناگونی در افراد حادثه دیده میشود. این آسیبهاي روانشناختی ناشی از اینگونه بحرانها ممکن است تا سالها باقی بماند و فرد و جامعه را تحت تاثیر قرار دهد. شایعترین پاسخ روانی به حوادث تروماتیک، اختلال استرس پس از آسیب (PTSD)، اختلال افسردگی و اضطراب است. PTSD یک اختلال روانی است که ممکن است پس از تجربهی یک رویداد آسیبزا (تروما یا رویداد تروماتیک) پدیدار شود و علایم آن شامل افکار مزاحم، احساسات یا خوابهای مرتبط با رویداد آسیبزا، پریشان شدن توسط یادآورهاي رویداد تروماتیک، دوري از نشانههاي مرتبط با تروما، و افزایش پاسخ ستیز و گریز است. در یک فراتحلیل که در برگیرنده ي 46 مطالعه بودهاست، در 8/28 درصد بازماندگان حادثهای مانند زمین لرزه تشخیص PTSD داده شدهاست.
🔺در حالی که ویژگیهاي شخصیتی افراد تا حدي میتوانند شیوع PTSD را تبیین کند، پریشانی روانشناختی (مثل گسستگی، بیشبرانگیختگی و درماندگی) نیز در ایجاد بیشتر این اختلال نقش دارد. یافتههاي پژوهشهاي گوناگونی نشان دادهاست پریشانی روانشناختی در زمان حوادث یا بلافاصله پس از آن و احساس ترس و درماندگی در حین آن فاکتورهاي مهمی در ظهور نشانههاي PTSD هستند.
🔺علاوه بر این، مطالعات نشان دادهاند که ابتلا به PTSD به میزان بالایی به عواملی همچون تهدید جان فرد، شدت رویارویی با بحران، مراقبتهاي انجام شده و حمایتهاي دریافتی پس از حوادث، سابقهي تروماي پیشین و آسیب روانی پیش از بحران بستگی دارد.
حالت گسستگی (تجزیه) اشاره به داشتن تجربهي گسستگی و جدایی از محیط پیرامون، کالبد جسمانی، حالات هیجانی و روان خویشتن دارد. در انواع شدید، گسستگی ممکن است منجر به اختلالاتی در کارکردهاي منسجم هشیاري، حافظه، هویت، هیجان و ادراك فرد تجربه کننده شود. شناخته شدهترین گونهي اختلالات گسستگی، اختلال گسست هویت(نام پیشین: اختلال شخصیت چندگانه) است. نوعی از واکنش گسستگی که به طور خاص در حین رویداد آسیبزا(تروماتیک) یا بلافاصله پس از رویداد آسیبزا ظاهر میشود، گسستگی حین آسیب(dissociation peritraumatic) نامیده میشود.
گسستگی حین آسیب شامل حالتهایی است که با کاهش آگاهی نسبت به پیرامون، اختلال در حافظه، ادراك تغییریافته، کرختی هیجانی، مسخ شخصیت و فراموشی همراه است. گسستگی حین آسیب نه تنها PTSD را پیش بینی میکند بلکه در پژوهشهاي پیشین نشان داده شدهاست که قويترین پیشبینی کنندهي PTSD است. به نظر میرسد پدیدهي گسستگی که در حین حادثهي آسیبزا تجربه میشود، ممکن است در رمزگذاري، پردازش و یکپارچهسازي حافظهي مربوط به تروما اختلال ایجاد کند. این باعث چندپاره شدن حافظه و روایت رویداد آسیب زا در ذهن می شود که موجب پیدایش PTSD و سایر اختلالات گسستگی می شود.
🔺بنابراین، یک سري از عوامل پیش از تروما، حین تروما و پس از تروما میتوانند استرس پس از سانحه در ماههاي پس از حادثه را پیشبینی کنند. گسستگی حین تروما قويترین فاکتور ریسک ابتلاي افراد به PTSD در ماههاي پس از حادثه است. این یافته با این ایده که گسستگی، و احتمالا همچنین ترس، در زمان وقوع یک رویداد تروماتیک در رمزگذاري، پردازش و یکپارچه سازي خاطرات تروماتیک اختلال ایجاد میکند و از این طریق احتمال بروز PTSD را افزایش میدهد، همخوان است.
🔺با توجه به این نتایج، به کارگیري راهبردهاي هدفمندتر براي سنجش اولیهي بازماندگان در روزهاي پس از حادثه، طبقه بندي و اولویت بندي افراد بر اساس ریسک آسیب روانی براي دریافت کمکها و مداخلات روانشناختی توصیه میشود. زنان، افرادي که سطوح بالاتر گسستگی حین آسیب را گزارش کردهاند و همچنین آنانی که بیشترین آسیب را از نظر تخریب خانه و داراییها متحمل شدهاند و نیازمند کمکهاي خوراك، پوشاك و سرپناه هستند بیشترین میزان آسیب پذیري نسبت به PTSD را دارند. از این رو این افراد میبایست از نظر دریافت مداخلات پزشکی، روانشناختی و کمکهاي مادي و اسکان مناسبتر، در اولویت قرار گیرند.