استراتژی دشمن از حمله به زیرساخت ها
🔻استراتژی دشمن از حمله به زیرساخت ها
▪️از حیث استراتژی‌های نظامی، می‌توان گفت که دشمن ما اکنون به استراتژی‌های ثانویه جنگ های جهانی اول و دوم بازگشته است. گیولیو دوئه و میشل در کتاب فرماندهی هوا در دهه ۱۹۴۰، نظریه ضربه عمیق یا بمباران استراتژیک را پس از مشاهده جنگ‌های فرسایشی و خونین جنگ اول جهانی مطرح کردند.
آنها معتقد بودند که باید از محدوده خطی میدان نبرد فراتر رفت و کاری کرد تا جمعیت غیرنظامی دشمن عملاً تاثیرات جنگ را تجربه کنند تا در نتیجه، روحیه و پشتیبانی آنان از جنگ تحلیل رفته و رهبران خود را به تسلیم وادار سازند.
بدین ترتیب استراتژی حمله به شبکه صنعتی و زیرساخت‌های کشور دشمن، به جای حمله مستقیم به نیروهای نظامی مطرح گردید و برای اولین بار توسط آمریکا و انگلیس در جنگ جهانی دوم علیه آلمان مورد استفاده قرار گرفت اما بر خلاف تصور، بمباران وسیع جمعیت غیرنظامی و زیرساخت‌های صنعتی آلمان با موفقیت همراه نبود و حتی نتایجی عکس به بار آورد. در واقع بمباران مردم آلمان به ویژه بمباران وحشتناک شهر درسدن، باعث تهییج روحیه انتقام جویی و پشتیبانی آنها از جنگ شد.
در خصوص مراکز صنعتی نیز بمباران کارخانه های بولبرینگ سازی که از صنایع اصلی دفاعی آن زمان به حساب می آمد، سودی نبخشید و آلمان ها توانستند بولبرینگ های مورد نیاز خود را از کشورهای سوئیس و سوئد وارد کنند.
تنها در اواخر جنگ بود که تاثیرات ناشی از بمباران زیرساخت ترابری و تولید سوخت آلمان، نازی ها را آنچنان مستاصل کرد که مجبور به تسلیم شدند. در واقع می توان گفت که دشمن با استفاده از استراتژی های مبتنی بر انهدام و تخریب فیزیکی، به دنبال تحمیل انفعال و سردرگمی شناختی است. امری که تاکنون موفق نبوده و حتی باعث هوشیاری بسیاری از افرادی شده که تا پیش از این تصور می کردند جنگ فقط برای حاکمیت است.