چهل سال اشک بر عطش کربلا؛ رمزگشایی از گریههای عارفانه امام سجاد علیه السلام هنگام افطار
▪️بسم الله الرحمن الرحیم
🏴السَّلامُ عَلَیْکُمْ یَا اَهْلَ بَیْتِ النُّبُوَّةِ
🖌چهل سال اشک در راه امام حسین (علیه السلام): درسآموختهای از سیدالساجدین (علیه السلام)
🔹پیوند ناگسستنی زینالعابدین (ع) با کربلا
پس از شهادت آقا امام حسین (ع)، حضرت زینالعابدین (ع) حدود چهل سال عمر کردند. ایشان تمام این چهل سال را در گریه و سوگ بهویژه برای امام حسین (ع) سپری نمودند. سیره ایشان چنین بود که روزها را روزه میداشتند و شبها را به قیام و عبادت میپرداختند.
🔸روایت امام صادق (ع) از عبادت و سوگ حضرت سجاد (ع)
امام صادق (ع) میفرمایند:
«صَائِمًا نَهَارَهُ، قَائِمًا لَيْلَهُ»
(روزهایش را روزه و شبهایش را به قیام میگذراند.)
زمانی که وقت افطار فرا میرسید، غلامش غذا و نوشیدنیاش را حاضر میکرد. غذا را پیش روی ایشان میگذاشتند و از او تقاضا میکردند میل کند. اما ایشان میفرمودند:
> «كُلْ يَا مَوْلَايَ… قُتِلَ ابْنُ رَسُولِ اللَّهِ جَائِعًا، قُتِلَ ابْنُ رَسُولِ اللَّهِ عَطْشَانًا»
> (بخور ای مولای من… پسر رسول خدا گرسنه کشته شد، پسر رسول خدا تشنه کشته شد.)
ایشان این جمله را بارها تکرار میکردند و میگریستند تا جایی که اشکهایشان بر غذایشان میریخت و آن را خیس میکرد. سپس نوشیدنیاش را با اشک چشمانش مخلوط مینمود. این حالت تا آخرین روز حیات ایشان و لحظهای که به لقای الهی شتافت، ادامه داشت.
🔹درس بزرگی برای ما: زنده نگه داشتن حس عاشورا
از این روایت درس بزرگی میگیریم: عزیزان، بیایید عاشورا، کربلا و اشک برای امام حسین (ع) را تأسی کنیم به «سیدالساجدین»
باید طوری برای امام حسین (ع) اشک بریزیم که وقتی عطش اباعبدالله (ع) را میشنویم و مصائب سیدالشهدا را مرور میکنیم، دلمان به درد بیاید. نباید بیتفاوت باشیم؛ نباید چنان بیخیال باشیم که گویی قساوت قلبی در ما عارض شده است. خدایینکرده نباید چنان باشیم که نه اشکی برای آقا اباعبدالله داشته باشیم و نه سوگ و گدازی برای مصائب خاندان پیغمبر (ص).
‼️ قدر دانستن نعمتهای معنوی‼️
این مناسبتها را باید محترم بشماریم. خداوند لطف کرده و ما را به حوزه، به فضای علم و معنویت کشانده است. بسیار از این نعمتها لطف خداست که نصیب ما شده است. عزیزان، پاکی و اخلاص شما نشاندهنده لطف خداست که این توفیقات را به شما ارزانی داشته است.
خدایینکرده کاری نکنیم که از این فضاها، از این صحبتها و از این بسترهای خوب که خدا فراهم کرده، محروم شویم.
انشاءالله خودمان را سوگوار و عزادار ببینیم. حداقل تا اربعین امام حسین (ع)، این فضا و مصیبت را در حجرههایتان زنده نگه دارید. گاهی اوقات، با دو یا سه نفر، ذکر مصیبتی بخوانید.
خدایینکرده در اوج مصائب اهل بیت (ع)، وقت را با خندههای بیهوده، بطالت و شوخیهای نابجا تلف نکنیم.