فرهنگی

مسلمانان در جنگ احزاب سه هزار نفر بودند و دشمن بیش از ده هزار نفر. به پیامبر ص خبر دادند، یهودیان بنی قریظه داخل مدینه، پیمان شکنی کردند، و اهل مدینه در خطرند.

🔸پیامبر با تکبیر گفتن، آن را بشارت خواندند. رسول اکرم صل الله علیه و آله و سلم زید ابن حارثه را فراخواندند و ۵۰۰ نفر از سپاهیان را انتخاب نمودند و فرمودند به‌صورت ١٠ گروه ۵۰ نفره، هر شب در کوچه و خیابان‌های مدینه در حال تکبیر گفتن با صدای بلند راهپیمائی کنید.

🔹 ولوله‌ای شهر مدینه را فرا گرفت، شب‌ها، مدینه پر از گروه‌های تکبیرگو است در حالی که سپاه اصلی در جبهه‌ها و جنگ احزاب است.

 این حرکت بود که پیروزی مسلمانان در جنگ احزاب را به ارمغان آورد همراه با تأمین امنیت داخلی در مدینة النبی…

📚کتاب فروغ ابدیت، آیت‌الله سبحانی

▪️از هر موی شهیدی از ما و از هر قطره خونی که به زمین می‌ریزد، انسانهای مصمم و مبارزی به وجود می‌آید.

شما مگر تمام افراد ملت شجاع را ترور کنید و الّا ترور فرد هر چه بزرگ باشد، برای اعاده چپاولگری سودی ندارد.

امام خمینی(ره)، ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۸

گوشه‌اى از سيماى يهود در قرآن‌( تفسیر نور)

1⃣ سنگدل هستند: مِنَ الَّذِينَ هادُوا … أُولئِكَ الَّذِينَ لَمْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ‌ «مائده، 41″

2⃣ رفاه طلب هستند: «لَنْ نَصْبِرَ عَلى‌ طَعامٍ واحِدٍ» بقره، 61

3⃣ در روى زمين فساد مى‌كنند: «يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسادا مائده، 64

4⃣ حتى به خداوند تهمت مى‌زنند: «يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ» «مائده ۶۴»

5⃣ كتاب الهى را تحريف مى‌كنند: «يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ» «نساء ۴۶»

6⃣ هر كجا وحى طبق ميل آن‌ها نباشد، تكبّر مى‌ورزند: «أَ فَكُلَّما جاءَكُمْ رَسُولٌ بِما لا تَهْوى‌ أَنْفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ» «بقره ۸۷»

7⃣ نسبت به اهل ايمان، بيشترين كينه را دارند: «أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ» «مائده ۸۲»

8⃣ انبيا را به قتل مى‌رساندند: لَقَدْ أَخَذْنا مِيثاقَ بَنِي إِسْرائِيلَ وَ أَرْسَلْنا إِلَيْهِمْ رُسُلًا … فَرِيقاً كَذَّبُوا وَ فَرِيقاً يَقْتُلُونَ‌ «مائده ۷۰»

9⃣ غضب شده خداوند هستند: «وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ» «بقره ۶۱»*

🔟 گروهى از آنان مورد لعنت حضرت عيسى و حضرت داود بوده‌اند: «لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى‌ لِسانِ داوُدَ وَ عِيسَى» «مائده ۷۸»

 گفتمان قرآنی؛ توصیه به صبر، سکینه و اطمینان قلبی (با رویکرد تاب‌آوری اجتماعی در شرایط جنگ)

🔷گفتمان قرآنی به عنوان کامل‌ترین نظام هدایت‌گر بشری، همواره بر ارتقای سطح توانمندی‌های انسانی در مواجهه با حوادث و سختی‌ها تأکید داشته است. در شرایط بحرانی نظیر جنگ که جامعه با فشارهای روانی، اجتماعی و امنیتی مواجه می‌شود؛ مفاهیمی چون صبر، سکینه و اطمینان قلبی نقشی محوری در حفظ پایداری و تاب‌آوری ایفا می‌کند. 

🔹صبر؛ ستون فقرات تاب‌آوری:

در گفتمان قرآنی، صبر به معنای ایستادگی فعال و مقاومت سازنده در برابر بلایاست:«وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرینَ»(بقره:155)؛ این آیه صبر را ضامن تداوم فعالیت‌های اجتماعی و عدم فروپاشی در برابر دشمن و به عنوان عاملی برای پیروزی معرفی می‌کند. 

🔹سکینه؛ آرامش و تاب‌آوری در دل آشوب:

سکینه، اطمینانی الهی و طمأنینه‌ای خاص است که بر قلب مؤمنان فرود می‌آید و آن‌ها را در اوج تهدیدات، ثابت‌قدم می‌دارد. در جنگ احزاب، خداوند متعال در پاسخ به لرزش اندک مؤمنین، می‌فرماید: «إِذْ یَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَ الَّذینَ فی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ غَرَّتْهُمْ أَمانِیُّهُمْ… وَ أَنْزَلَ اللَّهُ سَکینَتَهُ عَلی رَسُولِهِ وَ عَلَی الْمُؤْمِنینَ» (احزاب، آیه ۱۲ و ۱۲۲).

در گفتمان قرآنی «آرامش» مولود ایمان، اعتماد به خداوند و اعتماد بر لطف اوست و نقطه مقابل «حمیت جاهلی» و خشم و تعصبِ تهی است: «إِذْ جَعَلَ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَىٰ رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوَىٰ وَكَانُوا أَحَقَّ بِهَا وَأَهْلَهَا وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا»(فتح:26)

◀️«آرامش در دل طوفان»، حاصل نگاه خداوند است و با مال و نفرات به دست نمی آید؛ از همین رو در سوره فتح این التزام به «كَلِمَةَ التَّقْوَىٰ» به معنای «دائمی بودن ایمان» توصیف می شود. بنابراین ایمان، مقدمه آرامش و آرامش، مقدمه پیروزی است: «لَّقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا» (فتح:18)

🔹اطمینان قلبی؛ ضامن پایداری روانی:

اطمینان قلبی یا توکل، حاصل ارتباط مستقیم با خداست و باور به اینکه تدبیر امور به دست اوست؛ لذا در شرایط جنگ از ایجاد هرج‌ومرج و ناامیدی یا حتی افکار سوء جلوگیری می‌کند: «وَإِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ» (انفال:61) این باور که پیروزی نهایی را خداوند پیش رو قرار می دهد و هر شرایطی هم در موقعیت جنگی پدید آید، مصلحتی از ناحیه او بوده، نوعی اطمینان استراتژیک در جامعه ایجاد می‌کند که اجازه نمی‌دهد ترس از دشمن، اراده ملت را سست کند: «وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرَىٰ لَكُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُم بِهِ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِندِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ» (آل عمران:126) 

🌟گفتمان قرآنی با ارائه مدلی جامع از صبر (مقاومت فعال)، سکینه (آرامش عمیق درونی) و اطمینان قلبی (باور به پیروزی حق)، ابزارهای لازم برای تاب‌آوری اجتماعی در شرایط جنگ را فراهم آورده است. این عوامل به صورت هم‌افزا، مانع از فروپاشی روانی جامعه شده و انگیزه مقاومت و ایستادگی را در برابر تهاجمات دشمن افزون می‌کند. 

ایران همدل 

✅شهادت رهبر شهید؛ اوج ایثار و مایه تداوم حرکت است:

🔺در گفتمان قرآنی، شهادت رهبران و پیشوایان راه حق، نه پایان راه، بلکه نقطه عطفی برای تعالی و پویایی جامعه مؤمنان است: «وَلَا تَقُولُوا لِمَن يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْيَاءٌ وَلَٰكِن لَّا تَشْعُرُونَ» (بقره:154)

 🔺شهادت رهبر در شرایط جنگ، در باور مؤمنانه و با تکیه بر اصول صبر و سکینه، به منزله «امتحان الهی» برای جامعه تلقی می‌‌شود تا میزان استقامت و پایبندی خود به آرمان‌ها را نشان دهد.

🔺این واقعه، با تزریق معنویت اصیل و الگوسازی از ایثارِ رهبرشهید، انگیزه مقاومت را دوچندان کرده و وحدت کلمه را در برابر دشمن مستحکم‌تر می‌کند:«یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ وَ یُثَبِّتْ أَقْدامَکُمْ»(محمد:7)

1. فراموشی خدا، فراموشی از سوی خدا (حشر: ۱۹):

       مفهوم: غفلت از یاد خداوند، به معنای فراموش کردن خودِ هستی و هدف اصلی خلقت است. چنین غفلتی، عواقب ناگواری دارد و باعث می‌شود انسان از هدایت الهی دور شود.

       درس زندگی: یاد دائمی خداوند، نه به صورت لقلقه زبان، بلکه با حضور قلب و توجه به او در همه‌ی امور، لازمه‌ی نجات و سعادت است.

2. اهمیت اعمال در قیامت (ممتحنه: ۳):

       مفهوم: در روز قیامت، تعلقات دنیوی مانند نسب، قومیت و فرزندان هیچ ارزش و سودی ندارند. معیار سنجش، تنها اعمال صالح و خالصانه است که برای خدا انجام شده باشد.

       درس زندگی: باید تمرکز خود را از تعلقات زودگذر دنیوی به سمت اعمالی معطوف کنیم که در سرای باقی، ذخیره‌ی ارزشمندی خواهند بود.

3. تابش نور دین در برابر شبهات (صف: ۸):

       مفهوم: دشمنان دین تلاش می‌کنند تا با ابهام‌آفرینی و شبهه‌پراکنی، حقیقت دین را کمرنگ کنند. اما اراده‌ی الهی بر این است که نور دین، در نهایت تابنده و پیروز باشد.

       درس زندگی: در مواجهه با شبهات، نباید ناامید شد. با تمسک به تعالیم اصیل دین، بصیرت و استعانت از خداوند، می‌توان بر تاریکی شبهات غلبه کرد.

4. عالمان بی‌عمل؛ تشبیه به چارپا (جمعه: ۵):

       مفهوم: کسانی که علم دین را حمل می‌کنند (آن را می‌دانند) اما به آن عمل نمی‌کنند، همانند چارپایانی هستند که بار سنگینی را بر دوش می‌کشند اما از محتوای آن بهره‌ای نمی‌برند. این تشبیه، شدت نکوهش عالمان بی‌عمل را نشان می‌دهد.

       درس زندگی: علم باید همراه با عمل باشد. دانش بدون عمل، نه تنها سودی ندارد، بلکه موجب ملامت و سرزنش نیز خواهد شد.

5. اهمیت نماز جمعه و تعطیلی خرید و فروش (جمعه: ۹):

       مفهوم: برپایی نماز جمعه، یک فریضه‌ی عبادی-سیاسی مهم است که تمام مسلمانان باید در آن شرکت کنند. تعطیل کردن معاملات در هنگام اذان نماز جمعه، نشانه‌ی اهمیت این فریضه و برکتی است که خداوند در آن قرار داده است.

       درس زندگی: اولویت دادن به واجبات دینی، به‌خصوص عباداتی که جنبه‌ی اجتماعی دارند، موجب برکت در زندگی فردی و جمعی می‌شود.

6. ذخیره‌ی اعمال نیک نزد خدا (تغابن: ۱۷):

       مفهوم: کارهای نیک، سرمایه‌ای ارزشمند نزد خداوند است که با اجر و پاداشی چند برابر، ذخیره می‌شود. این آیه، انگیزه‌ای قوی برای انجام اعمال خیر است.

       درس زندگی: هر نیکی که انجام می‌دهیم، فراموش نمی‌شود و نزد خداوند محفوظ است. با این باور، با انگیزه و اشتیاق بیشتری به سوی خیرات گام برمی‌داریم.

7. تدبیر الهی در طلاق و حفظ حریم خانواده (طلاق: ۱):

       مفهوم: حتی در شرایط دشوار طلاق، شریعت بر حفظ حرمت و عدم اخراج زن از منزل تا پایان عده تأکید دارد. این فرصتی است برای بازنگری و شاید گشایش و اصلاح.

       درس زندگی: در مسائل خانوادگی، به‌ویژه در موارد حساس مانند طلاق، باید با تدبیر، حلم و حفظ کرامت انسانی برخورد کرد، چرا که ممکن است راهی برای اصلاح و بازگشت وجود داشته باشد.

8. حفظ خانواده از آتش دوزخ (تحریم: ۶):

       مفهوم: مسئولیت والدین در قبال تربیت دینی و اخلاقی فرزندان، بسیار خطیر است. وظیفه‌ی اصلی، نجات اهل خانواده از عذاب الهی از طریق آموزش معارف دینی و عمل به دستورات الهی است.

       درس زندگی: تربیت فرزندان بر اساس دین، یک وظیفه‌ی حیاتی و مسئولیت خطیر والدین است که نباید از آن غفلت کرد.

9. راه نجات و روزی از جایی که گمان نمی‌بریم (طلاق: ۲-۳):

       مفهوم: تقوا و پرهیزکاری، کلید گشایش در مشکلات و رسیدن به روزیِ غیرمنتظره است. خداوند، کسانی را که از او بترسند و مسیر تقوا را در پیش گیرند، یاری می‌کند.

       درس زندگی: در سختی‌ها و مشکلات، به جای ناامیدی، باید به تقوا و توکل بر خداوند روی آوریم. گشایش‌های الهی اغلب از راه‌هایی می‌رسد که ما هرگز انتظارش را نداریم.