فرهنگی

هشدار سردار موسوی: حضور در خیابان، سپر دفاعی ملت در برابر توطئه‌های غربگرایان

پیام سردار سید مجید موسوی به مردم

آیا تابحال به این فکر کرده‌اید که چرا اینقدر نظامیان و فرماندهان ما تا حد التماس از مردم درخواست دارند که خیابان‌ها را رها نکنند؟!

برایتان عجیب نیست؟

کجای دنیا کشوری سراغ دارید که برای مقاومت در برابر بیگانگان و تنبیه متجاوز، از مردمش بخواهد خیابان‌ها را خالی نکنند؟

پاسخ این است:

غربگرایانی بسیار خطرناک که در برخی مسئولیت‌های مهم نفوذ کرده‌اند هستند که شدیداً و شدیداً مترصد کوچکترین سستی و غفلت هستند تا باز نیزه‌ی آخته و مسمومِ سازش و توقف‌جنگ و آتش‌بس و مذاکره را در حلقوم مردم ایران فرو کنند!!!

شاید همان‌هایی که ترامپ تهدید کرد افشایشان خواهد کرد… یا مسئولینی که خودشان یا فرزندانشان تابعیت دوگانه دارند…

⚠️فقط این را بگویم که تنها امید #شیطان_اپستین در این جنگ باخته به آنان است تا ورق را برگرداند!!

حضور در خیابان، جسم قیام ماست و روح آن، شعارهای ماست… یادتان نرود چرا آمده‌ایم… شعارهای مهم انتقام و ضد سازش و ضد آتش‌بس و ضد مذاکره…

خدای‌نکرده، ذرّه‌ای از حضور و شعارهای نقطه‌زنمان کوتاه بیاییم، بلافاصله #خط_سازش، با لشکری از #وفاقیون به میدان آمده و عزت و شرف و دینمان را به هیچ می‌فروشند!!!

بدن قطعه‌قطعه‌ی امام شهیدمان هنوز روی زمین است و خونش در جوشش💔

لحظه‌ای غفلت نکنید که خنجر خیانت غربگرایان، همانقدر به ما نزدیک است.

قرض‌الحسنه در راه جهاد: حمایت مالی از مدافعان و جلوگیری از نابودی ملت 

🔹حمایت از مدافعان و ‌جهاد، مانع نابودی مُلک و ملت!

قرآن کریم در هنگام تعدی و تجاوز دشمن به کیان ملک و ملت، دو امر را توصیه و امر می‌کند. یکی حضور در دفاع و نبرد با دشمن که فرمود: “و قاتِلوا فی‌سبیل‌الله الَّذینَ یُقاتلونکم"۱

و دیگری، پشتیبانی و تأمین مالی از جهاد و رزمندگان است که فرمود: “وَانفِقوا في سَبیل‌ِاللهِ و لاتُلقوا بِایدِیکُم ِاِلی‌التَهلُکَهِ و َاحسِنوا اِنَّ‌الله یُحِبُّ‌ المُحسنین"۲

“در راه خدا انفاق کنید و با دست‌های خویش، خود را به هلاکت نی‌اندازید و امور را به احسان انحام دهید. همانا خداوند اهل احسان را دوست می‌دارد.”

این آیه در ادامه امر به دفاع و پاسخ به تجاوز دشمن آمده است که نظر مفسران بر این است که در صدد بیان تأمین مالی مدافعان در مقابل متجاوزان و مسئولیت همگانی درپشتیانی از رزمندگان در جنگ و دفاع در مقابل دشمن است.۳

اگرچه نبرد و جهاد نفس‌ها و جان‌ها مقدم بر انفاق و جهاد مالی است‌ به همین سبب در برخی آیات قبل از جهاد مالی ذکر شده است که از باب تقدم باشد. ولی در ادبیات قرآن به دلیل اهمیت انفاق و جهاد مالی در پشتیبانی از مدافعان و رزمندگان، آن را مقدمه جهاد و دفاع شمرده است و در اغلب موارد قبل از جهاد با جان، ذکر کرده است. به‌مانند آیه۴۰ سوره توبه که می‌فرماید: “و‌جاهدوا بِاَموالِکُم‌ و اَنفُسِکُم فی‌سبیل‌الله ذلکُم خَیرُُ لَکُم"و آیات متعدد دیگر که به همین سیاق آمده است.

 حمایت مالی از مدافعان وجنگ در مقابل دشمنان تا بدانجا‌ اهمیت می‌یابد که قرض به خداوند شمرده شد و فرمود: چه کسی به خداوند قرض‌الحسنه دهد تا چند برابر بستاند؟ “مَن‌ ذَالذی یُقرِض‌ُاللهَ قَرضاً حَسناً فیُضاعِفَهُ لَهُ اَضعافاً کثیراً"۴

درآیه شریفه انفاق را به قرض‌ الحسنه تعبیر کرده و آن را قرض به خداوند دانسته تا عظمت انفاق در مورد جهاد را به تصویر بکشد و روشن کند که بالاترین نوع انفاق ، ایثار مال در جهاد است.۵ 

از ظرایف آیه آن باشد، اولاً، فرمود، انفاق‌‌ و حمایت از نبرد و مدافعان، برای خدا باشد و بی‌چشمداشت انجام گیرد. “وَانفِقوا في سَبیل‌ِ اللهِ”

 در این صورت خداوند هم به نیکویی و مضاعف جبران کند. “فیُضاعِفَهُ لَهُ اَضعافاً کثیراً”

ثانیاً، فرمود، وقتی جنگ درگرفت و مجاهدان و قوای مسلح به دفاع و جهاد برخاستند، اگر مردم به کمک نیایند و با ایثار مال و امکانات‌شان از ایشان حمایت نکنند، خود را به هلاکت انداخته و نابود می‌سازند. چون بی‌امکانات، بدون تجهیزات و زاد و توشه امکان نبرد فراهم نباشد و همه این امور نیازمند تأمين منابع مالی و حمایت‌های مردمی است. اگر مردم کمک نکنند، سپاه و مدافعان در موضع ضعف قرار گرفته و دشمن بر آنان چیره می‌شود و این چیرگی به هلاکت و نابودی ملت و جامعه می‌انجامد. لذا فرمود: “وَ لاتُلقوا بِایدِیکُم ِاِلی‌التَهلُکَهِ”

اگر چه چه این کلام خداوند بر اصل اعتدال در امور نیز دلالت دارد.

ثالثاً، انفاق می‌تواند و محتمل است، اعم از جهاد مالی باشد و شامل هر نوع تلاشی باشد که در حمایت از جهاد و رزمندگان انجام پذیرد، همانند جهادفکری، فرهنگی، تبلیغی، قلمی و بیانی که در ترغیب و روشن‌گری و جلب حمایت‌های عمومی و ارتقای روحی، ایمانی و پایداری مدافعان و عموم مؤثر باشد. لذا کسانی که از این تلاش‌ها و جهاد خودداری کنند، با دست خویش، خود و جامعه را به نابودی می‌کشانند.  

رابعاً،فرمود، انفاق وپشتیبانی‌تان را شایسته، کامل و در نیکو‌ترین صورت انجام دهید. چون احسان به معنای انجام کار به نیکوترین شکل باشد.۶ لذا حمایت ضعیف و یا دیرهنگام، مبهم و ناقص، اثربخش نباشد. از این‌رو فرمود:"و َاحسِنوا”

خامساً، از ظرایف دیگر آن‌ باشدکه توفیق مشارکت در این جهاد و انفاق از عنایت و محبت حق‌تعالی باشد و کسانی که در این طریقت توفیق مشارکت یافتند بدانند که در کمند حب او قرار گرفته‌اند لذا در پایان آیه فرمود: “اِنَّ‌الله یُحِبُّ‌ المُحسنین”

چنان‌که امیر جهاد فرمود، اولاً، این جهاد معبری به باب بهشت باشد و ثانیاً، آن‌را بر برگزیدگان و خاصان بندگانش گشاید. “انَّ الجَهادَ بابُُ مِن ابوابِ الجنَّه فَتَحَهُ‌اللهُ لِخاصَهِ اولیائهِ"۷

         حمید احمدی

         ۲۹ اسفند ۱۴۰۴ 

۱-بقره،۱۹۰

۲، همان،۱۹۵

۳-ر.ک:مجمع‌البیان، ج۲،ص۲۸۸ و المیزان،ج۲،ص۶۴.

۴-بقره،۲۴۵

۵-ر.ک:المیزان،ج۲،ص۲۹۸.

۶-همان، ص۶۵

۷-نهج‌البلاغه،خطبه۲۷

-

🔹فرازی از دعای وداع با ماه مبارک رمضان (صحيفه سجاديه) 

«السّلام عليك غيْر المصاحبة ولا ذميم الملابسة»

سلام بر تو، در اين مدّتی كه مهمان ما بودی، يا ما در خدمت تو بوديم، هيچ رنجی نديديم. از مصاحبت با شما خسته نشديم. در حضور تو لذّت برديم و تو مهمان خوبی برای ما بودی.

«السّلام عليك كما وفدْتَ علينا بالبركات وغسلْت عنّا دنس الخطيئات»

سلام بر تو، ای ماه گرامی رمضان كه بركت آوردی، ما را شستشو دادی و رفتی. اگر بعدها آلوده شديم، به دست خود آلوده شده ايم وگرنه تو ما را تطهير كردی و اكنون احساس سبكی می كنيم.

«السّلام عليك غير مودّع برَماً ولا متروك صيامه سئماً»

سلام بر تو كه پس از يك ماه مهمانی در هنگام توديع، ما احساس خستگی نكرديم. انسان وقتی مهمان را برای مدّتی مديد و با تشريفات پذيرايی می كند خود در اين مدّت خسته می شود؛ امّا حضرت می فرمايد: از پذيرايی طولانی و روزه گرفتن، هرگز خسته نشديم و رنجی احساس نكرديم؛ بلكه برای ما گوارا بود.

حکمت عبادات ص ١۷۷

ماه رمضون امسال با ماه رمضانای سال دیگه، زمین تا آسمون فرق داشت…

حس هایی که تجربه کردیم، خاطراتی که ساخته شد، سفره هایی که انداختیم، حتی مستحبات این ماه هم با سالهای دیگه فرق کرد…

تو این ماه هممون یه بار یتیم شدیم وقتی دم اذون صبح، خبر شهادت آقا رو دادن، امان از اون روز که قلب بیچاره ما چه کشید و دم نزد…

بعد متفاوت ترین نوع عزاداری رو انجام دادیم….

 حماسه…خروش… مقاومت… همدلی…

به طرز عجیبی، بچه یتیمای سیدعلی، پیرهن مشکی به تن، زیر پهباد و پدافند و جنگنده، بغصای تو گلوشون رو خوردن و وایسادن پای وطنی که پاش خون دسته گلای میناب ریخته شده بود…

چجوری با این داغ سنگین و زبون روزه و دل پاره پاره، پاهاشون رمق داشت که هرشب ساعت ها تو خیابون ها میموندن، الله اعلم…

طرف دیگه ماجرا که ،خیلی عحیب تر بود…

 کشوری که جون بچه نظامی هاش ، به جون رهبرشون بسته بود، چند ساعت بعد از شهادت آقاشون، جوری دشمن ملعون رو به زانو درآوردن که رشته افکار عالم و آدم پاره شد…

زبون روزه، دلِ داغ دیده، تهدیدها و ترورها، شهادت هر روزه ی رفقاشون، از پا که درشون نیاورد هیچ، ازشون رستم دستان ساخت…

دوباره ایران رو سر زبونا انداختن…

 دوباره حماسه… دوباره قدرت تمدن هزاران ساله و دوباره ندای لافتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار تو عالم طنین انداز شد…

چجوری کشوری که سالها تحریم بود و هر ساله دانشمندانش رو ترور میکردن اینجوری تونست جلوی کسایی واسه که به خودشون میگفتن، ابر قدرت، الله اعلم….

یه طرف دیگه این روزها، که مارو خوشحال کرد و دشمن رو بیچاره، انتخاب رهبری بود …

 رهبری که هیچ وقت تو رسانه ها ظاهر نشد ولی به محض اعلام خبر رهبریشون، اشک شوق از چشمامون سرازیر شد و دلامون بهشون گره خورد…

دیگه دوران اتمام حجت رسیده بود، خدا میخواست منو و تو که هیچ، همه ی عالم مفهوم عینی الله اکبر رو ببینن…

الله اکبر از لطفی که خدا شامل حال مردم روزه دار این سرزمین کرد…

الله اکبر از نگاه پدرانه ی امام زمانمون که دست گریه کنان جدشون رو ول نکرد…

الله اکبر از خونی که با ریخته شدنش، تیزبینان دنبال حقیقت رو بیدار کرد…

الله اکبر از مظلومیتی که با فریاد هیهات من الذله ، به اقتدار مبدل شد…

ماه رمضان امسال خیلی متفاوت بود… خیلی کمتر دعای افتتاح و ابو حمزه خوندیم، اما گرمای دست امام زمانمون رو بیشتر رو شونه هامون حس کردیم…

ماه رمضان امسال خیلی فرق داشت، بوی محرم میداد این ماه بابرکت، بوی عاشورا، بوی خطبه خونی زینب کبری، بوی اربعین، بوی قیام مختار…

و خدا قوت به شما..

خداقوت به شما زنانی که خطبه خونی زینب کبری رو به تصویر کشیدید…

و خداقوت به شما مردانی که مختارگونه، انتقام خون مظلوم رو گرفتین…

✍راضیه ملکی

از بی‌اعتمادی تا همدلی: چگونه جنگ، نگاه‌ها را به سوی ایران تغییر داد

نفرتی که ترامپ و نتانیاهو به جان خریدند

دیگر حالا هر آدم بی‌طرفی اذعان می‌کند که خطری قریب‌الوقوع از جانب ایران، آمریکا و اسرائیل را تهدید نمی‌کرده است. این نکته ادعای مقام‌های ایرانی نیست. جو کنت، رئیس مرکز مبارزه با تروریسم در دولت ترامپ، نه فقط بر آن مهر تأیید زده، بلکه به دلیل طرح ادعای چنین تهدیدی از جانب دولت متبوع خود، از مقامش استعفا داده و تأکید کرده است که وجدانش اجازهٔ حمایت از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران را به او نمی‌دهد.

در عین حال، اینک هر آدم منصفی تصدیق می‌کند که مذاکره‌کنندگان ایرانی در نشست ژنو، پیشنهادی به طرف آمریکایی ارائه کرده‌اند که متضمن رفع نگرانی هر کشوری نسبت به برنامهٔ هسته‌ای آن بوده است. این حقیقت را نه فقط بدر بن حمد بوسعیدی وزیر خارجهٔ پادشاهی عمان به عنوان میانجی مذاکرات، بارها تکرار کرده است بلکه طبق گزارش روزنامهٔ گاردین، جاناتان پاول، مشاور امنیت ملی دولت بریتانیا نیز که در آخرین دور مذاکرات ژنو حضور داشته، پیشنهاد ایران را “غافل‌گیرکننده” و مناسب برای پیشگیری از جنگ توصیف کرده است.

با این اوصاف، شبیخون بزدلانهٔ ترامپ و نتانیاهو به خاک ایران، نمی‌تواند انگیزه‌ای جز آزمندی و بدسگالی داشته باشد.

این دو، آنقدر هم استعداد نداشتند که یک تاکتیک ناجوانمردانه یعنی حملهٔ غافل‌گیرانه در وسط مذاکرات را دو بار تکرار نکنند تا بدین اندازه پست و خوار و بی‌اعتبار جلوه‌گر نشوند!

آنها شبانه‌روز ، سرتاسر خاک ایران و مراکز آموزشی و ورزشی و پژوهشی و نفتی و بندری و سیاسی کشور ما را مورد تاخت و تاز نظامی و عملیات تروریستی خود قرار می‌دهند و جان مردم ما و دارایی‌هایی شخصی و ملی آنان را نیست و نابود می‌کنند.

کار به جایی رسیده است که پس از ارتکاب هر جنایتی علیه سرزمین و مردم ایران، به کار خود افتخار می‌کنند و افرادی مانند هگست و کاتز، بی‌رحمی و سفاکی خود را مایهٔ مباهات می‌دانند! حقا که تاریخ چنین دنائت و حقارتی را به ندرت تجربه کرده است.

این سطح از سفاکی، مردم ما را به خشم آورده است. این مردم دیگر آن مردم سه هفته پیش نیستند که دغدغهٔ بسیاری از آنان، نوع رفتار جمهوری اسلامی باشد. در واقع سطحِ توحشِ مدعیان تمدن، آنها را چنان منزجر کرده است که بسیاری از آنان نه تنها کارنامه و عملکرد سران و مسئولان کشور را به حاشیه برده‌اند بلکه اکنون جز به کمک برای به خاک مالیدن بینی رهبران دو کشور متجاوز به چیز دیگری نمی‌اندیشند.

در این روزها من با شهروندان بسیاری روبرو شده‌ام که پیش از این در شمار معترضان سرسخت جمهوری اسلامی بودند و سیاست خارجی آن را بخصوص در برابر آمریکا و اسرائیل ریشهٔ عمده مشکلات اقتصادی کشور می‌دانستند.

این جنگ بی‌قاعده و متوحشانه اما افکار آنان را تغییر داده و به همدلی با جمهوری اسلامی کشانده است به طوری که در پی جستجوی راهی برای کمک به آن در مقابل تجاوز بیگانگان هستند.

کار چنان بالا گرفته است که افرادی همیشه ناراضی از شیوع فساد، اکنون در بارهٔ حجم و ابعاد آن نیز به تردید افتاده‌اند و می‌پرسند مگر مقام‌ها و رسانه‌های تحت کنترل آمریکا و اسرائیل نمی‌گفتند بسیاری از مسئولان سیاسی و نظامی کشور، پول‌های مردم را به حساب‌های خود در خارج منتقل کرده‌اند و به مجرد آغاز جنگ آمادهٔ فرار از کشورند؟ پس چرا بعد از جنگ، یکی از آنها پست خود را ترک نکرده و به رغم رعب‌افکنی آمریکا و اسرائیل، به کار خود ادامه می‌دهند به طوری که شمار بالایی از آنان به همراه زن و بچهٔ خود، هدف عملیات تروریستی قرار می‌گیرند و خانوادگی کشته می‌شوند؟

در این میان، نظامیانی که با آگاهی از مرگ فوری و قطعی، پشت لانچرهای پرتاب موشک می‌نشینند، عواطف بسیاری از شهروندان را برانگیخته است. روزانه اجساد متلاشی شدهٔ شماری از این نطامیان را در مناطق غربی کشور جمع‌آوری و در کیسه می‌کنند و برای خاک‌سپاری به شهرهای خود می‌فرستند.

من نمی‌دانم این جنگ ایران‌سوز و منطقه‌سوز چه زمانی و با چه نتیجه‌ای به پایان خواهد رسید اما می‌دانم که جنگ به چنان نفرتی از ترامپ و نتانیاهو حتی در بین مردم مخالف و منتقد نظام حاکم دامن زده است که تحت هر شرایطی از ایران هیچ بهره و نصیبی نخواهند برد!