نظریه رشد پس از سانحه: چگونه ترورهای زندگی به قدرت، تابآوری و شکوفایی تبدیل میشوند
📍『نظریه رشد پس از حادثه』
❒تنزل پس از سانحه Post- Traumatic Depreciation یا اختلال استرس پس از سانحه Post-Traumatic Stress Disorder سندرم یا مجموعهای از علایم بیماری است که در بعضی از افرادی که تحت تاثیر حادثهای ناگوار پر استرس مثل آتشسوزی، زلزله، سیل، جنگ، خشونت، شکنجه، جنایت، بیماری و از دست دادن نزدیکان قرار میگیرند، دیده میشود. این تأثیرات منفی حادثه ممکن است از چند روز و چند هفته تا چند ماه و چند سال ادامه یابد و حتی ممکن است به خودکشی فرد حادثه دیده منجر شود.
❒در مقابل، رشد پس از سانحه Post- Traumatic Growth وجود دارد که فرد حادثه دیده با تقویت تابآوری Resilience و شکوفایی Thriving خود، تغییرات مثبتی نظیر ارزش بیشتر برای زندگی، بهبود روابط بین فردی، قدرت شخصی بیشتر و بهبود سطح عملکرد در خود ایجاد میکند. تابآوری رسیدن به سطح قبلی عملکرد پیش از حادثه و شکوفایی یافتن منافع در چالشها است. به عبارتی، به قول فریدریش نیچه فیلسوف آلمانی قرن نوزدهم، هر آنچه مرا نکشد، قوی ترم میکند.
❒قرار گرفتن در معرض استرس، مقاومت فرد را در برابر استرسهای بعدی افزایش میدهد و از او در برابر آسیب محافظت میکند. رنج و استرس حاوی قدرت بالقوه تحولی مثبت نیز است.
❒شوگون آشیکاگا یوشیماسا Ashikaga Yoshimasa در پایان قرن پانزدهم فنجان شکسته چای خود را برای تعمیر به چین فرستاد. چینیها فنجان را با گیرههای فلزی زشتی تعمیر کردند. شوگون از تعمیر انجام شده راضی نبود. در نتیجه، صنعتگران ژاپنی سعی کردند راهی برای تعمیر ظریفتر فنجان شکسته پیدا کنند. آنها قطعات شکسته فنجان را با مادهای شامل پودر طلا به هم چسباندند. علاوه بر زیبایی ظاهری فنجان، ارزش آن به خاطر طلای بکار رفته بیشتر شد. ژاپنیها به این هنر کینتسوگی Kintsugi میگویند که در آن قطعات شکسته سفال و کوزه را با مادهای شامل پودر طلا، نقره و پلاتینیوم به هم چسبانده و تعمیر میکنند.
❒نظریه رشد پس از سانحه توسط ریچارد تدسکی Richard Tedeschi و لورنس کالهون Lawrence Calhoun اساتید روانشناسی دانشگاه کارولینای شمالی آمریکا در سال ۱۹۹۶ میلادی ارائه شد. رشد پس از سانحه یک تغییر روانشناختی مثبت است که در نتیجه مبارزه با شرایط زندگی بسیار چالش برانگیز و بسیار استرسزا تجربه میشود.
✍در حقیقت، رشد پس از سانحه به معنای برگشت فرد به سطح عملکرد پیش از حادثه است. کسانی که از یک حادثه جان سالم به در بردند ممکن است خود را قویتر ببینند و بهتر بتوانند با رویدادهای دشوار در آینده کنار بیایند (ادراک از خود). آنها همچنین، ممکن است نحوه ادراک و احساس خود را در مورد دیگران تغییر دهند و احساس صمیمیت و تعلق بیشتری را تجربه کنند (روابط با دیگران). علاوه بر این، آنها ممکن است احساس بیشتری از هدف از زندگی و اولویتهای مهم زندگی (فلسفه زندگی) به دست آورند.
گویی بعد از تروما، مغز اتصالات جدیدی ایجاد می کنه و این معنای ادراک، معنای هیلینگ و معنای بزرگ شدنه … تاب آوردن و بهتر شدن….