فرهنگی

 نامه امام علی به قاضی اهواز؛ حکمرانی امانت است نه غنیمت | هشدارِ برائت از خیانتکاران

«ـ از نامه‌اش به رفاعه، قاضى او در اهواز ـ:

 بدان اى رفاعه كه اين حكمرانى، امانت است. هركه در آن خيانت ورزد، نفرين خدا بر او باد تا روز رستاخيز و هركس خيانتكارى را به كار گمارد، حقيقتاً محمّد صلى‌الله عليه و آله در دنيا و آخرت، از او بيزار است».

⁙ «ـ مِن كِتابِهِ إلى رِفاعَةَ قاضِيهِ عَلَى الأَهوازِ ـ: اِعلَم يا رِفاعَةُ أنَّ هذِهِ الإِمارَةَ أمانَةٌ؛ فَمَن جَعَلَها خِيانَةً فَعَلَيهِ لَعنَةُ اللّهِ إلى يَومِ القيامَةِ ومَنِ استَعمَلَ خائِنا فَإِنَّ مُحَمَّدا صلى‌الله عليه وآله بَريءٌ مِنهُ فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ» 

این نامۀ ارزشمند از امیرالمؤمنین علیه‌السلام که در کتاب «دعائم الإسلام» (ج۲، ص۵۳۱) به «رفاعه» ـ قاضی منصوب امام در اهواز ـ نگاشته شده، یکی از ژرف‌ترین و هشداردهنده‌ترین بیانات درباره ماهیت حکمرانی در فرهنگ شیعی است. حضرت در این فرمان، «حکمرانی» (امارت و قضاوت) را «امانت» معرفی می‌کند، نه حق، نه امتیاز و نه غنیمت. ریشۀ «امانت» از «اَمْن» به معنای آرامش خاطر است؛ یعنی کسی که منصبی می‌پذیرد، باید چنان عمل کند که امانت‌دهنده (خدا، پیامبر و جامعۀ مسلمین) نسبت به نگهداری آن آرامش داشته باشد. در مقابل، «خیانت» در امانت، فروپاشی نظامِ اعتماد عمومی و تضعیف ستون دین است. به همین دلیل، قرآن کریم می‌فرماید: «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَیٰ أَهْلِهَا» (نساء: ۵۸). امام علی علیه‌السلام در این نامه با صراحت تمام اعلام می‌دارد: هرکس این مقام را وسیلۀ خیانت قرار دهد، لعنت خدا تا روز قیامت بر او باد؛ لعنتی که به معنای رانده شدن از رحمت الهی و محرومیت از مغفرت است.

پیامدهای دنیوی و اخروی:

اما نکتۀ دومِ این حدیث، هشداری راهبردی به حاکمان و کارگزاران است: «هرکس خیانتکاری را به کار گمارد، پیامبر اسلام صلی‌الله علیه و آله در دنیا و آخرت از او بیزار است». این بخش از نامه، نشان می‌دهد که مسئولیت یک حاکم، تنها به رفتار شخصی خودش محدود نمی‌شود؛ بلکه او در قبال انتصاباتش نیز پاسخگوست. گماردن فردی خائن در هر منصبی، به منزلۀ مشارکت در خیانت او و تسهیل ظلم بر مردم است. علامه مجلسی در «مرآة العقول» ذیل روایات مشابه می‌نویسد: «کسی که عالمی فاسق را به منصبی بگمارد، در گناهان او شریک است». برائت پیامبر از چنین فردی در دنیا، به معنای جداییِ خطِّ ولایت از او و در آخرت، به معنای محرومیت از شفاعت است. امام علی علیه‌السلام با این بیانِ کوتاه اما پُرمعنا، معیار اصلیِ گزینش کارگزاران در حکومت اسلامی را امانتداری و پرهیز از خیانت معرفی می‌کند و هرگونه مصلحت‌اندیشیِ سیاسی یا قومی و قبیله‌ای در انتصابات را مردود می‌شمارد. به تعبیر دیگر، «عدالت» و «امانت»، خط قرمزِ هر حکمرانیِ حق‌محور است و هرگونه عبور از آن، خروج از ولایتِ محمدی و علوی تلقی خواهد شد.

عذرتراشی برای ظالم؛ سقفی که بر سر خود ویران می‌کنی | حدیث امام صادق (ع) 

 ✓ « هركه براى ستمِ ستمكاران عذر و بهانه بتراشد (آن را توجيه كند) خداوند كسى را بر او مسلّط گرداند كه ستمش كند و آن گاه اگر دعا كند دعايش مستجاب نشود و خداوند براى ستمى كه بر او مى رود نيز اجر و پاداشى به او ندهد».

 ⁙ «مَن عَذَرَ ظالِما بظُلمِهِ سَلَّطَ اللّهُ علَيهِ مَن يَظلِمُهُ، فإن دَعا لَم يُستَجَبْ لَهُ ، و لَم يَأجُرْهُ اللّهُ على ظُلامَتِهِ».

 📚 الكافي : ج۲ ص۳۳۴ ح۱۸

این روایت شریف از امام صادق علیه‌السلام،  به یکی از آسیب‌های جدیِ اجتماعی و فردی اشاره دارد: «توجیه و عذرتراشی برای ظلم ظالمان». منظور از «عذر آوردن برای ظالم»، هرگونه تلاش برای کوچک‌نمایی ستم، توجیه آن با بهانه‌های واهی (مثل «مصلحت زمانه»، «اجبار سیاسی»، یا «دفاع از حریم») یا حتی سکوتِ معنادار در برابر ستمگری است که در فرهنگ قرآن و اهل‌بیت، نوعی مشارکت در ظلم محسوب می‌شود. خداوند در قرآن می‌فرماید: «وَلا تَرْکَنُوا إِلَى الَّذینَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّکُمُ النَّارُ» (هود: ۱۱۳) – تکیه نکنید به ستمگران که آتش شما را می‌گیرد. امام صادق علیه‌السلام این هشدار را به سطحی بالاتر می‌برد: کسی که ظلم را توجیه کند، خودش در دام ظلم دیگری گرفتار خواهد شد.

پاراگراف دوم – پیامدهای اخروی و دنیوی:

این حدیث سه پیامد مهم را برای عذرتراشِ ظالم برمی‌شمارد: نخست، «تسلطِ فرد ستمگری بر او» – یعنی خداوند به عنوان تنبیهی متناسب، کسی را بر او مسلط می‌کند که به او ستم روا دارد. دوم، «عدم استجابت دعا»؛ زیرا دعای کسی که در برابر ظلم ساکت یا توجیه‌گر بوده، به دلیل حجابِ گناه و ظلم‌پذیریِ ارادی، به آسمان راه نمی‌یابد. سوم، «نداشتن اجر اخروی برای ستمی که بر او رفته» – یعنی برخلاف مظلومِ واقعی که از اجر الهی برخوردار است، این فرد به دلیل آنکه با توجیه‌گری، بسترِ ستم علیه خود را فراهم کرده، از آن پاداش محروم می‌ماند. علامه مجلسی در «مرآة العقول» ذیل این حدیث می‌نویسد: «این عقوبتِ خوارکننده، جزای کسی است که با زبان و قلم خود، زشتیِ ظلم را زیبا جلوه دهد». پس هوشیاری در برابر توجیه‌گریِ ظلم، نه یک وظیفۀ اخلاقی که یک ضرورتِ ایمانی برای حفظِ عزت و استجابت دعاست.

تفسیر حدیث امام باقر (ع): «إذا وقع أمرنا وجاء مهديّنا…»

«إذا وَقَعَ أمرُنا وجاءَ مَهدِيُّنا كانَ الرَّجُلُ مِن شيعَتِنا أجرأَ مِن لَيثٍ وأمضى مِن سِنانٍ يَطَأُ عَدُوَّنا بِرِجلَيهِ وَيضرِبُهُ بِكَفَّيهِ وذلِكَ عِندَ نُزولِ رَحمَةِ اللّهِ وفَرَجِهِ عَلَى العِبادِ»

«هر گاه زمام امور به دست ما بيفتد و مهدى ما بيايد، هر يك از شيعيان ما، كارى‌تر از شير و برنده‌تر از شمشير خواهند شد. دشمنان ما را به زير پا مى‌گذارند و با دست آنان را مى‌كوبند. و اين، به هنگام فرود آمدن رحمت خداوند و گشايش او بر بندگانش است.»

📚 منبع: بصائر الدرجات، ص۴۴

۱. «وقوع أمرنا»؛ لحظه تحقق اراده الهی به دست امام معصوم: «أمرنا» به اراده تکوینی و تشریعی اهل بیت علیهم‌السلام اشاره دارد. «وقوع أمرنا» یعنی لحظه‌ای که حکومت جهانی حق به رهبری امام مهدی (ع) مستقر شود و اراده الهی از مرحله انتظار به مرحله ظهور برسد. در باور شیعه اثنی‌عشری، این رویداد سرآخر تحقق کامل وعده الهی برای حاکمیت صالحان بر زمین است.

۲. «أجرأ من ليث»؛ شجاعتی ماوراء طبیعی از سنخ ایمان: تشبیه شیعیان به شیر، تنها به شجاعت طبیعی نیست؛ بلکه مراد جسارت معنوی و روحیه شکست‌ناپذیری است که از یقین به نصرت الهی و همراهی با امام معصوم نشأت می‌گیرد. این جرأت، محصول «نزول رحمت» و تأیید غیبی در عصر ظهور است، نه یک ویژگی اکتسابی معمولی.

۳. «وأمضى من سنان»؛ قدرت نفوذ و برندگی همراه با حکمت: «سنان» به نوک تیز نیزه و شمشیر اشاره دارد. تشبیه شیعه به «سنان» افزون بر قدرت برندگی، بیانگر دقت، هدفمندی و تأثیرگذاری عمیق در مواجهه با دشمن است. در فرهنگ روایی شیعه، این تعبیر به شجاعتی آگاهانه و حساب‌شده اشاره دارد که ریشه در بصیرت کامل دارد.

۴. «یطأ عدوّنا برجلیه»؛ اقتدار مطلق در سرکوب دشمن: «لگدمال کردن دشمن با پا» نماد ذلت و نابودی کامل طاغوت است. این تعبیر نشان می‌دهد در عصر ظهور، موقعیت دشمنان اهل بیت چنان سقوط می‌کند که کمترین مقاومتی از خود نشان نمی‌دهند؛ چنان که پیشتر در روایات آمده: «خداوند رعب را در دل دشمنان شیعه می‌افکند».

۵. «ويضربه بكفّيه»؛ مواجهه مستقیم و بی‌واسطه با دشمن: «ضربه زدن با دست» بیانگر نبرد مستقیم و رو در رو بدون واسطه است. در عصر ظهور، مؤمنان بدون ترس و تردید و با تمام وجود در برابر جبهه باطل ایستادگی می‌کنند. این صحنه، تصویری از عصر «ظهور» را ترسیم می‌کند که شیعیان از هراس و انفعال در زمان غیبت به شجاعت و شهامت همه‌جانبه تبدیل می‌شوند.

۶. «نزول رحمت الله و فرجه»؛ تحقق وعده الهی در بزنگاه تاریخ: «فرج» به گشایشی الهی اشاره دارد که پس از سختی‌ها و فشارهای آخرالزمان رخ می‌دهد. نزول رحمت به معنای جاری شدن رحمت خاص الهی در عصر ظهور است که به مؤمنان قدرت و بصیرتی فراتر از توان طبیعی عطا می‌کند. این وعدگاه همان «فرج آل محمد» است که در ادعیه و روایات بسیار بر آن تأکید شده است.

۷. پیام راهبردی حدیث برای عصر غیبت: این روایت پاسخی صریح به دغدغه مؤمنان در عصر غیبت است؛ اینکه مبادا تصور کنند روزی نخواهد رسید که حق بر باطل پیروز شود. جرأت و صلابت شیعیان در عصر ظهور، نتیجه مستقیم «ثبات قدم» و «صبر راهبردی» در عصر غیبت است. در نگاه شیعه اثنی‌عشری، روایت‌هایی از این دست وظیفه «آماده‌سازی فردی و اجتماعی» را بر دوش منتظران می‌گذارد تا برای تحقق «وقوع أمرنا» مهیا شوند.

دعايي كوتاه از پيامبر نور و رحمت به وقت جنگ❇️

🔹 مرحوم كليني با سند صحيح از امام باقر علیه‌السلام نقل مي كند كه پيامبر اكرم صلی‌الله علیه و آله در شب جنگ احزاب اين‌گونه دعا فرمودند:

💥يَا صَرِيخَ اَلْمَكْرُوبِينَ وَ يَا مُجِيبَ دَعْوَةِ اَلْمُضْطَرِّينَ وَ يَا كَاشِفَ غَمِّيَ اِكْشِفْ عَنِّي غَمِّي وَ هَمِّي وَ كَرْبِي فَإِنَّكَ تَعْلَمُ حَالِي وَ حَالَ أَصْحَابِي وَ اِكْفِنِي هَوْلَ عَدُوِّي 💥

📚 پی‌نوشت:

الكافي ج ٢ ص ٥٦١ باب الدعاء و الكرب و الهم و الحزن و الخوف ، روايت ١٧.

فرق مذاکرات امنیتی با سیاسی؛ چرا افشای آن ضدحرفه‌ای است؟ (تحلیل پرونده مک‌فارلین تا امروز)فرق مذاکرات امنیتی با مذاکرات سیاسی

از آنجایی که در این چند روزه سؤالات درجامعه مطرح شده است تذکر چند نکته لازم است

1️⃣ در هرجنگی ابتدا “نیروهای امنیتی” متخاصمین با هم ملاقات و مذاکره میکنند سپس وقتی تصمیمها گرفته و مقدمات پخت و پز شد مقامات سیاسی به مذاکره می روند مذاکره امنیتی هیچ‌گاه تأکید میکنم هیچ‌گاه تعطیل نمی شود در این مذاکرات از خط و نشان کشیدن و کری خوانی برای یکدیگر تا ترتیبات پایان جنگ و تبادل اسرا و… همه بحث و بررسی می شود و از روز اول جنگها تا پایان جنگ و پس از آن ادامه دارد

2️⃣ مذاکرات امنیتی را بخش امنیتی کشورها انجام می دهند برای نمونه دوسال جنگ غزه بود و حماس با رئیس موساد در قطر مذاکره میکرد در انتها اسرائیل دید فشار نظامی جواب نمی دهد و مجبور به تبادل اسرا با مذاکره شد یا مذاکرات پکن بین ایران و عربستان ابتدا از سوی امنیتی ها شد سپس دبیر وقت شعام شهید شمخانی با دبیر شعام سعودی ملاقات کرد و آنگاه بدنه وزارت خارجه دیدار نمود که به بازگشایی سفارتخانه ها انجامید

3️⃣ یکی از نمونه های مذاکرات امنیتی میان ایران و آمریکا در زمان امام خمینی ره مذاکرات مک فارلین مشاور امنیت ملی آمریکا بود که افشا شد ناگهان جامعه انقلابی ملتهب شد و احساس خیانت به همه دست داد 

هشت نماینده مجلس یعنی سید محمد خامنه‌ای، جلال‌الدین فارسی، سیرجانی، موسویانی، نیک‌روش، فهیم‌کرمانی، نجفی و اسرافیلیان طی نامه تندی از وزیر امور خارجه توضیح خواستند امام خمینی ره بشدت مقابل این قضیه ایستادند و در سخنرانی تندی که ایراد کردند و مشهور به سخنرانی “این تذهبون” شد همه را ساکت نمودند

« من هیچ توقعی نداشتم از بعض این اشخاص، ولو بعضی‌شان در نظر من پوچ‌اند، لکن از بعضی از این اشخاص که سابقه دارند هیچ توقع نداشتم که در این زمان که باید فریاد بزنند سر آمریکا، فریاد می‌زنند سر مسئولین ما! چه شده است؟ شماها چه‌تان است؟ چه کردید شماها؟ شماها چرا باید تحت تأثیر تبلیغات خارجی واقع بشوید یا تحث تأثیرات نفسانیت خودتان؟ در یک همچون مساله مهمی که باید همه شما دست به هم بدهید و ثابت کنید به دنیا که ما وحدت داریم، وحدت ما این طور شده‌ است و در روزی که هفته وحدت است چرا شماها می‌خواهید تفرقه ایجاد کنید؟ چرا می‌خواهید بین سران کشور تفرقه ایجاد کنید؟ چرا می‌خواهید دو دستگی ایجاد کنید؟ چه شده است شما را؟ کجا دارید می‌روید؟ این تذهبون؟….

لحن شما در آن چیزی که به مجلس دادید، از لحن اسرائیل تندتر است، از لحن خود کاخ نشینان آنجا تندتر است. شما چه شده‌است این طور شدید؟ شما که این نبودید بعضی‌تان. من بعضی‌تان را می‌شناسم، شما این‌طور نبودید.»

4️⃣یک سؤال حقی که وجود دارد این است که چرا هیچ کس برای ما حرف نمی زند که بفهمیم چه خبر است پاسخ این است که مذاکرات امنیتی باید پنهان بماند و اساساً هیچگاه نباید افشا شود چون معلوم نیست چه نتایجی دارد در مذاکرات امنیتی طرفین بر خواسته حداکثری خود پافشاری میکنند و معلوم نیست چه زمانی جنگ تمام می شود لذا افشای هرقسمت به زیان طرفین است 

5️⃣ می پرسند پس چرا ترامپ میگوید؟ پاسخ ساده این است که اولاً او احتیاج به مهار بازار دارد ثانیاً در مخمصه گرفتار شده و دائماً نه تنها دموکراتها بلکه جنبش طرفدارش ماگا هم میگویند شکست خورده است و همه در آمریکا او را مسخره میکنند 

ماجرای مک فارلین را هم جناح منتظری در مجله الشراع لبنان افشا کرد آقای هاشمی رفسنجانی از ترس شیوع آن در ایران در خطبه نمازجمعه مفصل افشا کرد که ماجرا بالا گرفت و در آمریکا منجر به کشمکش طولانی مدت میان دموکراتها و جمهوری خواهان شد اما در ایران با تدبیر و حمایت امام ره جنجال خوابید 

6️⃣ مذاکرات امنیتی تا به مذاکرات سیاسی منجر نشود هیچ نتیجه‌ای ندارد و اغلب افشای زودهنگام آن فشار برای رسیدن به مذاکرات سیاسی و بهره‌برداری‌های سیاسی است

 حتی افشای بخشهای پنهان مذاکرات سیاسی هم درست نیست نتانیاهو برای فشار سیاسی بر دولت ترامپ گفت ونس هرروز به من گزارش می دهد و در هواپیما تمام مذاکرات را برای من بازگو کرد!!! یک افشاگری که از سوی آمریکاییها هم تحقیر دولت ترامپ تلقی شد چون او نمیخواهد آمریکا از منطقه برود. 

👈نتیجه اینکه مذاکرات امنیتی همیشه بوده و خواهد بود از سوی بخش امنیتی انجام می شود و پخت و پز آن مذاکرات از سوی بخش سیاسی استفاده می شود و افشای مذاکره امنیتی کاری ضدحرفه‌ای و برای بهره برداری های سیاسی است.