آینده مواجهه ایران و امارات؛ از تقابل تا همزیستی پرتنش
آینده مواجهه ایران و امارات؛ از تقابل تا همزیستی پرتنش
آینده روابط تهران-ابوظبی در دو سناریو قابل تعریف است:
۱) سناریوی اول که محتملترین گزینه است، تنش کنترلشده و دیپلماسی اجباری نام دارد. امارات به این نتیجه رسیده که هزینه تقابل نظامی با ایران از منافع آن بیشتر است. از سوی دیگر، ایران نیز در شرایط تحریمهای حداکثری، گشودن جبهه جدید با امارات را به صلاح نمیداند. در این سناریو، دو طرف از طریق میانجیهایی مثل عمان یا عراق، اختلافات جزیرهای (تنب و ابوموسی) را به حال خود رها میکنند، از تشدید لفاظیهای رسمی پرهیز میکنند و رقابت را به عرصههای اقتصادی و فناورانه مانند هاب انرژی، هوش مصنوعی و لجستیک منتقل میکنند.
۲) سناریوی دوم که کماحتمال اما خطرناک است، جنگ نیابتی گسترده است. در صورت بمباران تأسیسات هستهای ایران توسط اسرائیل با هماهنگی ضمنی امارات یا ارائه تسهیلات لجستیکی از خاک امارات، ایران احتمالاً الفجیره و خطوط لوله آن را به عنوان هدف موشکی قرار خواهد داد. در این حالت، امارات توان نظامی برای تلافی مؤثر ندارد و به حمایت هوایی آمریکا متکی خواهد بود که منطقه را وارد یک جنگ فرسایشی تمامعیار میکند. در چنین سناریویی، الفجیره به جای آنکه پشتیبان امنیت انرژی امارات باشد، به بزرگترین نقطه آسیبپذیر آن تبدیل خواهد شد.
🔸 نتیجهگیری
آنچه در الفجیره رخ داد، صرفاً یک هشدار نظامی یا اقدام تلافیجویانه محدود بوده، نه آغاز یک جنگ تمامعیار. پیروزی واقعی ایران در این میدان، نه انهدام الفجیره، که اثبات ناتوانی امارات در بیاثر کردن تنگه هرمز است. امارات امروز میداند که هیچ سرمایهگذاری در الفجیره، هیچ خط لوله جایگزین، و هیچ اتحاد با آمریکا و اسرائیل نمیتواند وابستگی حیاتی آن به عبور امن از آبهای تحت نفوذ ایران را نفی کند. از این رو، ابوظبی به ناچار به سمت «مدیریت تنش» در بلندمدت است.